fríggjadagur 15. november 1991síða 8

49 ára gamla Maj Wallenlid úr Finlandi »Landamørk eru órealistrisk, og øll eiga alt. Vii hava øll rætt at búgva á hesi Jórðini, og eg dugi ikki at síggja tað stóra í at skula slíta seg sundur alt lívið fyri at eiga eini hús at búgva í,< sigur finska kvinnan, sum í Føroyum bæði hevur búð í Síða 8 Nr. 213 — 15. november 1991 skirvisligum húsum, skúrum og nú einum tjaldi Hvar tú enn kemur í Før- oyum, har fólk býr, so eru hús í hópatali at síggja. Føroyingurin hevur tann vana at festa búgv í sínum egnu húsum, sum hann at kalla altíð sjálvur avgerð snið og slag á, so øll hava síni egnu hús — bókstavi- liga Og er hetta ein vani, er tað ikki minni ein vani, at hesi góðu hús kosta so mikið nógv, at bæði maður og kona noyðast at arbeiða fyri at hava ráð til heimið, um ikki talan er um eina av teimum inntøkunum, ið liggja í landsstýrismanna- klassanum. Men ikki øll hava tað sjónarmið, at hetta er ser- liga skilagott og bara eigur at vera so. Hesa síðstu tíðina hevur 49 ára gamla Maj Wallen- lid úr Finlandi búð í einum lítlum tjaldi á Strondum. Í hesum tjaldi hevur hon allar ognarlutir sínar, og har hevur hon sovið hvørja nátt. ØM borgarar á jerðini Men hví búgva í einum so vánaligum »heimi«, tá hús eru til tað sama? »Eg kenni meg ikki læst- an fastan í hesum van- anum, at ein skal búgva í húsum, sum vit kenna tey í Føroyum og aðrastaðni,< sigur hon. >Tað ber sakt- ans til at búgva sum eitt nú nomadar gera tað, og fyri tað eisini lappar og onnur, ið ikki byggja sær hesi dýru húsini, men liva og búgva í tjaldi ella á annan hátt, sum gevur møguleika at flyta, nær ein hevur hug til tess. Og mær dámar ikki øll hesi mørkini, tí vit búgva jú øll á hesi jørd- ini.« Tíðliga í 80'unum kom Maj V/allenlid til Føroya, og hevur hon roynt at búð ymsastaðni í Føroyum og á ymsan hátt í eini 9-10 ár við styttri millumbilum. Búð í skúri M.a. hevur hon roynt at búð í einum gomlum og skirvisligum húsum í Hvannasundi, eins og hon eisini hevur roynt at búð í einum skúri. Hon hevur m.a. verið í Havn, Kald- bak, Kirkjubø, Kvivik og aðrastaðni. Ofta hevur hon ikki havt nakað arbeiði, men av og á hevur hon arbeitt á flaka- virkjum. Hon hevur fyri stutt sid- ani verid og vitjad i Fin- landi, men kom aftur til Føroya í summar. Síðstu tíðina hevur hon búð á Strondum. Hon hevur havt eitt lítið tjald standandi undir ein- um steini á einum grónum bletti nærhendis av- greiðsluhúsið hjá Strand- ferðsluni, sum hevur verið hennara >heim<. Noyddist at flyta Men í ódnini um viku- skiftið komu nakrir ungir menn og søgdu henni frå illvedri og bóðu hana held- ur fara inn onkunstaðni, heldur enn at liggja úti í slíkum veðri. >Tí hevði eg ikki áhuga fyri, ti eg vildi hava at vita hvussu tjaldið royndist í vátum veðri og nógvum vindi,< sigur Maj Wallen- lid. Men hvussu var og ikki, so noyddist hon seinni mánanáttina at taka av til- boðnum um at fáa innivist í einum húsum, tí tá var veðrið blivið nógv verri og alt tað, sum hon hevði liggjandi í tjaldinum bloytt igjøgnum. Hon hevði tó sloppið sær á dyr aftur, áðrenn nakar var uppi har í húsinum morgunin eftir. A Strandferðsluni um dagarnar Um dagarnar varð Maj Wallenlid boðið at vera í strandferðsluhúsinum um Í hesum lítla tjaldinum, sum stendur uppsett omanfyri avgreiðslu- bygningin hjá Strand- ferðsluni á Strondum, býr 49 ára gamla Maj Wallenlid úr Finlandi. Nú hevur hon hug at royna lívið í einum bjargingabáti — uppi á landi. Mynd: Kalmar dagin, og har hevur hon sitið hesa vikuna, til Dúgvan kemur úr Havn. Tá rýmir hon niðan í tjaldið aftur, og har er hon so til næsta morgun. Tá Sosialurin var inn á gólvið í strandferðsluhús- inum seinnapartin miku- dagin, sat hon og málaði fliður í ymsum litum. Hon sat við eitt borð, og hjá sær hevði hon fleiri sekkir við ognarlutunum, og á borðinum stóð ein stór krukka við súltaðum blommum og ein minni við onkrum í, sum kundi verið eplamorl. Á borðinum lá eisini ein pakki við kleynum, sum hon segði vera nakað av einum lívrætti. Maj Wallenlid, ið eftir gllum at dóma helst ynskir at vera fyri seg sjálva og liva sítt egna lív, hevði tó einki ímóti at práta eitt sindur, hóast hon ikki vildi hoyra talan um at hon skuldi verða avmyndað. Vil hava fatur á einum bjargingarbáti Nú hon hevur livað í eina tíð í tí lítla tjaldinum á Strondum, hevur hon hug at royna okkurt annað. >Ég havi skilt á lagnum, at bjargingarbátar skuldu verið væl egnaðir, og at lættari er at halda hitanum í einum slíkum, enn tað er í tjaldinum, tá kalt er í veðrinum,< sigur tann á Strondum í hesum døgum so nógv umtalaða Maj Wallenlid. »So um mær eydnaðist at fáa fatur á einum bjargingarbáti av hesum slagnum, sum eru at blása upp, hevði eg havt hug at roynt at búð í einum slíkum.< Biðið um trolarakjans Fyrr í vikuni var hon umborð á trolaranum Phø- nix og bað um arbeiði, men har var ikki hildið, at brúk var fyri henni. >Tað haldi eg vera eitt sindur løgid, ti eg havi enntá bjóðað mær til at gjalda fyri »innivist« um- borð, sleppi eg við onkrum av føroysku fiski- skipunum,< sigur hon. »Og slapp eg við onkrastaðni, hevði eg helst viljað upplivað havið, tá tað leikar í og er harðast. Í sløttum sjógvi er tað einki gðrvísi enn uppi á landi, so tað skuldi verið í ordiligum veðri, slapp eg við einum av teimum.« bj.