leygardagur 4. januar 1992síða 16

Síða 16 5 Vit kriggjast i okkara egna privata kriggi -Hvat er tað vit henda seinasta mánaðin hava gjørt. Hava vit ikki runnið og tuskað hús úr húsi fyri at fáa alt tað, sum onnur halda, vit eiga at hava við á jólum? Hava vit ikki skavað og krámað undir okkum alt tað, evnini hava verið til og kanska ríkiliga tað? Hava vit ikki ført eitt eirindaleyst stríð móti okkum sjálvum, pengapungi, samvitsku og øllum óðrum, ið nevnast kann, fyri ikki at standa aftanfyri nakran annan. Jú vit kríggjast í okkara egna privata kríggi skrivar Edvard í Skorðini Joensen í eini heldur óvanligari Jóla- og nýggjársheilsan í teiginum "Sjónarmið" í dag. Jólini eru farin aftur um, og tað nýggja árið stendur fyri durum. Tosad, lisið og sungið hevur verið hesar dagar- nar um frið á jørå og i menniskjum góðan tokka. Sagt hevur verið frá syni, sum givin er, hvers navn er ráðgevi og friðarhevdingi. Friðarhevdingi. Hvussu hava vit so fatað hetta orðið. Ja, tað kann vera ilt at siga, tá vit síggja og hugsa um, hvussu vit bera okkum at ímóti hverjum eðrum. Klandur og stríð er kanska tað, sum mest hevur eyðkent manna- ættina síðan dagar Kains. Og tað bróður- ella um vit vilja borgarastríð, hann byrjaði, stendur bara við og versnar. Vit hoyra dagliga, at nú hava so og so harir bardagar verið her ella har. Og í tí ella tí krígnum hava nú so mong latið lív. Beint fyri durum okkara gongur alt hetta fyri seg. Fólk drepast. Lond | detta sundur. Ja, heil | risaveldi skola gjøgnum | kloakkina so nær okk- | um, at vit so at siga sita mitt í hurlivasanum. Og | hvat gera vit so sjálvi | her heima hjá okkum, nú soleiðis er? Jú, vit kríggjast víðari í okkara egna privata kríggi. Vit hava einki kríggj í okkara landi, vil lesarin helst halda, tá hann sær ein slíkan pástand á prenti. Men hygg, um ikki eitt sindur av sann- leika er í kortini. Hvat er tað, vit hendan sein- asta mánaðin hava gjørt. Hava vit ikki runnið og tuskað hús úr húsi fyri at fáa alt tað, sum onnur halda, vit eiga at hava við á jólum? Hava vit ikki skavað og krámað undir okkum alt tað, evnini hava verið til og kanska ríkiliga tað? Hava vit ikki ført eitt eirindaleyst stríð móti okkum sjálv- um, pengapungi, sam- vitsku og ellum eðrum, ið nevnast kann, fyri ikki at standa aftan fyri nakran annan? Eg . spyrji. Og so kann lesar- in sjålvur svara fyri seg. Venda vit okkum aft- ur til tey kriggini, vit frå søguni kenna, kunnu vit hyggja eitt sindur at, hvat kriggjast hevur verid um. Og orsøkirnar hava verid ymiskar: Valdsgirnd, konufólk, mold og átrúnaður. Og júst hetta seinasta er orsekin til okkara heim- liga kríggj hesa seinastu tíðina av hverjum ári. Vit tykjast heilt hava gloymt, hví vit nú halda jólini. Renna og leika í | fyri at náa alt, sum heimurin nú metir, vit - eiga, og tá so klokkan er vorðin fimm seinnapart jólaaftan, og halga- ella fødingardagurin — ; byrjar, erv vit so niður- - undirkomin, at bara verður sitið og gapað, tí eingin orkar at hugsa um nakað meira, nú endiliga alt er yvirstaðið. So kann ein spyrja seg sjálvan: >Var hetta nú meiningin við jólunum?< Ivaleyst eru fleiri skjót at svara, at tað var tað ikki. Ætlanin við jóla- haldinum var helst ein heilt onnur, sum vit eis- ini kenna frá jóla- evangeliinum, har tosað verður um frið á jorð og millum manna góðan tokka. Tað kann vera hug- vekjandi at vita, meðan vit her eru við at ganga undir í jólapappíri, pynti, gávum og mati, eru fólk, sum bert búgva einar tríggjar flogtímar frá okkum, sum at kalla líða hungur. Fyri ikki meira enn tveimum árum síð- ani var eingin føroying- ur við eitt sindur av virðing fyri sær sjálvum, sum ikki sendi eitthvert, honum ikki nýttist, til Pólands, Rumenia ella aðrastaðni, har tað var so ógvuliga synd í fólki, sum einki átti á jólum. Her ráddi um at liva upp til tann kristna jólaandan, og hava góðan tokka til SJÓNARMIÐ síni medmenniskju. Ella — kanska er ein nú eitt sindur óreinur — var tað bara fyri líkasum at lætta um egna sam- vitsku. Var tað veruliga so galið, at hetta bert var, tí nú sóu vit hvenn dag, hvussu vánalig steðan rundan um okkum var, meðan vit sjálvi livdu fullkomiliga Uop til Jesaja 9,20: Teir skræða í seg til høgru og eru tó hungurstungn- ir; teir eta til vinstru og mettast tó ikki; holdið eta teir hver av eðrum. Tað kann tykjast legið at koma við eini slíkari jóla- og nýggjársheilsan. Men ikki man vera óvist, at ikki onkur heldur tað sama, sum skrivað er her. Og tó. Tað eru fólk, eisini her okkara millum, sum veruliga hava livað upp til jólaboðskapin og eisini framhaldandi, eftir at sjónvarpsmyndirnar úr Rumenia hildu uppat, hava gjert eitt megnar hjálpararbeiði eisini í tí landinum. Lenina fáa tey fyri tað. Hevdu vit ell saman við hesum fólkunum gjørt, sum tað stendur i brúðarvísuni: »Kundu vit øll fingið hetta í lag, Nr. 2 — 4. januar 1992 Edvard í Skorðini Joensen: -Vit tykjast heilt at hava gloymt, hví vit halda jól hver er hann, sum tá okkum agar?< Ja, tá hevði nýggja árið verið merkt av: „friði á jerð og í menniskjum góðum tokka«. Edvard i Skorðini Joensen