fríggjadagur 8. mai 1992síða 16

Nr. 87 — 8. mai 1992 ——————————— Jan Dam var spælarin, 10 hevði fingið ta tungu uppgávu at skula dekka Gheorghe Hagi, ið óiv að er besti spælari, ru menar Hesari uppgávu kom Jan rímiliga væl frá hóast hon var sera tor fór, sum hann eisini sjálvur segði tað eftir dystin: >Hatta er av- gjørt besti spælari eg havi spælt ímóti nakr- antíð.< Men kortini, so slapp Jan Dam ikki at spæla allan dystin. Tíðliga í seinna hálveiki varð hann tikin út. Hvør at tå vart tikin ut »Størsta orsøkin var i hvussu er tann, at eg fekk skaða ta einu ferð- Ina, eg datt,< greiðir Jan frá. >Ég kom skeiv- ur niður við var orsókin til, økslini fyrst, og eftir tað hevði eg so ilt, at eg ikki fekk spælt, sum eg skuldi eftir samanbrestin vid em av teirra spælar- um.< Fekk skaða Í økslina Annars heldur Jan Dam, at orsøkin til, at føroyingar i seinna hålvleiki sluppu meira upp í part, fyri tað mesta var tann, at ru- menar tóktust vera mettir av málum, og ikki høvdu fyri neyðini at gera so nógv av, sum teir høvdu gjørt í fyrra hálvleiki. „Men hóast vit nú aftur hesaferð taptu 7-0 móti einum góðum eystureuropeiskum liði, vóni eg at góðu føroysku áskoðararnir fara at halda fram við at stuðla okkum, tá vit nú skulu spæla okkara heimadystir á Svanga- skarði,< sigur Jan Dam. Hetta var ein trupul dystur, og tað vistu vit av frammanundan, men tað er nakað annað á heimavelli, tá okkara egnu áskoðarar kunnu vera við í stórum tali.< -S-S Lýsið í Sosialinum Páll Guðlaugsson, landsliðsvenjari: Loysunarorð okkara framvegis tað sama: Hopin oftari saman klur dyst ) S t i OVSKå iånaSI tjóða fótt stort sæð nøgdir I9FOYSKA INNSALSIN I hálvleiki, meðan hani lítið um spælið í fyrra. > Vit spældu illa í fyrra hálvleiki, og spælararnir bjóðaðu seg ikki fram, tá mest var brúk fyri ti, um- framt at fleiri av teimum rumensku málunum vóru fullkomuliga óneyðug,< segði hann. >Men í seinna hálvleiki spældu vit okk- um upp, og at onkrir iu burturúr, taki m eina positiva venjarin segði, w vit vóru við fyri at so ofta varð tik- ) helt hann, at teir høvdu lært eitt: At í dysti mót slíkum stórtjóðum í fótbólti råddi fyrst og fremst um at forða teimum í at fáa mál, og at syrgja fyri, at tapini vórðu so litil sum gjørligt. Samstundis filtist hann å, at einasti møguleiki før- oyska landsliðið hevur til nakra sum helst fyrireik- N tl ing undan næsta dysuinum, 10 er heimadysturin móti Belgia 3. juni, el venjingardysturin móti norðmonnum í næstu viku, og tað heldur Páll vera alt ov lid. Skulu vit vera við og gera okkum galdandi, samstundis sum vit skulu gera framstig, mugu spæl- ararnir venja alt árið, og ikki bert frá januar til oktober, eins og eg havi brúk fyri at fáa hópin saman oftari,< segði Páll. >Tað er sjálvsagt nakað, ið kostar pengar, men vilja t veruliga nakað við hesum u vil eisini ofra tað. HK otrast arin hava fleiri dystur Okkum tørvar fleiri dystir, sum tann mót Brøndby, og høvdu vit fleiri slikar, høvdu vit eis- ini eina heilt aðra dystar- venjing, so vit vóru betur fyri, tá Vil møttu so øgiliga góðum liðum sum tí ru- menska.< -S-S Sum oftast hevur føroyska landsliðið niara x Lald0 C Cir ' > r x t r VISSU IK VU í KIT hetldini tl rós ella ris, men eftir dystin Bukarest hevði Páll Guðlaugsson rosur bera summum spælarum og øðrum: Tað tóktist, sum Mikkjal spældi við síðuna rís at bera av sær sjálvum, og varð Jan Dam ikki skaddur rokni eg við at > hevði tikið Mikkjal út og sett Kurt Mørkøre inn á hansara pláss. Tai var við Tummas Eli, ið hevði ein vánaligan fyrra ålvleik, men so spældi seg upp í seinna, so samlaði innsatsturin hóast alt ikki var so galin. Alva Justinussen heit eg koma væl frá sínum fyrsta veruliga altjóða dysti eins og spælarar sum Kári Reynheim, Abraham Han- sen og Todi Jónsson ser- liga í seinna hálvleiki skaptu framdrift. Frísparksmálið til ilt: Jens 2-0 Martin Knudsen ábyrgdina av, ti hóast hann vil hava tíð at seta so kann hann murin upp ikki bíða eftir, at dómarin floytar. Hagi skjeyt, tá hann var klárur, og tað kundi Jens Martin havt sagt sær sjálvum. Somuleiðis haldi eg, at Jan Allan heilt avgjørt átti at havt fingið hatta málið, tá hann varð púra einsam- allur við Bogdan Stelea í seinna hálvleiki, men valdi at avlevera. Hann má spæla sjálvur og ikki bíða eftir, hvat hinir siga og gera, sum í Íórinum.< Sosialurin royndi eisini at fáa onkra viðmerking frá spælarum ul tað Páll hesum førdi fram, og tað eydnað- ISt eisini til ein mun. Mikkjal Danielsen vildi helst ikki gera nakrar við- merkingar, men hevði tað at Siga, at tå heili sjey mál fara igjøgnum í einum dysti, ber ikki úl at hugsa sær annað, enn at mistøk verða gjørd. Til næsta málið hjá ru- menum hevði Jens Martin Knudsen ta viðmerking, at hann als ikki sá bóltin, tå skotið kom, og at hann tí heldur ikki vist, hvønn veg hann skuldi fara. -S-$