fríggjadagur 13. desember 1991síða 5

Nr. 233 — 13. desember 1991 Vandamikil gonguteigur Starvsfólk á Landssjúkrahús- inum ræðast gonguteigin mill- um røtardetldina og ambula- toriið. Tað er ikki so langt síð- an, ein kona varð yvirkoyrd har og fekk álvarsligt beinbrot Starvsfólk á Landssjúkra- húsinum hava seinastu mánaðirnar tosað nógv um, at okkurt má gerast við ferðslunaeftir vegnum fram við Landssjúkrahúsinum. Einaferð var ætlanin at leggja vegin oman um ! andssjúkrahúsið, men tann ætlanin varð steðgað av fridingarnevndini. Nú halda tey, at okkurt má ger- ast, um ikki annað mugu forðingar setast upp á vegnum, tí bilarnir koyra so skjótt. Tað gav at býta fyri nøkrum vikum síðan. Ein sjukrahjålpar:, skuldi ein morgun fyri nøkrum vikum sidantil arbeiðis. Hon kom við bili sinum og setti hann á parkeringsøkinum oman- fyri vegin. Konan steðgaði á, áðrenn hon fór út á gonguteigin, og stóð tá undir ljósasteyranum, har peran ikki lýsti, tí onnur hvør lykt er sløkt, og júst lyktin við gonguteigin er sløkt. Bilurin, sum kom úteftir, stedgadi vid gonguteigin, og henda konan fór so tvørtur um vegin. - Eg så væl ein bil koma frå hinari siduni, og eg hugsadi vid smær sjålvari, nær hann mundi fara at steðga fyri mær. Men áðrenn eg visti av, varð eg slongd fyrst upp å bilin og sidan nidur å vegin. Hetta hendi mitt á gonguteig- inum. Konan dugir ikki at meta, hvussu = skjótt — bilurin koyrdi. Bilfgrarin hevur greitt frå, at hann ikki så konuna á gongteiginum. Hesa árstíðina er myrkt kl. sjey um morgunin. Siðan ambulatoriið varð bygt omanfyri vegin, eru fleiri fólk enn áður, sum skulu eftir gonguteiginum. Tað er ein grundgevingin fyri at taka upp aftur spurningin um vegin fram við sjúkrahúsinum. - Ferðslan er eisini so nógv, at øll røktardeildin mangan ristist, tá teir stóru bilarnir koma, sigur sjúkra- hjálparin, sum hevur starv- ast í 25 ár á Landssjúkra- húsinum. Nú liggur hon heima við brotnum beini og veit einki um, nær hon sleppur aftur til arbeiðis. randi Ferðslan er nógv fram við = Landssjúkrahúsi- num, og nógv eru tey, sum skulu tvørtur um vegin. Tað er serliga vandamikið, tá myrkt er, ti gøtulyktin beint við gonguteigin lýsir ikki Starvsfólkini á Blákrossheiminum avgjórdu mikudagin at taka av tilboOnum frá sjálvbodnum um at hjálpa á jólum, DLO FOIK int ) attåKa sær av nøkrum sshemmjo 1åvn FODU IVI Ur u Engir pel yrið um meitigg g, og Tórshavnar byråd kk eisini umsókn umat stuðla. Men hvørgin stovn- urin hevur stuðlað. Tað vóru onnur, sum hoyrduneyðarrópið. Eftir at ringa stødan hjá Blákross heiminum hevði verið um- røddi fjølmidlunum, vóru nøkur fólk, sum av eini ella onkrari orsøk hava nakað til yvirs fyri alkoholikarum, sum bjóðaðu sær til at koma at arbeida å Blåkrossheim- inum um jólini. Uttan sam- sýning. Og mikudagin avgjørdu rvsfólkini Blåkross- F (ant C leiðis at fólk kundu vála út og inn, alt eftir sum tey kendu tørv á at vera hjá Men vid til- Onum frå teimum siålv- vóðum fólki w sleppa tey inn á icimið, sum veruliga hava tørv á at koma inn Sólborg Dulavík. Hon er fegin um, at tað eru fólk, sum vilja hjálpa Heimið kann tó ikki klára seg við sjålvbodin aleina, ti tað er eitt serligt arbeiði at iSt Við alkoholikara Sigur urin kann hava sheiminum eru vTuSing fyri seg, og at halda á fyri alkoholik wunum. í að plagar at vera m i at yngja og spæla. Sólborg Dulavik væntar, at heimið aftur í år kann bjóða fólki, sum búgva í býnum, at koma niðan at vitja um jól- ini og halda jól har. hugnaligt, og imllu randi Sålborg Dulavik, leidari å Blåkorssheiminum, heldur tað vera syrgiligt, at tað almenna ikki vil Í BIAíL h på 1 3åkrossheimi-