leygardagur 26. oktober 1991síða 13

Ir. 199 — 26. oktober 1991 broytingunum í Sovjet- samveldinum og sigur, at fyrr bóðu tey til Lenin, men í dag biðja tey til Jesus. Hann sigur, at stór umvending eisini hevur verið í Albania. Har eru eini 20 túsund fólk vorðin frelst hesa seinastu tíðina. Meðan hann prædikar, liva áhoyrararnir við. »Haleluja, takk Jesus«, lovprisa åhoyrararnir hverja ferð trúboðarin sig- ur okkurt um frelsu, ella tað at verða frelstur. Prædikan varar í einar 20 minuttir. Vit eru nú komin til hæddarpunktið tíðindablaðið á metinum. Leking — Hevur tú psoriasis, hevur tú ótta ella ert tú spentur kring herðarnar. Ikki vera bangin, men kom bert fram. Um tú ikki torir — rætt hondina upp, so komi eg til tín og biði fyri tær, sigur tråbodarin. Ein leta gongur, men ongin kemur fram. Stig Petrone sigur síðani, at hann veit, at ein kona, sum situr ímillum fólkið, stríðist við nógvan ótta. — Ikki vera bangin, men kom bert fram, sigur hann uppaftur og uppaft- ur. Duettin er aftur farin at syngja. Fyrst spakuliga, men síðan harðari og harð- ari: Eg tysti eftir tær... Fólk standa aftur uppi og syngja við í tekstinum, sum speglast á leriftinum. Ein kona um fjøruti ára aldur, reisist. Hon stillar seg yvir av trúboðaran- um. Tey tosa saman og hann leggur nú hondina á hevd hennara. Aftan á eina letu fer hon avstað aftur og sessast. Kjálkar- nir eru reyðir og eitt sáligt smíl breiðir seg um andlit- ið. Aftan á greiðir hon frá, at hon hevur stríðst við ótta í nógv ár. Tá trúboð- arin legði hondina á høvd- ið og bað fyri henni, kendi hon tað sum um tað var ein andi, sum fór burtur úr henni. Detta afturav Um tað hevur gingist striltið at fáa fólk fram, so er nú meiri ferð komin á. Ein ungur drongur, sum hevur havt rúsdrekka- trupulleikar, reisir seg. Ein annar stillar seg beint aftan fyri hann. Nú sær út sum um her er bidirød. Men við eitt verður tú varugur við, at hesin, sum stendur aftanfyri, er har fyri at lofta teimum, sum so at siga fáa kvøkk, og detta afturav, tá trúboðar- in hevur hildið hondina á høvdid á teimum eina løtu Evangelisturin reikar aftur og fram í salinum. Viðhvert steðgar hann upp og biður fyri onkrum, alt meðan hann tosar í tungum og blæsur út í rúmið. Metið hevur varað í ein tíma og trý korter, og nú er tað um at vera liðugt. Símun Jacobsen er aft- ur á pallinum. Áðrenn hann endar, skal hann biðja fyri teimu, sum ráða her í landinum. — Ikki tí, at vit eru samd í tí, sum teir ráðandi gera. Men vón er altíð fyri, at onkur av teimum vend- ir um, sigur hann skemt- andi. Trý umvend Trý meti hava verið hetta vikuskiftið. Men tilgongd- in av fólki er ikki so stór sum hon plagar at vera. Símun Jacobsen er væl negdur við metini, men eitt sindur vónbrotin um, at bert trý hava vent um. Og fyri svenska evangelistin hevur ferðin til Feroya eisini verið spennandi. — Feroyingar eru meira afturhaldandi. Tá vit biðja fyri fólki í Sveríki og und- urini henda, gerast fólk uppest og liva við. Men her er tað meira friðarligt. Í fyrstuni helt eg, tað var okkurt, sum var galið við Hon var við á vek- ingarmøtinum mær. Men síðani gjørdist eg varugur vid, at hetta bert er måtin hjå føroying- um at vera uppå. Í ti stillu nåttini hvørva Simun Jacobsen og Stig Petrone i einum reyðum bili við nógvari ferð fram- við Skálafjorðinum. Ein kona, sum er við barn, er farin at bleða. Hon skal liggja í seingini í níggju mánaðar, og nú skulu teir út at biðja fyri henni. Má #