leygardagur 21. desember 1991síða 24

Nr. 239 — 21. desember 1991 Pinligt, men oyravinarligt| Pinliga få folk løgdu oyru til frålika hugnaligar jólatónar í Dómkikrjuni mikukvøldid So fingu vit enn einaferð ligt at skoða út yvir staðfest, hvussu stórur »miklu« åhoyrarafjøldina. tíðarátai = >jólaresið< í Vóru 30 fólk uppmett, so veruleikanum er. Indikat- var tað alt! orurin hesaferð var jóla- Pínligt! konsertin hjá gentukóri- num Cantabile í Dóm- kirkjuni mikukveldið. Skal tað sigast bart út, so var tað beinleiðis pín- Oyravinarlig ljóð Tað, sum vit eisini fingu staðfest mikukveldið, er Til minnis um okkara kæra starvsfelaga Sólrun á Heygum Nú stundar til jóla. Fyrireikingarnar eru tær flestu gjørdar, og fólk bíða nú spent eftir sjálvum jólahaldinum. Mitt í ellum stákinum hava hugsanir okkara her á barnadeildini leitað aftur til atventina í fjør, tá ið Sólrun var við. Stutt eftir noyddist hon vegna sjúku, sum hon hevði stríðst við tey seinastu ár- ini, at gevast sum sjúkrasystir á deildini, og nakrar mánaðir seinni doyði Sólrun frá manni sínum Ólavi, báðum synunum Rógva og Hegna, mammu og beiggja, ið hon var so nær knýtt at. Sólrun var bert 44 ára gomul. Vit her á barnadeildini sakna Sólrun nógv, hon var truføst og álítandi. Tað, ið henni var litið upp í hendur, varð gjørt til fulnar, henn- ara partur lá ongantíð eftir, og var hon sera góð við bernini. Sólrun var opin og kundi tosa um alt og livdi í vónini um at gerast frísk aftur, væl stuðlað av manni sínum og synunum. Sólrun var eitt vakurt logandi ljós á ar- beiðsplássinum. Vit drýpa hevur og biðja til, at Hann, ið ellum valdar, veitir tykkum, ið stóðu Sólruni næst, ugga og styrki til at halda jól, hesaferð uttan hana, og at Hann signar lív tykkara. Á Starvsfelagarnir á barnadeildini á Landssjúkrahúsinum at tað er ikki talið av áhoyrarum, ið ger av, hvert framferslan hepnast ella ikki. Teir 30 lurtarar-. nir fingu nevniliga eina forkunnuga jólagávu frá gentunum: 70 minuttir við serliga hugnaligum ljóðum úr ymsum londum. Cantabile borðreiddi við einum væl blandaðum, sanglistarligum coctaili. Vit hoyrdu traditionellar, føroyskar sálmar. Ein frå- líkan Negro Spirituals. Eitt spennandi úrval av týskum, enskum og donskum jólalegum. Og sjálvandi var eisini rúm fyri tí bíbilska jólaboð- skapinum. Sum kunnugt eru jólini barnahátíð burturav. Tí var konsertin sjálvsagt eisini kryddað við nøkrum fittum jólasangum, ið ser- liga vóru ætlaðir teim smáu. Lukkutíð vóru fleiri børn millum vaksnu áhoyrararnar! Solistarnir Gunhild Andreasen, Arina Bisc- hoff og fleiri gjørdu sitt til, at vit fingu ein hugna- ligan tíma við frálíka oyravinarligum ljóðum. Virknir sangfuglar Cantabile, sum er sett saman av uml. 20 gentum, telist millumtey virknu gentukórini í landinum. Saman við kórleiðaranum, Paula í Sandagerði, hava genturnar ikki bert vant og framfert heima í Feroy- um. Í fjør høvdu tær kon- sertir å grisku oyggjun- um, Rhodos og Kos. Sung- ið varð eisini i Danmark. Í summar tók kórið lut í tónleikatiltaki í Noregi. Ungu damurnar hava verið væl móttiknar og dámdar. Slíkt stimbrar og eggjar. Úrslitið er, at sangfuglarnir enn einaferð venda nevini suðureftir. Sum skilst, eru ætlanirnar um enn eina konsertferð til Grikkalands rættiliga greiðar. Tær sangligu fyri- reikingarnar byrja helst einaferð í vár. Óivað spyrt onkur konsertin burturúr, og tá mugu vit vóna, at fólk eru komin yvir jóla- resið. Vit eru fleiri, ið ynskja Cantabile alla meguliga eydnu við virkseminum komandi ár. Og vit takka sjálvsagt fyri rummisku jólagávuna mikukveldið. Síða 25 Bakari fyllir sjeyti Í gjár fylti Eigil Joen- sen, fyrrverandi bakara- meistari hjá Frants Res- torff í Havn, 70 ár. Aldurin ber hann væl. Lættur á fótum og kvik- ligur at sjá, tá ið hann titar aftur og fram mill- um Bókbindaragetu og miðbý. Eigil er vágbingur. Vaks upp hjá abbanum og ommuni, Jógvani í Líðini og Trinu, men fór 18 ára gamal í bakara- læru hjá Frants og hjá Frants hevur hann starvast síðani. Hetta sýnir stórt trú- festi. Eitt fyribrigdi tey eldru settu æru í. Sam- stundis sigur hetta eis- ini, at Frants Restorff má vera eitt gott ar- beiðspláss. Fleiri eru tey, sum hava starvast eini hálvthundrað ár í hesum stersta bakarí- num í Feroyum — ví fir- manum«, sum Eigil plagar at taka til. Trúliga hevur hann bakað okkum havnar- fólki morgunbreyð. Ja, so tidliga hava tey ligiå í trogunum, at hanin hev- ur ikki galið. Vit hava notið tey, men ikki man tað altíð hava verið hugaliga at fara upp á hálvari nátt og til gongu oman gjøgnum Króka- brekkuna, Kilarakanal- ina, Amtmansbrekkuna ella onnur myrk skot í Havnini. Tó, fáir munnu frå- verudagarnir hjá Eigili vera, og heilsuna hevur hann havt góða. Ofta verður sagt, at hetta ella hatta arbeiði krevur sín mann. Og tað kann óivað eisini sigast um bakarar. Men, at hava ein bakara í húsi- num, ja, tað krevur sanniliga »sina konu« ella »sina familju«. Ikki man tað altíð hava verið stuttligt at hava ein mann ella pápa, sum skuldi til koys sam- an við henunum. Og tey, sum eru komin á gátt í Bókbindaragetu, munnu helst minnast orðini hjá Maju, >Eigil svevur, ikki larma«! Men væl stuðlaður hevur tú, Eigil, rekt hetta ikki heilt vanliga starvið, og tað kunnu vit havnarfólk bara takka fyri. Breyðini hjá tykkum smæðast ikki burturúr. Tverturímóti. Nú eru slegini so mong, men einaferð var tað >heima- bakaða< tað populerasta og mundi Eigil ikki vera upphavsmaðurin? Arbeiðið er ikki alt. Hóast tað hevur havt sín rúmliga bróðurpart í dagligu tilveruni hjá Eigili. Hann hevur eisini dugað at stytt sær stundir í frítíðini og hevur havt fragd í tí sum livir og grer í náttúruni. Væl hevur honum dámað at farið við tráðu- ni, og mangar munnu løturnar vera, tá hann hevur staðið á seiðabergi á Skarvheliu, áðrenn bý- arinnar frárensl varð lagt eystur um Skansa- tanga. Væl hevur honum dámað at verið á floti og mangar eru leturnar millum runnar, blómur og annan vekstur í urta- garðinum. Ein fragd var at vera í haganum saman við Eig- ili. Sinnið yngdist og hann gleddist um vakur- leikan, fugl og blómur. Tað lætta sinnið hevur eisini eyðkent bakaran í vertskapi, tá hann við vekru og mildu song- redd síni hevur sett dám á. Um skeiðið ikki var so drúgvt, so gleddi hann tey sanghugaðu, tá hann var við at manna Kristi- liga Sangkórið í tíðini, tá Alfred Dahl stjórnaði. Tú hevur ikki viljað ligið eðrum til byrðu. Tú fekst tær útbúgving. Tú ætlaði at nema tær stor! kunnleika á flatlondum men til alla ólukku handa mjerkadagin í jul: mánaða í 1946 fór Tjald rið á Mjóvanes og ætt, tú átti, endaði á havsins botni. So var einki anmað at gera, enn at bróta upp um ermar, giftast og seta føtur undir egið borð. Í huganum e-r myndin, tá tú greiddi frá, hvussu tú boraði hoi í hellurnar við hemdbori og sleggju. Ja, tað var tann tíðin. Smáligt var, men hús- ini komu upp, og tað hevur verið karmurin um lív tykkara í góðum sum ringum. Dúgiga hevur tú putlast og hjálpt uppá, og hugna hava tit dugað at skapað. Mangur í bý og mangur av bygd hevur notið manga góða letuna í heimi tykkara. Góði Eigil. Nógv við mær ynskja tær hjarta- liga tillukku við teimum: sjeyti og ynskja tær mong góð ár afturat, samstundis sum vit takka fyri letur saman. jóhann