týsdagur 19. november 1991síða 12

S íða 12 Nr. 215 — 19. november 1997 Orð og myndir Pauli í Sandagerði Feroya Symfoniorkestur 1—0 til Føroya Symfoniorkestur Øssur Bæk skoraði á heimavelli, og Martin Mouritsen helt málið reint. Konsert í Norðurlanda- húsinum sunnudagin 17. november 1991 kl. 16. Tað er ikki bert landsliðið, ið torir at bjóða teimum stóru av. Feroya Symfoni- orkestur hevur fyri seytj- andu ferð prógvað, at teir stóru — hesaferð Brahms, Mozart og Dvorák eru til at tosa við! Tað er ein torfør upp- gáva at vekja undran hjá :ini åhoyrarafjøld, sum dugir at kalla alla skránna hevur ljóðmynd frá heimskendum syngjandi í uttanat, og sum emma orkestrum hevdinum Men teir sýnast ikki órógvaðir av hesum, og tekk fái teir fyri tað. Eis- ini var tað gleðiligt at hoyra, at útleggingin av tónleikinum á mangan hátt er sermerkt. Frá byrj- an til enda kendi tú verk- ini sum eina heild, so tú gloymdi alt um saman- bering við aðrar útlegg- ingar Feroya Symfoniorkest- ur hevur sín egna tóna og sín egna dám. Hetta er eitt virðismikið steði at byggja á, skulu vit menna symfoniorkesturtóna okk- ara í góðum samljóði við sermerkta feroyska tóna- lyndið. Brahms Tragiska overtiran krev- ur eitt vælmannað orkest- ur, tí lagnan er máttmikil, tá hon togar í sínar duldu streingir. Ein fullsett blásaramanning gevur eina sterka kenslu av máttmiklum loyndum, og fáir kunnu mynda hesar sterku kenslur sum Brahms. Orkestrið kom væl frá uppgávuni, og vit fingu eina letu lagnu okkara endavendað í tónameldr- inum. Mozart og Ossur Mozart ger einki hóvasták burtur úr tónleiki sínum. Tá hann einaferð fekk at vita, at ov nógvir tónar vóru í ein opera, svaraði hann: »har eru júst so nógvir tónar, sum eiga at vera! hverki meira ella minni!< Mozart er »glar- ur«, har eru eingir tóna- veggir at goyma seg aftanfyri hjá ótryggum tónleikarum. Men har vóru eingir ótryggir tón- leikarar og tónleikurin var heitur og glarur um somu tíð. Øssur spældi sera trygt og vakurt, og sam- ljóðið við orkestrið var sera gott. Strúkaraklangurin bar dám av góðari javnvág millum ymsu bólkarnar. Serliga var gleðiligt at hoyra eina sterkja miðju, tí ofta hava bratschirnar verið ov hetta kann geva eitt tónahol í miðjuni. Vónandi fáa vit fylt hetta hol við tíðini. Soloirnar hjá Øssuri boðaðu frá einum ungum tónlistarmanni, sum hev- ur sera nógv at geva landsmonnum sínum, fær hann meguleika at menna seg og arbeiða við gávum sínum. Hann spælir reint og vakurt, og tað er ikki sert, at eitt temperament kann bróta tað kenslu- borna viðhvert fáar, og Mozart í góðum hondum Mozart er eitt sindur rundur á feroyskum. Eitt sindur bleytt vibrera strúkararnir seg inn á tón- arnar og útaftur. Hetta gevur ein eitt sindur rund- an, kanska ikki serliga Mozartkendan dám, men kanska er hetta okkara lyndi? Í hvussu er var framførslan væleydnað og áhoyrararnir tóku hana til Øssur Bæk takkar fyri lógvabrestirnar og Alex Sólstein smilist væl- nøgdur