týsdagur 11. februar 1992síða 10

Síða 10 tíðindablaðið Nr. 28 — 11. februar 1992 Tøkk til skálvíkingar fyri "Osjónligi Býurin" - tann mest viðkomandi leikurin eg higartil havi sæð í ár skrivar Sverre Egholm m.a. í ummæli sínum hava altíð æl at sæð sjón- Feroyingar dámað v leik, men í langa tíð varð lítið spælt á bygdunum. Unga fólkið var burtur úr tað nógva av árin- og lærdóms- erindum, so stundir góv- ust ikki til at kymlaði eitt sindur í fyrst- venja SJon- »jonvarpsKiggin er- ani. Men fyri fáum árum Hon vinnu- og síðani kom vend í kom, áðrenn virkismeguleikarnir vórðu skerdir tað, eru. Í fleiri bygdum eru nú virk- in feløg, sum spæla sjón- leik við lív og sál. Og ikki smæðast fyri at fara undir krevjandi leikir. Mangan stendur á at finna nýggjar leikir, tí tey lata sær ikki lynda bara at spæla gaml- ar komediur upp í saman. Askodarin er takksamur fyri lítið, men setur størri og sterri krev um dygd og fynd. Kanska hevur sjón- varpið gjert sítt til tað og ferðandi sjónleikabólkar- nir. Tað er ikki tað sama at síggja síni bygdarfólk á teir palli sum at fáa sjónleika- vitjan uttanífrá. Tað sæst á áskoðaratalinum — og hoyrist! Í vetur hevur borið til at sæð fleiri áhugaverdar og væl spældar leikir — á bygd og í bý. Kærleiks- fullar kvívíkingar í ongum hosum, klaksvíkingar við kitlandi loppuskrida og yvirnatúrligar nólsoying- ar í yndisleiki og gora- gangi. Á Oyrabakka kom lív í aftur, tá ið Adelborg fekk ell í verkfall! Og í Havn fingu tey eisini tíð- ina at ganga í Sjónleikar- húsinum. Men konurnar í Skálavík trína fram um tíð og stað og vísa tað, ið fáum er unt at síggja. Mikukveldið 5. februar var fyrsta framferslan í Skálavík av >Ósjónliga bynum« eftir Astrid Saal- bach. Hugnaligt er at koma inn i hetta rumliga og nossliga húsið á Keldu, ið hevur roynst so góður karmur um bygdarlívið og sjónleikin, síðani bygdin fyri 10 árum síðani tók "Frá leikinum Ósjónligi Býúrin í Skálavík hetta ódnartakið. Seint verður gloymt, tá ið skálvíkingar spældu »Kålv »Onnu Frank«! »Osjonliga byin« kendi eg ikki frammanundan. Hann varð fyrstu ferð spældur í Danmark fyri 5 árum síðani. Elin Súsanna Jacobsen hevur týtt leikin og lagað hann hegnisliga til føroysk viðurskifti. Leikurin er ólíkur teim- um, vit higartil hava sæð í vetur. Hverki skemti- ella sorgarleikur, men bæði kortini. Mangan býður tær í látur. Men aftrar teg aloftast, tí undir tí látur- liga er sum eitt syrgið mótrák. Og undir tí syrgna eitt undirrák av skemti og speisemi. Tað lygnir eisini av og á í afturundirgerðum. Tann hálvan annan tím- an, leikurin varar, eru vit inni í skrivstovuni hjá tí forstríddu deildarsjúkra- systrini Ingu (Winnie litla« og Dalsgaard) á onkrum rekt- arheimi. Hon og sjúkra- (Bjørg hjålpin Helena Mohr) eru tværeinar um alt arbeidid å deildini, tå id tann unga sakleysa Metta (Majbritt Joensen) kemur sum eyka hjålparfølk. Unga gentan hevur ilt vid at venja seg vid, so kvalið og innibyrgt tað er. Hverki frísk luft ella dags- ljós má koma inn. Ein- asta, ið umræður er, at journalin verður ferd sum hon skal, og at búfólkini hava »normalan opning«. So vid og vid fært tu varhugan av, at hetta er eitt avbyrgt, burtur- gloymt og óveruligt stað. Alt gongur undan, sam- stundis sum meira og meira verður at gera hjá teimum trimum, og tær koma ikki út fyri at taka sær av búfólkunum, sum eru fleiri, enn pláss er fyri. Einasta búfólkið, vit síggja, er gomlu einsligu Agnas (Lis Djurhuus), sum ímillum máltíðirnar og skiftingarnar einans livir í gomlum minnum. Eingin uttan Metta gevur henni ans. Metta hevði sett sær Í ummæli sínum av sjónleikinum "ósjónligi býurin, sum Sjónleikurin trivist og mennist á bygdunum verdur framførdur i Skålavik skrivar Sverre Egholm eisini um tað gleðiliga i, at sjónleikurin trivist og mennist á bygdunum. fyri at hjálpa hesum neyar fólkum uppúraftur vón- loysinum, við at vera blíð við tey og lurta eftir teim- um. Ætlaði at sleppa teim- um út í fríska luft — út ímillum tey livandi aftur. Men hon lærdi umsíðir, at hiðani vendist ikki aftur. Øll, sum her eru, eru stødd í deyðans hvert útborin, koma onnur inn aftur í staðin. Soleiðis alla forstovu. So sum onkur verður rvsfólkið slepp- bl ur heldur ikki undan At unna gomlum og kor er ein partur av boð Men eisini, n skapinum. leikurin vísir okkum lætt vit gloyma VUSSU hava viði at næstrakærleikan og uttan at vita av tí verða kensluleysar ar- beiðsmaskinur, ið fara við fólki sum ómælandi til- fari. Hesir fýra leikararnir hava nógv um at vera alla tíðina, og tað gekk sum smurt. Leikurin tykist einfaldur og lættur, men tað er ikki bara sum at siga tað, at fáa spælið livandi og natúrligt, har um orðini S meira en: gerðir og rerslur eru av- gerandi. Hetta tóktist falla teimum lætt kortu Spælið var gott og gekkst at fáa alt x SM } »€ Sudurstreymoyar Javnaðarfelag | kuldi vera mikudag- | in 1Z., er utsettur til manadagin 1/. | februar 9.30 í felagshølunum á | | Nevndin