leygardagur 9. mai 1992síða 18

Síða 18 Kl ærk n dur ir g eða vnar sær t x y m CI eyga r d al { ; x ; LE hø € 174 nar | yr eyva fi ar ydda okr dskum ey fáar ir eru lar undir du: zum av brotnum fløskum, pylsu- pa; 'íri og fullamanselvdari óhumsku. Nei eingin hugsar sjålvbodin um svita- men ístaðin lata vit okkum skelka, tå úr- slit:ð av sjålvelvdum herverki brennur okkum eyguni. Folk eru framvegis ikki komin i byin. En: sita tey spjadd i kjallarunum ella å leysa oyðing av ti vakra sum i løtuni er, loft imgyrd av fløskum við ymsum løg 5 ymsari styrki. Tey drekka og enc lið er gerast lemja leir nar av sær, geras lata tar ir renna, og fremje erki Ma a og pápi sita í stovuni og hyggja at torsavsmassakren«, og pápi hev- ur igað »Øksemorderen video om Hetta er harðskapur í serklassa. Me ast sjónvarpið vevur saman ein mel av ýlandi sirenum, neyðarrópum og hóskandi tónleiki, má ansast eftir at gestirnir á lofti og í kjallara ikki verða ov mælskir. Frætta tey í stovuni, at 19 ára gamli sonurin heldur drykkjuveitslu í húsi teirra, so er galin endi. Við Skapar- ans orðum hangandi omanvert úthurð- ina hava tey ell hesi árini roynt at lært hann hvat er rætt og skeit, og Bíblian liggur við song hansara. »Å denn neyð, hava vit ikki við lærdómi og vísdómi okkara megnað at hildið honum frá drykkjuskapi og tí horlevnaði og Guðs- spottan, sum við honum fylgir<. Ikki er vert at bróta niður verndargarðarnar tey hava bygt rundan um seg. Verndar- garðar sum sjálvgyklan, uppgjert blá- oygni, seinasta nummar av »Sunnu- dagsbladnum« og annars alt sum skal til fyri at fullinna lívslygnina. Vit spáka oman eftir Niels Finsens- getu, kenna okkum eina letu sum lýs ímillum filaføtur. Ødrumegin vegin háls- fevnast Guð og mammon í tveimum sia mesiskt samangróðnum ris plun Bæði rópa eftir ivandi sålun ll eru vælkomin!< Hinumegn vegi ur ein skar Í honum verða pengar riknir rætt arkaðir og vaskaðir dis at teir klárir at býta ímil ais barón: At kapitalsins røktingarmenn eisini fåa sin smædna part ki at siga Vit spáka nakað longur oman, smakka okkum á eina fløsku, býta eina øl imill- ur kkum at skola niður við yna at njóta kveldið. Komnir so at síggja on eftir Áarvegnum, smýg | ir bilur við sum å : 68 lg niðar I ghu eg ræður um at KEOtt r tíð hýstu lær g lær essas vit eina løtu, hvíla beinini og plága gumpin — grót er harður sessur. Vit sita í lívd fyri vindinum, tó neyvan so lýtt sum innanveggja í gamla skúlanum, tann lívdin ber av ellum. Ert tú fyrst inn um komin, kunnu enn ikki allir heimsins stormar máa steðið undan tær. Fólka- valdir, jú, jú, men ikki ókeypis, tað vita øll. Prísirnir eru so ymiskir, framíhjá- rættur til eitt grundstykki, eitt byggi- loyvi uttan um byggisamtyktirnar, nek- ur tons av kommunalum asfalti á pri- vata túnið, men eingin mutar ímóti, so væl man vera. Ein hýruvognur kemur niðan úr Vågs- botni og snarar niðan á Tinghúsvegin, steðgar sum vegurin breiðkar. Tveir mans í síðum svertum frakka, annar í brillum, hin í ongum, báðir undir hatti, fara úr bilinum, kaga rundan um seg, fáa eyga á okkum, kvika sær so inn í Klubbagarðin og inn í Klubbans varda fevning. Eygnakest fara okkara millum „Legtingsmenn limir kend lógarbrot"< Ti sagt er, at virksemi felag fyri góð- slíka felags ik kveddu hasir báðir ímóti samsvarar við givnar Men undantek eru, kanska at tann tíð tað var. Andsteðumenn skulu eisini vera til Beint sum vit reisa okkum kemur hin bláhvíti varðmaðurin undan á veg út úr Klubbagarðinum. Kanska fingið sær ein dramm, hvat tá. teir eru eisini fólk. Bil- urin sneiðir til hegru niðan eftir Ting- isvegnum, og nú brøl eldur ru veg S x r g HK eink ; ø ur jarðað, undir betongi og asfalt | asta náttúrurest miðbýar Havnar Eina- ferð tutlaði áin hugnaliga her, meðan Nr. 88 — 9. maí 1992 hon kloyvdi býin, gleðandi unga ást og fótlofnaðar barnasálir. Nú er hon heim- staður rottunnar, teirra sum liva av havni manna, og sum alskyns illbønir mugu tola frá fólki, tó tær eru kúrrar sum jerðin og sjáldan lata seg stinga av mannaeygum. Tær halda seg í óhumsk- uni, vit hava skapt. Men aðrar rottur eru, tær sum óhumskuna skapa sjálvar. Tær eru størri, feitari, hava hvassari tenn, og skarpari vit enn rottan í Havnará. Tær ganga í klædningi, eta á Hafnia uppá landsins besta, og steyta tenn við gyltum amboðum hverja ferð armóðsmaður, tær hava etið á ørmund- arhús, noyðist á húsagang. Einki eitur rinur á teimum, uttan tað tær bryggja sjálvar, mer nærkast sí og færri draga undan eru teir so djarvir. Men so er við skaðakykti Ílt er at basa, men væl trívist fáur garpur hersknum lúti, Klokkan er einki enn. Vit ganga undir 5 5 Kjallara, út til fyrrverandi hús Kongliga | ile TY ni hve + t Handils, sum nú nysir Landsstyri I oya. Her verða avgerðirnar tiknar. Fólk verða vigað og mett, kanska vrakað. Í so máta lítið broytt virksemi eftir 200 ár Men ert tú at egna rætt, so er ikk um, bert er v øran ein onnur sniidur og dugir sért, at tú sieppur upp i part. Rott LØrTOVSK] aðalin er å imias u Í x . x vie € KAál K x x g i EI í * y j r. kanska ti tey, ið húsaðust her or im, stóðu saman um gerandisdagin, kendu hvenn annan og komu hver eðr- um við. Ikki sum í dag, nú einasta sam- halabítandi band manna miðlum 1 V 2 ga r x X 25 Á 11 3% gdvøl g -AÁ Á ð g VIL € lúsabrúgv og 1 ganga oman á Vaglið. Bláhvíti varðmað- urin er aftur á ferð, hesaferð oman í Vágsbotn. Helst eru leiðir at troyta yviri í Grind. Tystir menn, sum hava strævnan dag. Einki at siga til. Vit leggja nú leiðina niðan eftir Ting- húsvegnum, nekur tandur hómast. Steðga við nidara skjøldur Tinghúsins, leggja tunguna á. Her, aftanvert svart- málaðar veggir, verða lógirnar smíðað- ar. Aðalin hevur sæti her. Her verður, orsakað av trýsti frá fjeldini, avgjert 1vussu rottuplágan skal basast. Men rotturnar avgera at beina eiturið aftur fólkið, trælirnar. Her verða skattir út skrivaðir til trælirnar at gjalda, aðalin skyldar ongum nakað. Her verða lógar- verk greidd úr hondum til trælirnar at halda, aðalin er frælsur. Her verður træl- sins úrteka rerd upp við orðavavstri, fyri síðani at seta á aðalskonto í Sveits. Jú, so víst eitt megnartilhald. Nú fara vit at kenna til, fløskan er hálv, elið er uppi. Spáka 50 metrar longur niðan og sessast á trappu Tele- fonverks Feroya Legtings fyri kveldið. Her ber til at sita, fáa ein lítlan av og á, práta við fólk um einki, drepa tímarnar. Her er turt og líkinda lýtt afturat. Vit drekka, býurin fyllist, eyguni rodna og hevdið tyngist, tímarnir ganga. Durva kanska. Við eitt hoyrist hvellur brestur og sorað glas. Ein trælur hevur fingið skriða í hondina av tí mammon, sum hann einki átti av, men sum afturfyri stóð til sýnings í stórum glugga. Maður- in blødir. Onkur vindur ein lummaklút um hond hansara, deilir eitt sindur. Við eitt tagnar alt. Ovast í getuni stendur bláhvíti varðmaðurin og flæsir frá tonn- um. Tveir svartklæddir menn nærkast syndaranum, sum er ov drukkin til at rýma. Harðar hendur tríva í nakka- skinnið á »g so klikkja hondjørn- ini, lógin hevur gjørt sína skyldu. Mað- urin verður leiddur í bilin, og fluttur nonun Nú er seint. Vit fa i at sleppa okkum Í hús, undir dýnuna, sova rúsin av okk- um, savna meg rgindagsins trega ið andaligum, likamligum og fíggjarlig- um timburmonnum. Sova leingi, vakna, Eg nýggjur dagur er byrjaður. Tó ikki eru vit fyrstir á fótum. Í lýs- verður ein ngini ungur maður við neiddari hond hirdur út fyri dyr í Jónas RD, >ir rat | 8 * } Sroncksgøtu ialtar, er blåur um A , " y . ærið, og hevur pínu undir síðuni. Blóð ndirklæðunur at tað sær På 1 3 » . r 1 øvdi tleik ir honum i nått. g å å kanska kki rætt? Skuldi tangin kanska ikki hava sína revsing? J-