týsdagur 4. februar 1992síða 12

Tíðindaskriv frá Reyni Service TOYOTA — persónbilur no. Í — sætta árið á rað Tey trý mest seldu persónbilamerkini vóru í 1991: Toyota við 123 bilum ella 27,33 prosentum, Ford við 102 bilum ella 22,66 prosentum og Mazda við 51 bilum ella 11,33 prosentum. Metið hjá Toyota er ikki tað fyrsta í so máta, tí heili seks ár á rað hava føroyingar nú valt sær ein Toyota persónbil fram um so nógvar aðrar. Annars vóru í 1991 seldir 450 persónbilar. Tiggju tey mest seldu modellini vóru: No. 1 — Toyota Carina 67 bilar, no. 2 — Toyota Corolla 52 bilar, no. 3 — Mazda 323 43 bilar, no. 4 — Ford Fi- esta 34 bilar, no. 5 — Ford Escort 32 bilar, no. 6 — Ford Sierra 22 bilar, no. 7 — Nissan Sunny 17 bil- ar, no. 8 — Honda Accord 15 bilar, no. 9 — Ford Orion 14 bilar, no. 10 — Mitsubishi Galant 12 bil- ar. Einki kemur av sær sjálvum, men at umboðið í Føroyum av teimum sera rakstrartryggu og hald- góðu Toyota-bilunum í sjálvum sær er borgan fyri so frægum selutelum fleiri ár á rað, er nærum sjálvsagt. Men vit vita eisini, at hetta í longdini ikki held- ur einsamalt og leggja tí stersta dentin á altíð at hava besta fólkið, bestu tænastuna til tað umvæl- ingar- og viðlíkaha:dsarbeiði, sum sjálvt ein Toy- ota kann hava fyri neyðini av og á. Vit kunnu ikki annað enn takka føroyingum fyri góða álit teirra á bilar sum tænastur okkara í 91 og fara eisini í 92 at gera okkara til, at bilur før- oyinga no. 1 eisini framyvir verður ein Toyota. ØS HØVUDSVINNINGUR: L UXOR ASO-video ASO gevur týðiligari mynd og betri litir, tá talan er um slitin bond kopiering leigaðar filmar rr Bert eitt av mongum í stóra úrvalinum hjá p/f Esmar Simonsen, TMM. 44405, Kambsdalur - Box 78 - 530 Fuglafjørdur Harri blaðstjóri! Um tit aftur ætla at endurgeva meg ígjegnum triðjamann, vil eg fegin fáa hevi til at gera við- merking ella leggja aftur- at slíkum, sum eg skal hava borið fram í privatari samreðu við onkran ann- an. Hetta er fyri at fyri- byrgja, at slíkt úttalilsi, tikið burtur úr eini heild, verður nýtt til at bera júst evugtan boðskap enn hann, eg ætlaði. Ætlaði mær ikki í al- ment kjak um sendingina um millumbylgjusendar- an í Akrabyrgi — tí so vildu erkvisin sjónvarps- fólk beinanvegin skuld- sett meg fyri roynd at sensurera politiskt — tí ringdi eg aftan á sending- ina til Árna Gregersen fyri at siga honum, hvat eg persónliga — og ikki løgmadur Atli P. Dam — helt um hana. Sum Sosialurin eisini sigur, var hevuðsmeting mín, at sendingin var „undir alt lågmark«; men tá blaðið í stórari yvir- skrift á forsíðuni letur meg hava sagt, at >Sól- bjørn kendi frågreiding- ina«, gevur hetta tvørtur- ímóti ta fatan, at eg beri í betuflaka fyri atburð sjón- varpsins og eins og geri ilt verri við at geva telefon- verksstjóranum eitt spark. Væl metti eg, at telefon- verksstjórin kendi inni- haldið í frágreiðingini — hann eigur jú stóran part av tí sjálvur — men; tað, sum hverki eg ella Árni Gregersen kundu avgera, var, um telefonverksstjór- in visti av, at tey >loynd- arskjøl«, sum Øssur hevði, vóru tann sakliga og ob- jektiva frágreiðing, sum embætisfólk í Tinganesi lótu úr hondum 1. august 1990, ella tað var tann »bumban«, sum Øssur lætst sita inni við. Tí uppá fyrispurning telefonverks- stjórans vildi Øssur ikki siga frá, hverji skjelini vóru, men svaraði hástór- ur: >Her er tað eg, sum seti spurningarnar<, sum var talan um eitt forhoyr og ikki eina sakliga sam- reðu. Orðavalið: >Okkum er eydnast at fáa fatur á hesi frágreiðing< gjørdi hetta eisini duldarfult, hóast landsstýrið sum einki læt teim frágreiðingina. Arni Gregersen var ikki samdur í míni vurdering av sendingini, sum sera vánaliga og óargaliga. Kortini gav hann mær rætt í, at atburður sjón- varpsfólkanna í byrjanini var óheppin, og at »an- nonseringin« fleiri kveld á rað frammanundan send- Nr. 23 — 4. februar 1992 ingini kundi verið ødrvisi; men hann umbar seg við, at hann hevði verið burt- urstaddur og tí ikki sum programmleiðari hevði havt ávirkan á hesa »annonsering«. Vit, sum ofta hava sam- reður við útvarps- og sjón- varpsfólk, eru ikki von við slíka framferð. Tað ber oftast til at sita og práta og skemta, áðrenn send- ingin byrjar, ja eisini at bera fram okkurt, sum ein veit, at »journalisturin« er greiður yvir ikki skal við í sendingina, og tá so fyri- reikingarnar eru lidnar, bandupptakarin stillaður rætt til ljóðið ella upp- tekutólkið hevur funnið rettu myndina, byrjar samreðan friðarliga, og báðir partar hava eina hóming av, hvat sending- in fer at innihalda. Har- afturat hava oftast dugna- ligar og fittar >sminkes- ur< roynt at beta sum frægast um lýti í útsjónd okkara. Soleiðis ikki hesa ferð. Her verður kveld eftir kveld í forlýsing skapt ein fatan av onkrum, sum ikki ruggar rætt, og tá send- ingin kemur, verða sjálvt fyrireikingarnar = sendar, telefonverksstjórin >zoomaður< heilt fram á skíggjan o.s.fr. Hetta er ikki bara óet- iskt, sum onkur hevur sagt, men beinleiðis beistagerð. Tað var ein roynd frammanundan at »krimi- nalisera« byggingina av millumbylgjusendistødini og leikluti telefonverks- stjórans i henni. Vit varnast nú, at sjón- varpsfólkini ikki eru í heiðurligum og seriøsum erindum at upplýsa, hví kostnaðurin aftan á flyt- ing av Skúvanesi til Akra- byrgis er 68 mill. kr.; men heldur at finna onkran syndabukk — eitt »offur« sum danir siga — at heingja út. Tað er eingin loyna, at Øssur Winthereig í aktu- ellum málum ógvuliga ofta spyr: »Hvør er skurk- urin« sum um tað ikki finnast mál og málsvið- gerðir uttan »skurkar«. Í samreðum við hann fært tú ta fatan, at hann heldur vil seta teg fastan, enn fáa eitt mál lýst, og tá hetta ongantíð eydnast, missir tú áhugan fyri slíkum samreðum. Í krimisegum er >skurk- urin< oftast avdúkaður á seinastu síðu; men í hesum máli vistu »høv- undarnir< Øssur og Dag- mar — tey hevdu jú frá- greidingina — at »skurk« funnu tey ongan. Ti er betri at lata eitt åvist tal av spurningum, sum tey siga seg hava roynt at fåa telefonverksstjóran at svara, hanga ósvaraðum í luftini, tó at teir so gott sum allir eru svaraðir í teirri frågreiding, sum Marita Petersen, lands- stýriskona, uttan hóva- sták hevði útflýggjað teimum. Á henda hátt ber til at skapa fatan av, at onkur »skurkur« er kort- ini. Einaferð enn fer ein heldur eftir manninum enn bóltinum, og eftir situr hyggjarin við ov fáum upplýsingum um millumbylgjusendaran, rakstur hans, elveitingina, útbreiðslumeguleikarnar 0.s.fr. Eg eri ein teirra, sum havi mett tað sum fram- stig, at fjelmiðlar okkara kundu fáa útbúgvið fólk í arbeiði sítt, og tað haldi eg frmavegis; men sam- stundis harmist eg um, at »Danmarks Journalisthøj- skole« ikki i øllum førum = KRIMI ella FUSARI megnar at læra hesi fólk hógv til at meta um, hvar markið gongur. Vit skulu hava eina ár- vakna og virkna pressu, sum kann verja áhugamál borgarans og fyribyrgja ólíkindum — verða hin so- kallaða 4. statsmaktin — men haðani og til at fjøl- miðlar bert skulu verða spælipláss hjá onkrum journalisti >sum heldur seg vera< og skal sleppa at prógva, at hann er tað við at sparka eftir ávísum borgarum ella láturlig- og niðurgera teir og arbeiði teirra, er eitt ov langt lop. Tíverri harra blaðstjóri, hendir hetta eisini av og á í blaði tygara, hóast eg veit, at tygum ikki vilja tað. Kendur politikari segði einaferð, at tað ber til at lumpa fólk eina tíð, eisini at lumpa ein part av fólk- inum alla tíðina, men ikki at lumpa alt fólkið alla tíðina. Tað er meguligt, at onkur politikari lumpar og lirkar av og á, kanska eis- ini at onkur ger tað megin- partin av tíðini; men Øss- ur Winthereig synist ar- beida ut frå sannføring um, at allir politikarar og vid teimum stovnsleida- rar, lumpa og lirka alla tíð- ina og ongantíð gera eitt vælmeint og sakligt ar- beiði fyri at skapa fram- burð fyri land og fólk. Tað man vera ómetaliga stór yvirmeting av egnum týdningi — og undirmet- ing av intelligensi telefon- verksstjórans — tá sjón- varpsmaðurin heldur tele- fonverksstjóran royna at blokera sending hansara. Tað, sum hendir, er tverturímóti, at sjón- varpsmaðurin = blokerar nakrar meguleikar hjá Sjónvarpi Feroya at rekja sínar sakligu upplýsingar- skyldur, tí hampafólk ikki fara at tíma at samreða við krimiskrivarar, sum framleiða »fusarar«. Harri blaðstjóri. Hóast frágreiðingin frá 1. august 1990 er long og helst keðiligt tíðindatilfar, fari eg at heita á tygum um at prenta hana í full- um líki, so gitingarnar og tað loyndarfulla hverva. Hon er nevniliga als onki spennandi fyri hann, sum leitar eftir ólíkindum. Atli P. Dam