leygardagur 21. desember 1991síða 23

Lagt til rættis: Oddbjørg Poulsen Vit ynskja øllum børnum eini gledilig jól og eitt vælsignað nýttár. LEÐILIC „ JÓL æ Klipp ut og lita. Vit ynskja limum okk- ara og viðskiftafólki eini | gledilig jól og eitt eydnu- | berandi nýggjár. Havnar Nr. 239 — 21. desember 1991 Arbeiðsmannafelag z OLAPRÆDIKAN Ævintyr og Evangelium Eftir Henning Bøgesvang Luk. 2, 1-14 Tá vit hava lisið jólaev- angeliið, kunnu vit halda, at tað er okkurt ævintýrkent yvirti — bæði spennandi og trúligt, samstundis sum vit uppliva, at tað hevur nakað við okkara egna lív at gera. Í ævintýrum hoyra vit ofta um trøll, sum hava tikid eina prinsessu, og so eru tað ein ella fleiri prinsar, ið royna at fría hana. Men hetta er ikki lætt, tí trøll duga gand! Tann av prinsunum, ið hevði Guð við og signaði seg, fekk vald á trøllinum, og hann fekk prinsessuna og hålvt kongaríkið. Kanska kenna tit >Tornurósu<. Tað var jú prinsessan, ið tøllkonan hevði gandað, so at hon skuldi sova í 100 ár, og saman við prinsessuni skuldu øll á slottinum sova í 100 ár, meðan ein stór girðing av torna- runnum vaks upp rundan um slottið. Prinsar i hópatali, sum hildu, tað hevði verið deiligt at fingið eina vakra prin- sessu og hálvt kongarík- ið og kanska nógvar pengar, royndu at treingja igjøgnum runna- girdingina. Men so eiða- sørt, at tað bar til. Um- síður kom ein prinsur, ið vildi vága lívið fyri at vekja prinsessuna. Hann gjørdi tað av kærleika og kom igjøgnum girding- ina, og tå id hann kysti prinsessuna, vaknaði hon, og so blivu tey gift og livdu lukkuliga sam- an. Tann, ið hevur skrivað hetta ævintýrið, vil kanska ikki bara siga frá nøkrum spennandi, men eisini siga eitt sindur um, hvussu gongst summum menniskjum, 10 halda, at lívið er als einki vert Tað er líkasum tey og gll uttan um tey eru sovnað. tey merkja als ikki, at tey liva. Tað er, sum um ein ónd heks hevur gandað tey. Bert um tey — líka- sum >Tornurósa< — varnast og merkja, at tað bara er ein, ið veruliga elskar tey og vil vága lívið fyri tey, kunnu tey vakna og fáa hug at liva. Hetta var tað, Jesus gjørdi, tá ið hann kom til jarðar jólanátt í einum fjósi í Betlehem. Eitt annað ævintýr er >Klods-Hans<. Hann og beiggjar hansara vildu fríggja til prinsessuna. Beiggjarnir vóru so ógvuliga fínir, høvdu frálíkar hestar og vóru sera klókir. Teir vildu báðir fegnir hava prin- sessuna, ti tað var so fínt at vera giftur við eini prinsessu. Men sjálvt um teir vóru so klókir, so kundu teir ikki svara prinsessuni við einum einasta orði. >Klods-Hans< hugsaði ikki um, hvort tað var klókt ella fínt. Men hann mátti fáa prinsessuna, og ti segði hann tað, ið hann merku, hann mátti siga, hóast tað kanska ljóðaði tápuligt og býtt. Hann fekk prinsessuna, tí hon merkti, at hann var ær- ligur og var góður við hana. Øll vilja vit vera so fín og klók sum beiggjarnir. Eingin vil vera sum >Klods-Hans<, og kort- ini er tað hann, ið fær prinsessuna. Vit hava hoyrt um Jesu føding. Tað er næstan sum eitt ævintýr, har eitt fátækt barn verður føtt í einum fjósi og kortini er kongasonur. Einglarnir siga hirðun- um tað: >Tykkum er í dag ein frelsari føddur,« og tá teir koma inn til Betlehem og finna eitt barn í eini krubbu, so Skulu teir vita, at tað er frelsari teirra, sjálvt um "hann sær fátækur út. At hann sær so fátækur út, er eitt tekin um, at Guð er góður við sjálvt tey fátækastu, sum eingin annar brýggjar seg um. Á tann hátt skuldu hirðarnir — ið vóru bæði fátækir og hildnir at vera nakrir yvirgangskroppar, ið hvørki Guð ella menn- iskju vildu hava nakað við at gera — vita, at Guð eisini var teirra Guð. Teir vóru sum >Klods- Hans< ikki serliga fínir, men sum >Klods-Hans< vildi finna prinsessuna, soleiðis máttu hirðarnir finna »prinsin«, so teir kundu síggja, at tað var satt, ið eingilin hevði sagt, at Guð eisini hevði tokka til teirra. — Teir funnu hann og fingu at hoyra, at teir — ikki høvdu fingið hálvt kongaríkið — men eitt pláss í Guðs ríki saman við Guðs einglum. Tey fínu halda tað ikki vera nóg fínt við einum barni í eini krubbu, ið seinni sum maður skuldi verða krossfestur. - >Klods-Hans< skundaði sær-avstad, alt tað hann orkaði, á geitabukki sín- um — hann mátti fáa prinsessuna, hann hevði so nógv um at vera, at hann ikki hugsaði um, hvørt hann var nóg fínur. — Nú er tað jú eingin av okkum, ið koma ríðandi á geitabukki í kirkju í hesum tíðum, men vit koma, ikki tí vit halda okkum vera serliga fín, men ti at vit hava hoyrt, at Jesus er her, og Hann vilja vit finna og hoyra, at Guð hevur tokka til okkum og eisini sendir einglar sínar til okkara fyri at ansa eftir okkum, so at ikki trøll og heksir — tað er jú alt tað illa — skal gera okkum fortreð. Jú, Jesus er her, og Guðs einglar flúgva mitt ímillum okkum, og mill- um greinarnar og ljósini. Hetta er gott at vita sær, tá ið tað er myrkt og kalt. Tá ið vit hava sæð Jesus og einglar hansara í kirkjuni í dag, so kanska vit gerast so glað, at vit taka eitt sindur av gleði heim við; so vit eru við at gera cini gledilig jól — ti at Jesus er her. Amen.