fríggjadagur 1. november 1991síða 16

PP ene. Se ger re Síða 16 Folkafylking móti vágatunli Hvor orkar at gera eina fólkafylking móti hesi brotsgerð, ið nú verður gjord ímóti okkum: eitt orvitisprojekt, sum vit og fleiri ættarlið eftir okkum skulu svíða fyri og gjalda til. Til púrt onga nyttu. Harrin viti, hvat eftirmæli hetta ættarlið fær, skrivar Elin Súsanna Oftari og oftari kenst tað at hoyra heimatíð- indini sum at hyggja ella lurta eftir einum leiki. Um tað er science fiction, skemtileikur ella sorgarleikur kann vera ringt at avgera; kanska minnir tað eins nógv um ein óndan dreym, sum endar, tá ið vekkarin ringir. Ella hvat er hetta vit eru vitni til í hesum tíð- um: Í allari neyðini, með- an reipið verður surrað um hálsin á fólki, sum eru lokkað at byggja sær stórar borgir at búgva í, >tí tann før- oyski mentaliteturin er at búgva í egnum hús- um og ikki í trongum leigubúðum“, sum trúttað varð niður í okkum í sínari tíð. Meðan hálvsjúk fólk við opnum sárum verða blakað út av sjúkrahúsunum. Meðan okkara unga fólk kennir seg óvæl- komið í vaksnamanna- verðina, sum hverki hevur arbeiði ella skúl- ar at bjóða teimum. Meðan karvað verður av ellum fíggjarjáttan- um á ellum økjum, tí vit hava kollsiglt land- inum, tí vit sita í so stórari skuld, at hverki vit eftir ella næstu Jacobsen í »Sjønarmid« í dag. eftirkomarar okkara kunnu sleppa burtur úr henni aftur. Allur tjóð- skaparligur stoltleiki er fokin, og vit eru vorðin eitt æruleyst fólk. Skuldareyvar hver í sínum lagi, um sjálv vit ætlaðu tað ella ikki. Nú tosa menn í turra álvara um at grava tunnil millum Streym- oy og Vágar! Í fyrstani mátti ein halda, at hetta var bara tí at teir, sum hava nýtt Vágatunnil- in til valagn, nú vóru bundnir at fylgja málinum upp og kanna meira, og at nidurstød- an sjálvandi fór at vera, at sjálvandi hevði tað verið gott at slopp- ið frá at fara úr bilin- um, áðrenn ein fór um Vestmannasund, men tíverri, tað mátti út- setast til betri tíðir. Hetta hevdu vit vænt- að fór at vera endin á tunnilstosinum á hes- um sinni. Men nei! Teir meina tað! Øll ábyrgdarfólk og vanlig fólk, sum siga seg einki skil hava fyri politikki og landsbú- skapi, duga at síggja, at hetta er stersti er- skapur, vit nakrantíð hava hoyrt um. Eins og vit vistu, at tað var so nógv annað, sum longu er gjørt, og sum ikki kundi bera til, men sum varð noytt igjøgn- um. Til okkum at gjalda. Og vit fingu rætt, tað bar ikki til. Statt nú! Tað eru túsund góð argument fyri at pakka allar tunnilsgerðarætl- anir niður í eina skuffu og læsa hana væl og virðiliga. Tað finst einki gott argument fyri at halda fram við hesum ætlanum, so- leiðis sum tað er statt í hesum landi í letuni. Fyri nekrum árum síðan segdu politikar- ar, at tað vóru ikki landsmyndugleikarnir, sum hevdu fert okkum út í óferi. Skuldina og skyldina átti tað pri- vata vinnulívið, sum hevði tikið lán oman á lán, og at landsstýrið hevði ikki heimildir og amboð at forða fyri utt- anlandslánum. Og hver gongur nú á odda? Somu menn, somu landsmyndug- leikar. Onkur mutar í- móti, men sera sera spakmælt. Tað ringasta er, at hetta ið nú hendir, hev- ur tað í felag við ein marrudreym, at ein fær einki gjert. Er bara Nr. 203 — 1. nove áskoðari, bíðar eftir rokningini. Tað einasta ein fær gjørt, er at lova sær sjálvari og eðrum, at aldrin, aldrin kunnu vit aftur taka embætis- menn og politikarar í álvara, aldrin, aldrin atkveða fyri monnum (eru teir kvinnuligu politikararnir eisini við upp á hetta?), sum so mikið sum ivast í at seta hesa verkætlan í gongd nú. Eg havi altíð verið ivasom við at góðtaka, at nakað er sum eitur »politikaraleidi« her á landi; at tá ið fólk so lítið siga og leggja upp í avgerðir, sum teimum hóvar ella ikki hóvar, so er tað tí tey hugsa sum so, at tað er gott at onkur skilafólk eru, sum tíma at seta seg inn í samfelagsmál, ið krevja nógva vitan og at fylgja væl við, og líta á, at tey vit hava valt at umboða okkum á tingi, laga alt so væl fyri okkum sum tey duga, at tey húsast sum frægast við lands- kassanum, sum vit leggja pening í eftir førimuni. Nú er hetta álit heilt farið. Men hvat kunnu vit gera? Í hesum degum hava nekur fólk tikið seg saman at savna fólk í eina fólkafylking móti EF. Og alt gott um tað, um tey orka og duga at gera tað ítekiligt fyri fjøldini, hvat ið EF er, og hvenn týdning tað hevur fyri okkum at vera innanfyri ella utt- anfyri. Hver orkar at gera eina fólkafylking móti hesi brotsgerð, ið nú verður gjørd móti okk- um: eitt ervitisprojekt, sum vit og fleiri ættar- lið eftir okkum skulu svíða fyri og gjalda til. Til púrt onga nyttu. Harrin viti, hvat eftir- mæli hetta ættarlið fær! Elin Súsanna Jacobsen Elin Súsanna Jacob- Øll ábyrgdar- fólk og vanlig fólk, sum siga seg einki skil hava fyri politikki og lands- sen. — búskapi, duga at síggja, at hetta er størsti ørskapur, vit nakrantíð hava hoyrt um. mber 1991