leygardagur 4. januar 1992síða 13

Nr. 2 — 4. januar 1992 46 + Nú vóru útlitini ring. Marion og Ernie fullu heilt í fátt. Men hesuferð søgdu tey einki fyri Craig. Morgunin eftir setti Marion seg at bróta upp nøkur av brøvunum hjá Craig til tess at køva sínar tungu tankar. Upp úr brævarúgvuni tók Marion brævið frá Kassel. Tá ið hon las tað, fóru hendur hennara upp at ristast. "Eg tori næstan ikki at trúgva ti,” græt hon. Marion ringdi beinan- vegin til Kassell og segði honum, hvussu vánalig læknarnir hildu útlitini vera. Kassell svaraði, at hann heldur ikki kundi lova nakað, men at hans- ara sjúkrahús kortsíðani hevði fingið ein "gamma- knív". Við hesum nýggja tóli kundu teir senda tættar geislingar beinliðis inn í heilasvullir. "Tað kundi kanska verið ein møgu- leiki fyri Craig," helt hann. Tá ið Ernie kom úr arb- eiði, rætti: Marion honum brævið. "Eg haldi, Gud hevur sent okkum eitt undur," segði hon. Neal Kassel fór yvir til ljóskassan at hyggja gjøll- ari at skannara-myndunum av heilanum hjá Craig. Miðskeiðis í heilanum var ein gráur svullur til stødd- ar sum eitt egg. Svullurin kroysti miðheilan saman og trýsti á heilabulin. Vón- tíðindablaðið or SE irnar hjá Kassell fánaðu. Svullurin var so stórur, at hann fekk ikki tikid hann burtur við gamma-knív- inum. Eisini tyktist svullurin at greina seg sundur og ota seg inn í vevnaðin, sum var uttanum. Hetta var nokk tað, ið fekk læknarn- ar at halda, at hann var ill- kynjaður. Um so var, so var Kassell greiður yvir, at Craig ongantíð gjørdist frískur aftur. Men Kassell hugsaði eisini um, at um hann legði Craig undir skurð, so var vandin fyri, at hann doyði av skurðinum kanska 20 %. Og hóast skurðviðgerðin gekk væl - hvat mundi Craig so fáa burtur úr tí? At hann livdi nakrar fáar mánaðar long- ur kanska? Kassell ringdi til Kluge og greiddi honum frá stød- uni. "Sumt stendur ikki í valdi hjá læknunum," segði hann. "Ert tú nú púra vísur í, at tú einki fært gjørt?" royndi Kluge at noyða hann. "Kanst tú ikki hugsa um tað einaferð afturat?" Kassell byrjaði at rann- saka seg sjálvan. Hann átti tríggjar døtur og spurdi seg sjálvan, hvat hann hevði ynskt sær fyri tær í tílíkum umstødum sum hesum. Hann mátti við- - ganga, at hann hevði givið - hóast vandan. Kassell tosaði so aftur við Shergold hjúnini í no- vember. "Tað kann vera, at eg fái hjálpt soni tykk- ara," segði hann. Vandin við skurðinum var stórur - tað var at vága nógv. Tað einasta, hann fekk gjørt, greiddi Kassell teimum frá, var at taka so nógv burtur av svullinum, sum hann fekk við einum van- ligum skurði, og so royna at reinsa afturumaftur við gamma-knívinum. Tað kundi kanska hjálpa Craig eina tíð. Kassell skeyt upp, at hjúnini hugsaðu seg um um jólini og søgdu sær frå hvørja avgerð, tey høvdu tíkið, beint eftir nýggjár. Fyri Marion var hetta ein tung avgerð. Hon vildi ikki, at Craig skuldi gjøgn- um fleiri líðingar. At enda gjørdu hon og Ernie av, at tey vildu lata Craig sjålvan råda. "Mamma," segdi hann, "tað skal vera ringt, áðr- enn tað kann blíva gott." Skurðviðgerðin varð nú sett til at vera 1.mars 1991, og skuldi hon fara fram á deildini hjá Neal Kassel sjálvum. Um morgunin stóðu Marion og Ernie við seingina hjá soninum, og Craig uggaði tey: "Eg skal nokk klára tað, bíðið bara." Tá ið portgrarnir løtu teimum ein kjans og roynt seinni koyrdu hann oman Síða 13 eftir gongini, rópti hann, meðan hann kroysti toy- elefantin hjá sær: "Eg eri so góður við tykkum, mamma og pápi!" So skar hann útúr at syngja "I Just Called To Say I Love You." Kassell setti eitt 5 cm avlangt hol á skallan hjá Craig. Hann loysti varis- liga tær báðar heilahálv- urnar og skildi tær tægr- urnar, ið knýta tær saman. Næstan miðskeiðis í heil- anum fann hann tann grá- liga svullin. Hann var um- gyrdur av eini hinnu, ið ikki sást týðulig á skann- ara-myndunum. Gott, hugsaði Kassell. Svullurin er meira avmarkadur, enn eg hevði torað at vónað. Kassell setti hol á hinn- una og fór undir at klippa og súgva svullin út. Sum løturnar liðu gjørdist hann alt meira vóngóður. Hesin svullurin líktist ikki einum illkynjaðum. Mundi hann onkursvegna hava broytt seg, síðani bretsku lækn- arnir høvdu kannað hann fyri tveimum árum síðani? Jú meira hann skar burtur, jú vísari varð hann í, at Craig fór at koma seg. Tá ið Kassell hevði skorið í wíggjar tímar, helt ein av hjálparlæknunum, at nú skar hann ov djúpt inn í heilan á Craig. "Tú skuldi ikki farið so langt inn," ávaraði hjálparlækn- im. Craig Shergold gevur John Kluge ein serstaka gåvu Kassell steðgaði á eina løtu. Skurðviðgerðin hevði av fyrstan tíð verið váða- verk. Nú hann hugdi at seinastu leivdunum av svullinum í skurðsjóneyk- uni, skilti hann, at hann måtti våga uppaftur meir. Hann skar djúpari. Kassell læt bara eitt lítið sindur, ið mest var arr- vevnaður í einum vanda- miklum øki, sita eftir. Vevnaðurin tyktist vera deyður og mundi ikki fara at vaksa aftur. Skurðviðgerðin hevði vart í meir enn fimm tím- ar. Kassell fekk ikki brúk fyri gamma-knívinum. Lúgvaður, men væl hyrdur fór hann av skurðstovuni ul at siga foreldrum Craigs tey góðu tíðindini. Marion leyp upp og kysti hann. A sjúkrastovuni bendi Marion seg niður yvir Craig og teskaði: "Craig, krabbavøksturin er burtur. Heilt burtur." Craig gloppaði eygna- lokunum og brosaði. Craig kom óvanliga skjótt fyri seg aftur. Hann fór beinanvegin at tosa týði- ligari og kvikari. Nú kundi hann siga orð, sum høvdu verið honum heilt ógjørlig undan skurðviðgerðini. Tá ið Kassell tveir dagar etur skurðviðgerðina kom inn á stovuna hjá Craig, rópti tann ungi sjúklingurin: "Doktarin, tygum eru ein knassi," flenna. A laboratoriinum funnu tey ongan farveg eftir krabbakyknum í svull- vevnaðinum. Eingin fór nakrantíð at kunna siga við vissu, hvussu tað bar til, at tær vóru horvnar. Tað besta var bara, at svullurin hjá Craig var ikki illkynjaður. Nakrar vikur eftir stakk John Kluge inn á gólvið á sjúkrahúsinum at vitja Shergold fólkini. Tá ið hann kom inn í sjúkrastov- una, tók Marion í hondina á honum og takkaði hon- um. "Tygum eru okkara frelsueingil," segði hon. Kluge gav Craig ein penga, ið hevði krónu á báðum síðum. "Við hesum tapir tú ongantíð," segði hann og brosaði. So rætti Craig Kluge eina gávu: eina fotomynd av sær sjálvum í ramma, myndin var tíkin nógvar mánaðar frammanundan. A myndini er Craig í stutt- um buksum og boksi- handskum og við báðum hondum omar høvd av ovfarakæti. Aftanfyri hongur eitt amerikanskt flagg. Tvørtur um mynd- ina hevði Craig skrivað: "Takk fyri, at tygum hjålptu mær at vinna tann harðasta dystin av øllum " og brast útúr at tj týddi