hósdagur 6. februar 1992síða 12

PA % + Síða 12 tíðindablaðið Nr. 25 — 6. februar 1992 SAMBANDSLYGNIR Aftursvar til ein, ið misti tl amerikanskur forseti segði á sinni við lands menn sínar soleiðis: >Spyr ikki hvat land tykkara kann gera fyri tykkum, spyr heldur sjálvan teg, ivat Í Kanst gera íyri and tit Hann varð skotin Tá tað um stersta avísina i Føroyum snýr seg seta sær spurningin um hvussu stóran skaða kann ein avis loyva sær at gera 1 einum samfelag I Dimmalætting fyr: árum fastur teigur við hesi yvirskrift: „Fra fjern og nær«. stóð síðani Í Dimmu í dag hava vit ein fyrrverandi sambands- tingmann, ið fyri einum, ella var tað kanska, tveim- um árum síðani sum sítt nýársynski hevði á munni okkurt soljóðandi: »Bleiv hann í tí nýggja árinum skánaður fyri at síggja navnið John Smith, ella greinar eftir sama, í Sosialinum í árinum, sum kom, so vildi hann gerast gladur«. Eisini segði hann i ein- ari av sínum mongu jammurgreinum í Dimma- lætting, at ell eftirhondini vistu, hvat tað var, ið Birgir Danielsen, fyrrv fiskaselustjóri, í apríl 1988 segði norðuri á Eiði Í november 1991 tykist hesin so sera ídni, men longu fyrrv. tingmaður (altráur eftir at vinna sær tingsessin, aftur) longu at hava gloymt, hvat tað var, ið Birgir Danielsen segði, í apríl 1988, norðuri á Eiði. — Tí ikki kann tað sigast annað enn at hesin maður annaðhvert er de- mentur, býttur ella sera stuttmintur — eisini trods tað, hann segði um at øll nú eftir hondini, av mín- um ávum, vistu hvat tað ið Birgir Danielsen segði norðuri á Eiði í apríl var, 1988. Hann tykist enn ikki hava funnið út av ; m.a.: At tað av hansara ávum er at vit stríðast við einum búskaparligum bakkasti, sum hann av øll- um alvi roynir at geva øll- um ødrum enn sambands- flokkinum skuldina fyri at hava framt, — og serliga er tad tå javnadarflokkur- in og Atli Dam, ið hann leggur undir bædi likt og olikt. — Ella, er tad kanska nakað heilt annað, id hesin maður er í holt við. Tí ta niðursteðu kann ein koma h. Á til, um ein hyggur eftir teirri heilt fantastisku segu, hesin maður setur sítt navn undir í Dimma- lætting. T.d. nú um dagar- | enn við »væl- lygnum« vil hava at øll skulu sann- førast um, at tað eru javn- adarpolitikarar vid Atla Dam å odda, id hava koll- rent hetta samfelagid, — so langt út — at tað neyv- an stendur til at bjarga (eisini hetta úttalilsið, id glapp Birgiri Danielsen av munni, haldi eg — í einum tilfelli av frustratión), har hesin vísti á at vit av »likasælu« lótu okkara út- flutningsveru fyri '4 pris. Í leypi av tveimum ár- um vendi og temdi nettup sambandið lummarnar á hverjum tí einasta føroy- ingi hesi bæði tey svart- astu tvey árini í feroysk- ari søgu nakrantíð. Skak-nevndin setti út í kortið og við sambandin- um sitandi á fíggjarmál- um (aftan á Finnboga flippið —) — so var m.a. við atkveðu fyrrv. sam- bandstingmannsins i Våg- um, eitt hitt svartasta kapitul i føroyskari søgu skrivad. Er tað kortini ikki markleyst, er tað ikki fan- tastiskt, at ein fyrrver- andi tingmaður (ið stríð- ast dag og nátt fyri at vinna sær sessin aftur), kann fáa seg til at seta sítt kristna navn undir tílíkar loddrættar lygnir, tá tað eftirhondini man vera hverjum mansbarni so krystallklárt at sam- bandsmenn í leypi av no time við almennari lán- teku, yvir landskassan „fluttu“ privata lánteku av astronomiskym upp- hæddum, yvir å lands- kassan og vid lóg gjørdu okkum til kollektivar kau- tionistar fyri teim figgjar- ligu manipulatiónum, ið tá fóru fram, har teir ikki bara temdu henda góða sama landskassa, men eis- ini fólksins uppsparda og partvís tvangsuppsparda pening, ímeðan teir við snýt og bedrag og reinum demagogikki framdu stersta ránið, ið nakar veit um at siga. Alt at kalla fyri opnum hann lag formuleraðum nar, har við sama teppi, peningur, ið teir fyltu í egnar lummar, sambært systematiskum politiskum svínastrikum, ið neyvan hava sítt síðu- stykki í heimsseguni. Hetta tá teir læntu okk- 72 2 rí "Vi Au ri - . n . på . ! i i i- ili r ndi vågatingmanni n - Sen, i fær hann "sv á tiltalu" -Fyrrverandi vágatingmaður sambandsfloksins hevur als einki skilt ngsessin og avleiðingarnar av hesum um út á sjógv: Við tí eini lántekuni fyri og aðrari eftir »til rakstur«, lenir og tilikt til almennar stovn- ar, so sum Ivan javnan tók til, meðan hann græt um ein tóman kassa og vantandi likvidan kapital til at halda almennu Før- oyum koyrandi við, með- an hvert tvangsútskrivað oyra varð eyðrænt, líka so skjótt og skjótari enn pen- ingurin gekk inn, við at seta í verk tað einasta, ið líknar einari planlagdari »seriuætlan« her á landi: reðin, serian av fyrireikað- um, tilætladum, planløgd- um, sjålvbodnum likvida- tiónum, og so við yvir- trekki å trekkrættinum i Nationalbankanum, með- an útvið % milliard , ið landskassin åtti i donsk- um bankum, eisini vórðu tiknar heim og fyltar i lummarnar å hesum garp- um, alt meðan naivisturin Ivan, id fekk tilnavnid Hin ræduligi, sat sum låturverji, og sokalladur figgjarmålarådharri, i meðan teir útloystu, yvir- førdu og býttu øll lands- kassagivin veðhald langt i ur í tíðina, eins og var tað ein nýggj útgáva av „den brændte jords tak- tikk«, ja bart út eins og russar undir seinna heims- bardaga praktiseradu henda máta mótvegis nazistunum. Einki minni enn heilar tvey túsund milliónir krónur í leypi av hesum 6—700 degunum, teir fingu hildið sær í sess- unum í Tinganesi, til teir tóku seg aftur eftir at alt var sviðið av, — júst eins og reyði herurin gjørdi tað undir seinasta heimsbar- daga. Ein eg haldi eg tori at kalla ein góðan vinmann, var settur fiskimálaráð- harri: Hesin var Jógvan Ingvard Olsen av Toftum. Hesin var ein dagin stutt fyri samgonguslitið inni á gólvinum, har eg sýndi honum svart/hvíta sann- leikan um okkara hevuðs- vinnu, við at sýna honum fiimin, ið Sjónvarp Feroya bert tordi at sýna ta einu ferðina. Tá filmurin var at enda komin, spurdi hann meg: >Tú John, skal eg seta bann fyri at útflyta blokk?< Nærri einari loysn hevur neyvan nakar annar verið tá talan er um á hvenn hátt vit áttu at loyst okkum øll úr hesi ó- lukku steðu, vit eru komin í. Jógvan Ingvard segði eisini henda dagin, at hann ætlaði sær úr aftur landsstýrissessinum við síni samvitsku í intaktum standi. Í hesum sambandi fari at minna Jógvan Ingvard Olsen á hetta hansara út- talilsi (lyfti til sín sjálvs?) og fari at leggja afturat, at fer hann framhaldandi at halda hondina yvir tí snaring av veruleikanum og teim loddrettu lygnun- um, ið málgagn sam- bandsmanna vartar upp við hverja ferð hetta blað kemur inn um hurðina, so eru tað heilt greiðar linjur í Halgu bók hesum við- víkjandi. Hetta at fara um sannleikan, hetta at halda seg til sannleikan, at fjala yvir sannleikan, at venda tað blinda eygað til sann- leikan osfr. osfr., hesum sannleiki, sum í málgagni sambandsmanna verður snaraður alla kumpassina runt, í so grovan mun, at ósek fólk verða legd undir tað snýt og tað bedrag, ið m.a. sambandsmenn framdu tey tvey skallutu ár, teir saman við hegra veinginum í tjóðveldis- flokkinum og so fólka- flokkinum, aftur vóru úti í Tinganesi og vendu, aftan á at hava hildið seg frá all- ari samfelagsligari ábyrgd í eitt mannaminni. Tað man liggja tí mein- iga sambandsveljaranum eins og tí meiniga javn- aðarveljaranum, tjóðveld- is- fólkafloks- ella gamla sjálvstýrisveljarum á sinni, hetta at fáa hetta samfelagið upp aftur á fet- ur, at fáa ferð aftur á hjól- ini, og hetta gerst ikki utt- an at kortini verða løgd á borðið og tað við bílæt-síð- uni uppeftir. Hetta vita tit, ið sita í heitum sessum fyri feita løn og lata sum luft, alt meðan tit bevíst og vilj- andi meira og meira eitra ta føroysku fólkasálina við reindyrkaðum, oppor- tunistiskum demagogikki og endurtøku eftir endur- tøku av loddrøttum lygn- um, serliga i donsku odda- greinunum, ið eru eitt samanhangandi framhald av hesum somu „lygnum“. ID