leygardagur 29. februar 1992síða 2

Ábyrgdarbisðstjóri. Jan Møller Fyritaksstjóri: Krisjan Dahl Ljósmyndari: Kalmar Lindenskov Rúsdrekka MERKILIGA lina kjakið føroy- inga ímillum undir fyrireiking- unum til nýggju rúsdrekka- lógina kundi bent á, at færri enn nakrantíð áður veruliga trúðu uppá, at vit antin so ella so fóru at fáa broytingar, flestøll kundu vera nøgd við. TÍVERRI kann henda líkasæla um úrslitið eisini útleggjast sum tvørrandi álit fólksins til at ein nyggj og betri låg veru- liga fór at vera hildin og um- sitin frægari enn hon, vit nú sleppa. MEN antin vit fagna nýggju lógini ella ikki, eiga vit nú at semjast um at virða hana frá byrjan og sum skjótast at lúka burtur allar vansar, sum kanska fara at stinga seg upp so hvort vit læra okkum at brúka nýggju skipanina. Ein uggi fyri tey ivasomu er tað tí, at hon skal takast upp og endurskoðast longu í 95. AVGERANDI fyri, hvussu hetta skal hepnast er, at vit nú semjast um raðfylgjuna, ymsu partarnir í nýggju lógini verða settir í verk. Jústínus Eid ; ANTIN vit so eru fyri nýggju skipanini ella ikki, so eru vit ivaleyst øll samd um, at einkarsgluskipanin má fáast upp at standa skjótast til ber, og at henda skal hava prógv- að sítt »virdi« áðrenn skeinki- loyvi verða útlutað. Helst eis- ini samd um, at hetta seinna ikki hevur skund á nakran hátt. ERKVISNA rúsdrekkamálið, sum hesuferð gesti fólk eitt vet minni enn onkuntíð áður, er fyri tað eins stórt álvars- mál sum nakrantíð. At tað eisini av politisku myndug- leikum okkara verður tikið í ramasta álvara prógvar drúgva og gjølliga viðgerðin, málið fekk í nevnd undan framløgu á tingi. MEN lóg er eitt, nýtsluvanar nakað annað, og nýggja lógin verður ongantíð betri ella verri enn tað, hin einstaki vil gera hana til. Tí tá saman um kemur er tað virðing hins ein- staka fyri hesum legi, sum verður avgerandi fyri, um ein- hvgr skipan gagnar honum ella ikki. Blaðfólk. Randi Jacobsen - Tórfinn Smith Útgevari: P/f Sosialurin Uppseting: P/f Sosialurin Prent: P/f Pressan 1981 Telefon: SAMSTUNDIS sum vit kunnu fegnast um, at nyggja persónliga rúmkandi lógin í stórri mun gevur fólki møgu- leika til undir ábyrgd fyri sær sjálvum at seta mark fyri rús- drekkanýtsluni, eru mong sjálvsagt ivasom um, hvussu tey, ið kanska eru niðurundir- komin av hesi nýtslu, fara at evna at liva skilagott við nýggju skipanini. HESIN ivi er í mongum føri vælgrundaður, men kanska ikki minni grundaðar eru å- breiðslurnar frå teimum broytingarhugaðu móti kassakeypinum og teirri alt ov tilvildarligu útskeinking, sum nú í eini tjúgu ár er farin fram i sonevndu ølklubbun- um. Heldur undir nytiligum eftirliti, enn sum nú, siga tey. ONGUM nýtist at dáma hesa lógina so avbera væl fyri at halda, at hon hóast alt er eins fræg ella frægari, enn gamla lógin, og við trygdini fyri, at hon verður endurskoðað í 95, verður neyvan talan um heimsins enda fyri føroyingar flestar — sjálvsagt treytað av, at vit til ta tíð ikki hava fingið Bústaður: Argjavegur 26 Postadresss: Postsmoge 76 110 Tórshavn 14720 Argir 11820 Teletax: eins nógv skeinkiloyvi sum kioskir og pylsuvognar og so- leiðis eftir stuttari tíð hava endavent okkara kanska vánaligu drykkjusiðum til nakað nógv verri. VIT gera tí øll væl í at geva tol við broytingunum, hava álit á, at politisku myndugleikarnir, sum í størri álvara enn nakr- antíð áður hava arbeitt so dúgliga og væl við málinum, eisini fara at skipa eins væl fyri, tá hon skal setast í verk — og ikki minst — stuðla hvørjum ødrum í fórum, har ivi er um, hvat skilagóð rús- drekkanýtsla er. GERA vit tað til 95, er einki at ivast í, at tað bæði fyri brúk- arar og politiskar myndug- leikar verður lættari at taka støðu til tær broytingar, sum tá uttan iva fara at koma upp á tal — lættari at gera eina meira fullfiggjada rúsdrekka- lóg. Thomas Arabo, lands- stýrismaður, skrivar Ein rødd úr grøvini - ella? Tað er akkurát sum >i gamle dage« at lesa leiðar- an í Dagblaðnum fríggja- dagin 28. februar, har Óli Breckmann hóreiggjar sær ófert. Ja, tað er næst- an neyðugt at fortelja Óla, at hann nú ikki er staddur í Afrika, og at árstalið ikki er 1982, men 1992. Verðin er nógv broytt ta seinastu tíðina, og stersta hending í Europa er óivað, at Berlinmúrurin bleiv burtur, og at demokrati kunnu stovnsetast í Eyst- ureuropa. Hetta mugu vit ell megnast um, men at Óli so ørkymlast um at hava mist sinar kæru figg- indar eystanfyri er skilj- andi. At hann so roynir at grava sær nakrar gamlar upp aftur her å heimavøll- um — tad taki eg ikki so tungt. Heima hjå okkum fella eisini | múrar. Stersta hending í so máta, sum rennur mær í hug, er broytingin í seluliðnum hjá okkum. Mín áskoðan á tað gamla seluliðið er niðurfeld í grein, eg havi skrivað í blødunum, og tað pettið, sum snýr seg um seluliðið, ljóðar soleiðis: „Skulu vit nýta megu- leikar, sum eru á teimum vælbetalandi marknaðum uttan um okkum, mugu vit rokna við, at krevini til tey einsteku virkini verða stór. Tey seinastu nógvu árini eru vit ikki von við innan hevuðsvinnu okk- ara at liva upp til stór- vegis krev, ið eru sett okk- um uttaneftir. Mín vurdering er, at ein av høvudsorsøkunum til hetta er, at vit tey sein- astu nógvu árini hava havt eina stuðulsskipan, ið hevur sloppið okkara seluliði undan at finna vælbetalandi kravmiklan Vit hava selt bíligar og og harav marknaða. óprofessionellar verur. Sølulidid er sostatt slopp- ið undan krevum. Hetta hevur so aftur fert við sær, at virkisleiðslur eru slopnar undan krevum, og hetta hevur so at enda ført við sær, at virkis- leiðslurnar eru slopnar undan at seta sínum starvsfólkum krøv«. Disse var ordene. Nú seluliðið hevur broytt kós og er farið inn á teir rettu marknaðirnar — teir væl- betalandi marknadirnar. So koma sjálvandi krev til samfelagið. Tað eru hesar brótingar, vit í letuni síggja. Virki fara fallitt, strukturar verða broyttir. Tíverri er hetta nakað, vit skulu igjøgnum, og eg ivist ikki í, at tá ein tíð er umliðin, so hava vit fingið uppbygt eitt sunt og gott samfelag aftur. Hyggja vit at tí polit- iska mynstrinum, sum hevur verið tey seinastu árini, er tað mín fatan, at tann stersta katastrofan politiskt sæð, sum hetta landið hevur verið úti fyri, er tey tvey árini frá 1988 til 1990, tá fólkaflokkurin skuldi standa fyri einum landsstýri og skuldi royna at stjórna landinum. Tá kom einki av skafti av nekrum slagi — fyri at siga tað beint út. Tað er undrunarvert, at tað fer- oyska samfelagið var so sterkt, at tað toldi at liggja í stjórnarloysi í tvey ár. Vit eru í eini broytingar- tíð, og tað er ikki altíð so tespiligt at sita og taka tær neyðugu avgerðirnar. Men avgerðir skulu tak- ast, og stýrast skal. Vit hava ikki brúk fyri undan- støkkingum, ið fara at skylda upp á hvenn ann- an, tá hart leikar á. Serliga hart kemur tað væl at leika á í teimum økjum, sum eg umsiti, tá nú vinn- an skal umstrukturerast. Men kósin skal haldast, og vit skulu igjøgnum — eingin ivi um, at vit rokka eitt positivt og gott mál. Henda steðan, vit í dag eru í, er nógv meira kompliserað, enn nakar uttan fyri dugir at gera sær greitt, og tí ræður um at vit, sum sita við ábyrgdini, tora at virka og taka tær rettu avgerðir- nar. Undanstekkingar, ið kanska hava hug til at fara út og vaska síni skitnu klæði, mugu vera púra greiðir yvir, at gera teir tað, skulu teir eisini rokna við, at tað endar við einum stórvaski. Hesar eru spælireglur- nar. Og er tað nakað, vit ikki hava brúk fyri í dag, so eru tað undanstekking- ar.