leygardagur 15. februar 1992síða 17

í [| Nr. 32 — 15. februar 1992 hesi liva av, men hondin á veljaranum er stór og greflig. Væl lýsir mynd- in teir kostir, vanligi før- oyingurin hevur í at velja, tá ið hann verður kístaður á val og væl veit, at lítið er í at velja, myndin er einfeld, men sigur alt uttan óneyðugt roks. (s. 12.). Øørvisi verður tað sagt í aðrari tekning, har veljarin sig- ur: — Nú havi eg gjert mína skyldu, so er bert eftir at vóna, at tað ikki fær nakrar avleiðingar. (s. 24). Hetta er onnur síða av Óla Petersen, tí oftani eru viðmerkingar- nar og tey orð, hann leggur fólki í munnin, eins greiðar, speisamar og rakandi sum tekning- ar hansara. Hoyr hesa! Hetta er viðmerking til, at langt um leingi hevur eydnast at fáa nýggja landsstýrissamgongu, tekningin ber heitið: Endabrestur (s. 43) og á henni síggja vit varaløg- mann og legmann við hver sínum spanskreri, á gólvinum liggur heldur fjákutur, bukaður føroyingur vid berum rassi hægst, varaløgma- ur mælir: Nå mugu vit heldur taka um endan Atli. Her er alt vid, skemt, speisemi, samfe- Alment innlit — Tá je havi sløkt ljósið, heldur tú skjølini fyri nesina á honum í fimtan sekund "Í tekningunum hjá Óla Petersen stendur føroyingurin oftani bert sum åskodari i einum samfelag, id ju er okkara alra, meðan politikarar, vinnulívsfólk, stovnsleiðarar og neyndarformenn bera seg, sum áttu tey samfelagið einsamgll." lagsatfinning og spæl við orðum. Um ta lítlu virðing nógvir politikar- ar vísa fólkinum og hvussu ið ábyrgdarloys- ið, ið teir oftast sjálvir eiga skuldina í, verður skúgvað yvir á fólkið, vísa m.a. hesar tekning- ar; onnur (s. 32) vísir tveir leiðandi tjóðveldis- politikarar, ið koma koyrandi í Tjóðveldis- bussinum, á ferðaskelt- inum stendur: Ikki á leið, samstundis sum tann, ið koyrir bussin blinkar til vinstru og rættir armin út til vinstru, verður sagt: Skulu vit royna eitt vinstrasving. Hetta er viðmerking til vekkulu leiðina hjá flokkinum og sipar til viðmerking hjá formanni floksins eftir valósigurin, at kósin nú kanska skuldi leggjast til vinstru, sum um tað at skifta politisk sjónar- mið er sum at skifta stúku. Onnur tekning (s. 173) er viðmerking til, at fyrrverandi sambandsfloksins í donskum blað hevur giv- ið ellum politiskum flokkum í Feroyum, utt- an sambandsflokkinum, formaður . skyldina í ringu steðuni í landinum. Viðmerkingin hjá Óla Petersen er, at hann teknar fyrrverandi sambandshevdingin í veitslubúna framman fyri hurðina til stóra veitsluhell, standandi ovast á reystari trappu; í hondini hevur hann langa rokning, niðan fyri trappuna stendur van- ligi føroyingurin og glø- ir. Við sjampagnuglasin- um hægst og við sigar í hini hondini sigur sam- bandshevdingin: — Ball- ið er búið, ger so væl og betal, Palleba. Afturvendandi evni hjá Óla Petersen eru, at vanligi feroyingurin hevur so lítla ávirkan á gerandisdag sín, hvussu ið avgerðir verða tiknar uttan mun til lív og lagnu hjá fólki. Hvussu ið tey sum einki fyrilit hava, hava tikið valdið í hesum samfelagi, hvussu lítil virðingin er fyri demokratinum, hvussu lítið ið fólk fáa at vita um tey tiltek, ið hava ávirkan á lív teirra. Hvussu ið summir po- litikarar, almennir leið- arar og nevndarfor- menn, liva og látast sum teimum lystir, uttan virðing fyri fólkaræðis- ligum meginreglum um virðing fyri eðrum menniskjum, um alment innlit og almenna ávirk- an, at taka onnur menn- iskju við upp á ráð og ikki minst, at tað eru menniskju tey hava við at gera. Nú arbeiðsloysið ríður landinum sum marran, hevur tað ikki minni týdning, at gera vart við fólkaræðisliga grundarlagið, og við tey mannarættindi, ið sam- tykt eru, tá mong av teimum, ið valdið hava, tykjast at halda, at fólk bert eru finnur í leiki teirra og ikki einstakar lagnur í hverjum føri. Í tekningunum hjá Óla Petersen stendur foroy- ingurin oftani bert sum áskoðari í einum samfe- lag, ið jú er okkara alra, meðan politikarar, vinnulívsfólk, stovns- leiðarar og nevndarfor- menn bera seg, sum áttu tey samfelagið einsa- møll. Hesi viðurskifti geva Ola Petersen høvi til at koma við oftani beiskum viðmerkingum til, hvussu ið sjálvsogd demokratisk rættindi 14. juni 1991. Landsstyrid hevur gjørt uppskot um alment innlit har undantøkini eru fleiri enn rættindini verða traðkað undir fót. Í hesum ferinum verður tað skemtiliga, spei- semið, til beinleiðis lut- teku í tí alneyðuga kjak- inum í einum fólkaræðis- ligum samfelag, men lat- ið í skemt. Ein framúr góð lýsing av tí vantandi demokratinum og innlit- inum í almenn viður- skifti er tekning hjá Óla Petersen frá 14. juni 1991, (s. 129), har hann vísir á, sum hann sjálvur sigur: At landsstýrið hevur gjørt uppskot um alment innlit, men und- Tómur bussur - antekini í tí eru fleiri enn rættindini. Á myndini síggja vit vanligu keipu- myndina av feroyingin- um, sitandi við bindi fyri eyguni, væl bundin á stóli, og uppi yvir hon- um hongur ber pera. Honum við lið standa løgmadur og varaløg- maður, varalegmaður heldur aftan fyri bak skjal, á teimum stendur m.a. S.E.V. og Heyga- drangur, meðan legmað- ur stendur við hondini á kontaktini á vegginum til reiðar at slekkja, — Skulu vit royna eitt vinstrasving? „S0817 hann sigur við varalog- mann: Tá je havi sløkt ljósið, heldur tú skjølini fyri nesina á honum í fimtan sekund. Henda tekning sigur nógv meira enn orð um stødid undir fólkaræðinum her á landi. Mangt annað kundi verið at trivið í burtur úr bókini, men evnini eru so mong og tekningarnar so nógvar, at ikki verða stundir og umsteður til tað ber. Bert tað, at best líkar mær sjálvum tekn- ingarnar hjá Óla Peter- sen av vanliga feroying- inum uttan tað, at eg haldi, at av og á er at- gerðarloysið hjá honum ov stórt. Men kanska er tað tann syndarligi veru- leikin, at tað er neyðugt fyri betri at fáa lýst hvussu hann verður við- farin. Og kanska er hann ikki uttan skuld sjálvur. Fólkaræðið krevur virkna luttøku. Oli Peter sen tekur lut, gera hini tað? Fongur er í hesum tekningum hjá Óli Peter- sen, og ikki dugi eg at síggja, at teknarin er bundin av, at tekningar- nar eru almannakunn- gjerdar í flokspolitisk- um blað, um so var, so hevdu tekningarnar eis- ini mist broddin, nei, her fær hver sítt uttan mun til politiskan lit og sann- føring; men samhugi merkist i tekningunum, samhugi við vanliga fólkinum. Samanumtikið er Óli Petersen maður við margtáttaðum evnum. Í hesum savni av tekning- um hansara er skemt, keipumyndir og spei- semi å høgum stigi. Hann dugir at bera seg sum tann stóri skemtar- in, samstundis við at álvari býr undir. Men tað er við myndunum hjá Óla Petersen, sum við myndunum hjá eðr- um listafólki, myndirnar skulu síggjast. Rógvi Thomsen "Fongur er í tekningunum hjá Óla Petersen, og ikki dugi eg at síggja, at teknarin er bundin av, at tekningarnar eru almannakunngjørdar í flokspolitiskum blað." SG be