fríggjadagur 20. desember 1991síða 16

Nr. 238 — 20. desember 1991 Kjøthus Búnaðar- Manna er neyðugt -Tud er so vindandi galið, at innfluttar vørur hava fingið so- vorðið fótafesti, at okkara egni matur ikki kemur nóg væl til høldar longur. Heldur ikki er skipað so fyri, at fólk kunnu keypa ódýran og óviðgjórdan fisk, hann skal jú flytast út sum skjótast, soleiðis at vit kunnu fáa ráð til allan innflutningin, og onkuntid flyta vit so inn aftur okkara egna fisk, men tá í snildum pakningi fyri tíggjufalt virði skrivar Hans Vang, formaður í L/f Kjóthúsi Búnaðarmanna. Hann heldur, at einasta leið úr naggatódnini er, at eitt landbúnaðarvørur mugu fara um eitt sovorðið virki, har umstødur eru til at búna, flokka og pakka vørurnar undir djóralæknaeftirliti. Fyri fleiri árum síðan tóku jarðarbrúkarar seg saman í lutafelagsskap fyri at byggja og reka eitt sláturhús við kjet- vinslu Orsekin til hesa stóru | avgerð er eyðskild. Sum tíðirnar eru | vorånar, er tað soleiðis, ! } 171 Í at aliur handusski | hevur lagt seg eftir at | i flyta inn og veita føroy- | ingum vørur eru pakkadar uttanlands, enntá onkuntíð við før- oyskum teksti á. Eisini | verður munandi flutt inn av niðurkeldum kjøti, og tað kann hava stóran tolllætta við sær. Sera lítið er av fer- oyskum kjøtvørum i handlunum, og um tær eru, so verður so nógv sett uppá, at tær ikki eru keypandi. Ymisk føroysk servera fæst tó im sum — føroysk framleidsla — men råevni er flutt inn, kanska ur Ny Zealandi. Meðan henda gongd, ja onkur rópar tað helst menning, er farin fram, er føroyskur matur í stóran mun farin frá at vera álitið, til at vera nakað fólk savnast um tá tað skal vera for- kunnugt. Tað er so vindandi galið, at innfluttar verur hava fingið sovorðið fotafesti, at okkara egni matur ikki kemur nóg væl til heldar longur Heldur ikki er skipað so fyri, at fólk kunnu keypa ódýran og óvið- gjørdan fisk, hann skal jú flytast út sum skjót- ast, soleiðis at vit kunnu fáa ráð til allan innflutningin, og onkun- tíð flyta vit so inn aftur okkara egna fisk, men tá ið snildum pakningi fyri tíggjufalt virði. Jarðarbrúkarin hevur sæð í eyguni, at 500 veitarar í sjálvdrátti ikki megna at bjóða verurnar fram eins lokk- andi og samskipað sum tær innfluttu. Tí halda vit og mong við okkum, at einasta leið úr nagga- tódnini er at hesar okkara verur mugu fara um eitt sovorðið virki, har umsteður eru til at búna, flokka og pakka verurnar undir djóra- læknaeftirliti, samsvar- andi matverulógini Matverulógin krevur | eisini, at allar tínar um steður eru plastviðgjord- | ar osfr., um veran skal um handilsdisk. Vandi er sostatt fyri at einans útlendskar kjøtvørur verða loyvdar í handlum okkara, tí vit hava sum er ikki góðkenniligar | umsteður fyri tí, landið. | kastar av sær ár eftir ári. Eini 150 tons av neyta- og kálvakjeti, eini 700 tons av seyði, og eini 100 tons av svínakjeti. Ætlanin er tó ikki, at alt hetta skal um kjet- húsið. Vit ætla ikki at gera enda á serferoysku flettingarmentanini, men at vera eitt neyð- ugt hjálpandi lið ímillum jarðarbrúkara og brúk- ara. Eisini er ætlanin at felagið skal fletta seyð Hanus Vang: - Tað er hugstoytt, at landsstýrið ongan hug hevur at hjálpa jarðar- brúkarum og forvyingum at fremja ætlanina viðvíkjandi Kjót- húsi Búnaðar- manna fyri oll, ið tað ynskja, soleiðis at fólk fáa krov og avroð heim aftur við sær. Sagt verður, at nú bannað er at flyta seyð um oyggjarnar, hevur virkið ikki so góðar Vit meta tó, ; R Á t hetta forboðið má møgueikar lákas t >»CYOUI fluttur beinleidis å slåturhus. Vit halda at bruk er fyri hesum virki, eisini tå tad snyr seg um at fåa føroyskar servørur til heidur og æru å handilshillarnar. Tå ov litid er av egnari fram- leidslu, er møguligt at arbeida vid innfluttum kjøti, å jøvnum føti vid adrar fyritøkur. Kunnugt er at å hesum øki hava vit ikki framt iløgur, hvørki til tad neydugt er, ella tvær triggjar ferðir tað neyð- uga eins og á eðrum samfelagsekjum. Higartil er alt slátur farið fram í kanska 5000 heimum, og tey, ið taka mest, selja sjálvandi burturav. Hetta er eitt ótrúliga stórt arbeiði, ið gjert verður hvert heyst, men nútíðin krevur sum sagt sam- skiping og umsteður, í minsta lagi til tað, ið seljast skal í handlum. Eitt, ið vert er at hava í huga í hesum máli er, at nýggja jarðarlógin á- leggur bóndunum fram- leiðsluskyldu, og við hesi skyldu má eisini fylgja ein trygd fyri at sleppa av við vørurnar, og at tað skal loysa seg. Serliga nú harðar tíðir eru í landinum, hevur samfelagið skyldu til at skipa so fyri, at okkara egni matur verður brúktur áðrenn vit flyta mat inn. Tað ber ikki til lutvíst at tveita okkara egna fyri bakka, og keypa útlendskt í staðin. Politikarar tosa eisini um gjaldsjavna- hall. Vit halda, at natúrliga samfelagsgongdin krev- ur, at hetta lítla virkið fær ein kjans at vísa síni livilíkindi, og vóna, at tann fígging, ið næst- an hevur verið á pláss í fleiri ár, nú fæst. Nú henda grein er um at verða liðug í telduni, frættist, at Landsstýrið ongan hug hevur at hjálpa jarðarbrúkarum og feroyingum í hesi sera neyðugu útbygg- ing. Tað er sera hug- stoytt. Eisini er hug- stoytt, at samgongan ætlar at taka allan toll av innfluttum niður- greiddum seyðakjeti. Hetta líkist ongum minni enn eini saman- sverjing til frama fyri innflutning og EEC- bøndur. Eru kanska onkrar óalmennar undir- notur í handilssáttmál- anum við EEC? Hanus Vang, formaður í L/F Kjethúsi Búnaðarmanna TE ———oxWWwW A — Skal sjålvtekt fáa loyvi at ráða? Undir yvirskriftini >Fót- gangarar kúgaðir< er grein í Sosialinum tann 6. november, har Regin Eik- holm gremur seg um at Tórshavnar Byråd ikki ognartekur ein part av eini trød hjå eldri havnar- fólki, fyri at gera eina getu til gongufólk við súkklu og barnavognum. Regin Eikholm gremur seg um, at í vátveðri ikki er komandi turrskøddur yvir um treðna, sam- stundis sum hann leggur eftir eigaranum, at hesin ikki vil geva loyvi til at gingið verður eftir treðni. Frekleiki út um alt mark. Hvussu hevði skilið verið, um øll tóku seg til rættis sum teimum lysti. Sum tilflytari til Havn- ar má Regin Eikholm og onnur fylgja og ikki niður- bróta ta siðvenju, ið altíð hevur verið í Havn, og er tað at virða ognarrættin hjá ødrum, og at traðir ikki eru til fótatraðk. Eg havi ilt við at trúgva, at Regin Eikholm sum bónasonur úr Hval- vík er upplærdur heiman, at dyrkað lendi í Hvalvík er til fótatraðk. Eingin hevur loyvi til at gera seg inn á ognir hjá eðrum, Tórshavnar Býráð eigur rós uppiborið, at teir hóast ágang eru stødu- fastir og framvegis virða rættin hjá tí einstaka íbúgvanum í kommununi. J. Paturssonar geta hevur nógva ferðslu eins og fleiri aðrar getur í Havn, har eru eisini góðar og breiðar gongubreytir, heldur betri enn nógva aðrastaðni í býnum. Teinurin, ið Regin Eik- holm ynskir eina getu á, frá Tórfinnsgetu til Dala- vegin, hevur í J. Paturs- sonar getu eina breiða, góða gongubreyt út í eitt, t.v.s. ikki avbrotin av nekrum koyrivegi. Tá Regin Eikholm ferir fram, at júst henda geta er ein deyðsfella fyri bern, og beint aftan á nevnir, at tvey deydsføll hava verið í gøtuni seinastu árini, utt- an at koma nærri inn á umsteðurnar í sambandi við hesi deyðsfell, kann lesarin skjótt fáa ta fatan, at tað eru bern, ið deyð eru í ferðsluni júst á hes- um eki, so er tíbetur ikki. Ein ógvuliga ósaklig og villleiðandi viðgerð av málinum. Tí Regin Eikholm sparir TVEIR MINUTTIR við at niðurtraðka eina troð og harvið gera seg inn á ogn hjá eðrum, á veg til og frá arbeiði sínum. Ístaðin fyri at stara seg blindan á ynsktu gongu- getu, átti Regin Eikholm, um trygdin hjá børnum og gongufólki liggur so frammarlaga í huga hans- ara, at vent eygunum at teimum veruligu trupul- leikunum í ferðsluni, og ikki minst týdningarmik- ið, um úrslit skal spyrjast burturúr, vidgjørt teir á ein sakligan hátt. Havnarfólk