týsdagur 14. januar 1992síða 13

Nr. 8 — 14. januar 1992 tíðindablaðið Spælið gekk annan vegin Neistin vann tryggan sigur á StIF á Skála leygardagin StF-Neistin, 1. deild menn, 20-25 (10-12) StiF: John Petersen 7, Arthur Johansen 5, Simun P. á Fridr- iksmørk 4, Poli Hansen 2, Agnar Højgaard 1, Pauli Poulsen 1 Neistin: Bjarki Ellefsen 6, Uni Wardum 4, Eyðun Jensen 4, Jón Hansen 3, Jégvan Djurhuus 3, Såmal Hansen 2, Kåri Mortensen 1, Freddie Poulsen 1, Helgi Michelsen 1 Ávaringar: StfF 2, Neistin 2 Utvisingar: StfF 2 Hóast dysturin leygardagin millum StÍF og Neistan á Skála var ein rímiliga góð- ur dystur, var tað Neistin, ið avgjørdi, hvar skápið skuldi standa. Frá byrjan til enda stýrdi Neistin gongdin í dyst- inum, og stórt sæð ongan- tíð var ivi um, hvat lið átti at vinna hendan dystin. Arthur Johansen og John Petersen royna at verja sum frægast, og tað eydnast: Sámal Hansen hevur her mist bóltin úr hondini og fær ikki skot burturúr. Mynd: Brandur í Dali Og Neistin vann eisini dystin. Men úrslitið bleiv tó ikki so sannførandi, sum tað kundi blivið. Neistin vann 25-20, men var t.d. eitt skifti í seinna hálvleiki á odda við níggju málum — 22-13. Kaldar menn inn Móti endanum á dyst- inum, tá leiðslan var so trygg, valdi venjarin Sverri Jacobsen so at skifta út, og komu Uni Wardum og Sámal Hansen kaldir inn á vøllin, og Síða 13 KIF-Kyndil, Í. deild menn, 20-16 (8-B) KÍF: Jákup Dam 5, Fríðrik Joensen 5, Vagnur Johanne sen 4, He Martin Jc M. Dam 1 us Joensen 3, Patur Utvisingar: KIF 2 Kollfirðingar høvdu fyri- reika eina rættiliga ræð andi móttøku á Skála, tå Kyndil sunnudagin var á vitjan — helst við ti fyri eyga at fáa enn tvey sjálv- søgd stig, sum í so mong- um ødrum dysti í ár. Men sjálvsagt varð einki í dystinum, ið higartil í 1992 má fáa treytaleysa heitið sum ársins dystur. Í Hanus Joensen er her sloppin framvið Bárði Johannesen og ger klárt at skjóta. Hann fekk trý av teimum 20 málunum hjá KIF móti Kyndli sunnudagin. Mynd: Brandur í Dali NSensatión Få hvussu er mundu tey, ið bert høvdu roknað við tí ringasta fyri kollfirðingar kenna seg ikki sørt snýtt fyri eina frálíka uppliving hann var endaður við ein gum KIF-sigri r — u um dystin, at Tr Tá Fá ER. um ruddili tapa 1 arsins iyrsla i endaði vid uy sigri. Skuld: eitt tap komið uppá tal, mátti tað verið við einum máli sera tepurt, ella okkurt sovorðið Men so var ikki. KÍF var allan dystin ígjøgnum tónagevandi, og serliga var tað verjan, ið hekk sera væl saman, so Kyndil ikki slapp at skalta og valta sær í henni — fyri ikki at tosa um sleppa igjøgnum hana. Men ikki bert verjan stóð sína roynd manniliga. Eisini í álopinum hilnaðist væl, og meðan Kyndla- menninir alla tíðina mest- sum tóktust trúgva, at teir móti endanum kundu renna heimaliðið um koll, hendi hetta ongantíð. Tað seinasta, ið sást ul Kyndil í hesum dystinum var tvørturim6tu, tá bert 10 rå 17 2 rå 13-12 upp 1 1% Ci SU søgdu koililirOingar stopp og iøgdu Kyndi alturum seg, so tað rungaði efur í, € V Ur 10 n ) ] a K evdi KKUM I Ovæntad fí il nenda A Men tað hendi ongantíð, og so var tað brádliga KÍF, 10 var tey bæði stigin rík- ari, 10 Kyndla-menninir kanska longu hildu seg hava í aðrari hondini, áðr- enn teir nakrantíð fóru á vøllin. Meginpartin av dyst- inum stóð »veteranurin« Finn Bærentsen í máli fyri Kyndil, og hóast hann hevði ein góðan dag og tók eina rúgvu, so var tað ikki nóg mikið at forða revsingini úr Kollafirði, ið sendi føroyameistararnar nakkalangar aftur til Havnar. hj. beinanvegin kendist munurin eitt sindur minni, so StÍF um ikki annað, so fekk minkað eitt sindur um munin, so endaliga tapið ikki gjørdist stórri enn fimm mál. Ein roynd, ið ikki var so neyðug hjá Neistanum at gera, men ikki bilti kortini. Framvegis var tað Neistin, ið rættiliga trygt fekk sær hesi bæði stigini aftrat at hava við í endaspælið. Meðan Neistin hevdi ein vælmannaðan eykabonk við fýra útispælarum at seta inn, um áneyðir vóru, hevði StiF sum ikki eina- ferð sparsemi á skránni — har var bert ein útispælari og eykamálmaðurin at taka av. hj. vr ai