leygardagur 21. desember 1991síða 48

Nr. 239 — 21. desember 1991 Gordon: - Eg eri upprun- aliga útbúgvin verkfrødin- gur úr Australia. Eg starv- aðist á eini verkfrødingar- stovu í London. Mín ætlan var at ferðast kring um í Eu- ropu og læra onnur fólk og aðra mentan at kenna. EITT LÍVSKALL Tá vit komu saman, kall- aði Guð á meg, og eg fór tí eisini á offiserskúlan i Frelsunnarherinum. Hví valdu tit at gera trú- boðaravirki sum livsstarv? Gordon: - Vit valdu ikki. Tað var Guð, sum kallaði á okkum. - Eg havi verið glaður fyri lívið hvønn dag síðani. Tað hevur verið ein lætti í allar mátar. - Sjálvandi kundi eg valt at virka sum verkfrødingur, savnað mær matriellar lutir og pening, men tað hevði ikki gjørt meg lukkuligari. - Vit eru ikki múgvandi peningaliga og materielt, men lívið hevur verið eitt satt rikidømi kortini, sigur Gordon og greiðir frá til- veru teirra, sum velja at vir- ka sum trúboðarar í heims- pørtum, sum vit lítið kenna til, við so stórum fátækra- dómi, ið als íkki er til at skilja. LOYSUNARORÐIÐ Ruth: - Fyrstu ferð vit vóru send út sum trúboðarar, fóru vit til Brasil. Í høvudsstadnum Brasi- lia, så eg fyrsta dagin langar biddararødir, sum sótu á gongubreytini.Gamlar kon- ur, mammur við børnum, skitin, við opnum sárum, og tey áttu nærum ikki klæðir at lata seg í. - Tá hugsaði eg: - Hvat kann eg gera her? - So stórur var skelkurin, at eg kendi meg sjúka av at eygleiða so stóra neyð. - Tá segði eg mær sjálv- ari, at eg ikki skuldi hugsa um, hvat eg ikki kundi gera, men heldur seta mær spurningin: - Hvat kann eg gera? - Tað hevur verið mítt loysunarorð síðani! Hvussu kunnu tit bóta um stóðuna hjá fátækrum í til- afturskomnum londum? - Uppgáva okkara er fyrst og fremst at boða gleði- boðskapin, og ikki at veita teimum mat og klæðir. Vit prædika fyri ríkum og fá- tækrum, men sjálvandi kemur tað av sær sjálvum, at vit eisini royna at hjálpa og studlaneydstøddum. - Tá vit komu til Brasil, sum landid eitur - og ikki Bra- silia, sum fólk siga, dugdu bert 25% av fólkinum har at lesa. NÆMINGAR ÚR 10 til 80 ÁRA ALDUR - Okkara uppgáva var at prædika, og tá síðani fólk véruumvend, vildu tey æra at lesa, so 'cy sjålvi kv idu ' »DY 3 ai. Gordon Cocking hev- ur eisini undirvist i klaverspæli. Her saman vid 8 åra gom- lu Duritu á Norðasta Horni - Vit ein skúla á stovn, har næmingarnir vóru úr 10 ár og upp til 80 ár. - Tað var so torført t.d. at læraeina 50 ára gamla konu at stava - bert til Jesus, ti hon ongantíð hevði lært at lesa og skriva. Tað kravdi av- gjørt nógv tolsemi, sigur Ruth hugagóð. - Fyri 10 árum síðan gjórdi myndugleikarnir í Brasil av , at øll fólk skuldu læra at Jesa og skriva. Teir fóru út í hvønn krók i land- inum, við bussum og lær- arum, og tá vit fóru heim- aftur í fjør, dugdu 75% av íbúgvarunum at '2sa. 30 ÁR BURTUR TáRuth, Gordon og Ester komu heim í januar mánaða í ár, vóru liðin 30 ár, síðani Ruth var farin heimanífrá. Tí hildu tey, at stundir vóru = at steðga á eina tíð frá trúboðaravirkinum. Ruth: - Stundin var kom- in, tá vit hildu, at vit skuldu koma heim til Føroya at læra fólk, mentan og mál í heimlandi mínum. Vit hava virkað í 15 ár í Australia, heimlandinum hjá Gordon. - Jú, broytingin er stór her á landi. Serliga málið, sum egnógv broytt, tey ungu eru nógv fríari, býurin, ferðslan - alt er nógv gðrvísi enn á mínum ungum døgum. - Vit hava verið so fegin um at vera her, í umstødum, sum eru so nógv ødrvisi enn tær, sum vit kenna í okkara arbeiði. KREVJANDI ARBEIÐI Gordon er nøgdur, at hann fekk arbeiði á Bacalao,ti hetta arbeiði er so nógv gðr- vísi enn tað, sum hann hev- ur gjørt higartil. - At arbeiða fisk er krevj- andi kroppsligt arbeiði, meðan tað at virka sum trú- boðari er meira sálarliga og andaligakravmikið. - Tí hevur tíðin í Føroyum verið ein hvíld, sum gevur okkum megi at fara aftur í trúboðaravirkið. Í Sydney skulu Ruth og Gordon virka sum sam- komuleiðarar í Frelsun- narher deild, sum telur 300 limir. Í Sydney búgva umleið 4 - 5 mió. fólk. Har eru eini 30 - 40 deildir av Frelsunnar- herinum, og stórsta sam- koman telur eini 800 limir, og tann minsta 20 limir. STÓBÝURIN OG EINSEMI - Slíkur stórbýur hevur bæði góðar og ringar um- støður at bjóða fólki. Har er stórt arbeidsloysi, rús- drekka- og narkotikatrupl- leikar, sum krevur, at vit leita upp medmenniskju, ið havaokkara hjálp fyri neyð- ini. - Í Australia ganga fólk van- liga ikki í kirkju, ella eru limir í átrúnaligum felags- Síða 21 3 fi br KFEVJANGI í x Kon IV 1Devt, meðan tað al x 1 Sum IruDOoOoari er meira sálarliga og indaliga kravmikid Tad hevur verið áhugavert at arbeitt á Bacalao skapum. Bert 5% av fólkinum hoyrir til kirkju clla annn kristiligan felagskap. Stórur partur av tíð okkara gongur tí við húsavitjan, sjúkravitjan, umframt at vit halda metir og gera væl- gerðararbeiði. ØLL BRUK FYRIKÆRLEIKA Vit vitjaeisini tey sum eru í neyð, bera sorg og veita teimum Guðs orð og sýna teimum kærleika. - Øll fólk hava brúk fyri kærleika, og at onkur hugs- ar um ein. - Serliga torført er tað hjá fólki í stórbýnum, sum eru einsamøll. - Vit fara nú styrkt og rí- kað undir næstu uppgávu- na, at boða gleðisboðskapin í Sydney, siga Ruth og Gor- don, samstundis sum tey halda, at tað eisini verður tungt at fara avstað aftur úr Føroyum. - Hetta er okkara livskall og vit hava havt eitt ríkt liv, og tað eru vit takksom fyri, siga tey bæði Ruth og Gor- don Cocking við orðunum úr Matt. 29.19., sum tey gera til síni: "Og hver tann sum er farin frá húsum, bróðrum, syst- kum, faðir móðir, børnum, konu ella jórðum, fyri navn Míns skuld, skal fáa tað mangar ferðir aftur, og arva ævigt lív." Orð: Dagny Myndir: Kalmar