hósdagur 19. mars 1992síða 12

Síða 12 = Mín Jólabók 1992 Bókadeild Foroya Lærarafelags sóknast eftir tilfari til jólabókina. Alt uppruna tilfar hevur áhuga. Goldið verður eftir galdandi takstum. Tilfarið skal vera bókadeildini í hendi seinast 15. mai. Bókadeild Føroya Lærarafelags Pedda við Steins geta 9 100 Tórshavn Ny auktion Det meddeles herved, at der pá tidligere bekendtgjort tvangsauktion over matr nr. 34 c, Nólsoy, bygning på lejet grund tilhørende P/F Nólsoyar Flakavirki er begæret ny aktion, der afholdes torsdag den 09. april 1992 kl. 11.20. Højeste bud på 1. 3.000.000,00 kr. auktion var Færøernes fogedret, den 17.03.92 Ole G. Olesen dfm. Frá Kvinnuhúsfelagnum Aðalfundurin verður sunnudagin 5. apríl 1992, kl. 16.00 i Mettustovu Skrå samb. lógum felagsins. Nevndin Frítíðaravloysarar Ellis- 8 Avlamisheimið í Vágum sekir eftir: sjúkrasystrum, sjúkrahjálpar- um, umsjónarmanni og ymiskum hjálparfólki at avloysa í summarfrítíðini. Skrivlig umsókn við avriti av prógvi og fråsøgn um fyrrverandi arbeiðspláss verður at senda heiminum áðrenn 1. apríl. Blindastovnur Føroya hevur opið månadag— friggjadag kl. 9—16. Teiefonir: 18222 og 19288. = Nr. 55 — 18. mars 1992 Skilir tú tína kvinnu? Mannfólkaroykurin breiðir seg. Å skrivstovunum. I skiftirúmunum. Á konditta- rinum. Íklubbununum...Ja, allastaðni har menn hittast - kunnu hittast - uttan kvinnur. Men tað er eitt nýtt slag av mannfólkaroyki: “Kvinnan hevur tvey bein, tveir armar, kropp og høvd. Tærbrúka somu orð og tosa sama mál. Ti halda vit at tær eru sum vit," sigur ein. “Í veruleikanum hoyra tær til eina aðra ætt. Koma frá eini aðrari stjórnu. Heimurin sær grðvísi út í teirra eygum. Tærhugsagrðvísi. Tærsiga eitt - meina nakað heilt annað." Ein annar roynir seg við nýggjari útgávu: “Tær meina hvert orð, tær siga - men tær meina nakað heilt annað, enn tað, vit halda, tær meina." “Tær eru fullar av andsøgnum. Taðer 6gjørligt at fylgja vid. Tær vænta, at vit skulu fara vid teimum sum felagar á jøvnum føti - og hvør er ikki til reidar til tess? Dreymakvinnan fyri eitthvørt mannfólk vid sjålvsvirding, er sjålvstød- ug, hevur bein i nøsini, veit hvat hon vil. Hon er ein sjålvberandi konstruktión, um ein kann siga tad so. Ovurkåtur hugsar tú: Endiliga fann eg hana! Og aftaná eitt tíðarbil - sært tú at hon í veruleikanum leitar eftir einum pápa. Hon vil verjast. Undirhaldast. For- kelast. “Antin eru tað ikki nóg nógvir pápar til í heimi- num - ella eru teir, ið eru, ikki nóg nógv pápar..." Menn brúka nógva tíð uppá kvinnur, hugsa yvir tær og um tær. Tað hava vit altíð gjørt. Men tankarnir ganga nýggjar leiðir - og vit eru ikki longur so bangniz fyri at lata kvinnurnar taka lut í okkara innastu tonkum. Nú vilja vit skilja hesar forbannaðu kvinnurnar. Men vit kunnu ikki. Siga kvinnurnar... Samanumtikið sýn- ist hetta at verða tann størsti trupulleikin: Vit vilja fegnir gera kvinnunar nøgdar. Men tað sýnist altid at tørva okkurt. Menn eru i veru- leikanum lættir at farast um, Maðurin finnir eina kvinnu, hann dåmar - og so leingi sum hon ikki ger ov n6gv um seg, er hann i botn og grund væl nøgdur. Hinvegin finnir kvinnan sær ein mann, ið kann blíva til nakað. Ein sum - vid rættari vegleiding og åvirkan - kann gerast dreymamaðurin. Síðani fer hon í holt við at broyta hann, og hann verður sjálvandi ongantíð hann, hon droymdi um. Tann nýmótans maðurin veit, at hann skal hjálpa til heima við hús. Hann fer til handils, vaskar upp, leggur børnini at sova - og við jóvnum millum- bilum, bjóðar hann oman í pylsuvognin. Og hóast alt stríðið fellur hamarin, besti trumfurin hjá kvinnuni: “Tú skilir meg ikki!" Tú byrjar eina ran- sókn í tær sjálvum: Hvussu ber tað til at eg, sum megni míttarbeiði rímiliga væl, fái herðaklapp fyri míni hug- skotogrøs fyri mínar loysnir - ja, sum tá saman um kemur, av og til, fái eitt bros frá mínum kvinnuligu starvs- feløgum - hvussu ber tað til atjúst tann kvinnan, sum eg komi saman við, búgvi saman við, havi børn saman vid - sum eg kenni betri enn nakað annað menniskja ... Hví skilji eg ikki júst hana. Eg leggi høvdi til rættis á bríkini og stari upp í tað snarandi viftuna í loftinum: “Skilur tú hvat hendir við mær. Hvat hendir í veruleikanum?" Sálarfróðingurin: “Vit leita allir eftir manni- num við stórum M. Kvinnan í okkara tíð kennir ikki seg sjálva, sum eina kvinnu. Men maðurin er í villareiði - hann kann ikki finna mann- in í sær sjálvum - og til tað hendir, kunnu partarnir ikki hittast. Síðan vit settu torv- leypin frá okkum og tóku telduna upp í kneppið, hava vit menn havt trupulleikar við okkara identiteti. Í gomlum døgum vóru vit ikki í iva. Tann lítli pilturin, ið fór í hagan við pápanum, sá hvussu hin gamli fór um kríatúrini og náttúruna. Sá hvussu hann legði bátin eftir loti og ráki. Så hann brúka alla sína megi - pápin varð grundarlagið fyri at familjan fekk mat í munnin. Pápin útvegaði, pápin gav. Hvat sær pilturin í dag - um hann yvirhøvur sær pápan arbeiða? Ein mann, ið gleðir í ein teldu- skerm. Skrivar á pappír. Tosar í telefon. Einki ser- merkir hann sum ein mann. Tað er ikki so langt síðan at leiklutirnir hjá teimum báðum kynunum, vóru heilt greiðir. Menn skuldu vera sum rættir menn - sum John Wayne ella Kirk Douglas f teirra bestu døgum. Kvinnunar kundu velja fritt millum Marilyn Monroe „Doris Day og Aud- ry Hepburn. Meneingin var í iva um hvat var dreyma- myndin - fyri mann ella kvinnu. Vietnamkríggið bur- turbeindi tað harða og tað mansligu megina - John Wayne við grønari baret, varð útvístur av vøllinum. Nú ráddi um at seta í gongd teir kvinnuligu eginleik- arnar, sum eina mótvekt til deyða og oyðileggjan, og tann vaksandi kvinnurørslan gav Manninum banasár og lat hann í "Høsnastrik” frá høvur til fót. Hann kundi hóskan- di verða eftir heima og skifta blæður á bórnunum, meðan mamman dansaði, við ber- um boppum, til bongotrum- m:1r, heilt uppi við pallin. Bæði menn og kvinnur funnu kvinnuna í sær sjálvum, tann bleyti maðurin var IN - men eingin kann í dag minnast hvar. Kvinnurnar gjørdust jú skjótt móðar av honum - og so varð kallkynið veruliga úti at skíta. Tað hava vit verið líka síðani. Eitt av úrslitunum varð Yuppi-maðurin, sum bar sermerkið av, at alt var uttaná og einki innani. Hugsatær Mickey Rourke í 9 1/2 viku: Einki “commit- ment”, einki veruligt sam- band við hitt kynið. Samfelagsfrødingar siga, at AIDS og figgjarligur ótryggleiki, fær tey ungu til at venda aftur til tær gomlu dreymamyndirnar. Men sjálvt um Madonna minnir um Marilyn Monroe, er tað væntandi eingin, ið torir skjóta upp, at hon er ein endurtøka. Madonna gleivar og følir uppá seg sjálva - fyri almenninginum, å pallinum. Kvinnan veit, hvat hon vil hava, og bidar ikki eftir at madurin skal geva henni tað. Jú, kvinnan krevur. Stórlætni. Blídni. Forstáð- ilsi. Gávur. Og tann neyðars maðurin - sum langtsíðan hevur gloymt sína fortíð sum útvegari, sum hin bulmikli kalurin í bø og haga, sum verjin hjá familjuni móti illveðri og vanlukkum - gerst grkymlaður. Hann hevur gloymt, hvat tað vil siga at geva. Hann gerst Ótryggur og heldur seg aftur. Flyggjar" Viftan melur enn líkasæl, uppi í loftinum, tá eg renni út í tað kalda vetrar- kvgldið. Leitandi eftir manninum. Euroman BINGO Gott bingo verður í Eydnuni á Oyra- bakka sunnudagin 22. mars kl. 16.00. Ferð fyri tvey til Bergen og havamøblar verður burturlutað. Annars nógvur góð- ur døguråamatur. Dansibólkurin Fragdin —waia£i$ið | Eliaskirkjan, vesterbrotorv 49 Møti er hvert leygarkvøld kl. 19.00 Bussarnir 6, 16, 28 og 41 steðga nærindis. * Nærri fæst at vita á tlf. 031-242268 ella 031-578999. í ——"——— A —