hósdagur 14. mai 1992síða 15

Nr. 91 — 14. mai 1992 Dagin eftir i Bukarest: »Faroe football — no good!« Síða 15 Eitt 7-0 tap er eisini við til at seta Føroyar á heimskortið Hóast Rumenia sum heild er sera fátækt, so er hev- uðsstaðurin Bukarest ikki nakar fátæksligur býur. Har er nógv at hyggja at. Katólskar kirkjur, forn- minnissevn og seguligir bygningar. Fátækum fólki og biddarum er heldur ikki meira av í Bukarest enn í eðrum eðrum europe- iskum stórbýum. Einasti munur, tann ferðandi leggur til merkis millum Bukarest og vest- urlendskar býir, er, at as- falt ella brúgvarsteinar ikki eru á ellum vegunum, at handlarnir ikki hava so stórt úrval og at getuljós- ini verða slekt tíðliga í stórum parti av býnum. Tað einasta, sum býur einum ímóti, eru tveir veldugir bygningar, Ceau- cescu læt byggja, eftir at hann hevði givið ordrar til at ríva eina stóran part av gamla býarpartinum nið- ur — harímillum fleiri ald- argamlar kirkjur. >Sigur sosialismunnar<, kallast hesar veldugu, ovurhonds dýru betong-borgir. Tað einasta orð, tær kemur í hug fyri at lýsa tað er — perverst Blítt fólk Hóast ferðafólkastreym- urin til tey fyrrr so aftur- latnu eystanlondini ektist sera skjótt, so eru fram- vegis fá, sum fara til Ru- menia. Men tey, sum fara, verða sera væl móttikin av fólkinum. Eg tosaði við nakrar sviar á hotellinum har eg búði, sum høvdu ferðast í landinum í nakr- ar vikur. Og teir høvdu ongantíð upplivað slíkan blíðskap sum tann, teir hevdu mett hjá tí fátæka fólkinum úti á landinum í Rumenia. Tað er eisini nakað, sum teir feroying- ar, sum hava verið í Rumenia við klæðum, vita at siga frá. Men bukarestbúgvar eru eisini sera fyrikom- andi. Og skalt tú koma í samband við teir er tað — sum so nógva aðrastaðni — best at fara á eina øl- stovu. Góðar øl! Ølirnar, teir skonkja í Bukarest, eru øl, ein kann finna seg i. 0,75 litur! Gløsini eru tjukk og ostortlig. Ofta við rivum í. Serliga rein er tey heldur ikki. Men tað verður ikki tikið so tungt. Har eru bara mannfólk á elstovun- um... Tað er dagin eftir dystin millum Rumenia og Fer- oyar. Eg eri komin í prát við Daniel, ein ungur mað- ur sum livir av at veksla pengar á gøtuni. Hann er ikki serliga stinnur í enskum, so tosið gongur heldur striltið. So tá hann spyr hvaðani eg eri, tími eg ikki undir at forklára honum, at eg eri úr Feroyum. Eg sigi í staðin — sum ferðandi fer- oyingar tíverri ofta gera — at eg eri úr Danmark. Hann greiðir mær so frægt hann kann frá um Rumenia, um politisku broytingarnar, sum verið hava, um Bukarest — og kemur so inn á liðið Steua Bukarest. Fótbóltsfelag- ið, sum herurin eigur, og sum tí hevur ráð at hava dýrar spælarar og venjar- ar. Spyr um eg sá dystin í sjónvarpinum kveldið fyri. tá Rumenia og Føroy- ar spældu á stadion hjá Steua Bukarest. Jú, eg hevði sæð hann. Hevði verið á stadion. Hann gerst eldhugaður. — Rumenia very good, he? Balint three gol — very good rumenia fott- ball, he? Faro — no good Og so fer hann undir tað, sum eg ikki tímdi fyri letu síðani: at greiða frá um mótsteðuliðið hjá Rumen- ia. Um Feroyar... — Faro football no good. Faro small, small country — no good for football. Hann visti eisini at siga á leið hvar Feroyar vóru, og at tað vóru nakrar oyggjar. Daniel helt — av rettum — lítið um avrikið hjá fer- Høvudsborgin í „Sigri Sosialismunnar«, sum Ceaucesco læt byggja. Ein tann størsta og dyr- asta borgin í Europa — í einum ti fátækasta land- inum oyska liðnum. Men buka- restbúgvin visti, takkað verið dystinum, at Feroy- ar eru til. EM Vit, sum av fyrstan tíð vóru ímóti, at Feroyar fóru upp í altjóða fótbólt, vóru m.a. bangin fyri, at onki uttan stórtap fór at spyrjast burturúr. Tann óttin varð gjørdur til skammar í EM-undan- kappingini. Harafturat fingu Feroy- ar bæði nógva og positiva umtalu i útlendskari pressu. Vit »komu á heimskortið< í hugaheim- inum hjá nógvum fólki. Og so fingu feroyingar endiliga nakað, vit kundu vera samdir um — og stoltir av. EM-luttekan var væl- eydnað, bæði so og so. Øll umtala er góð Sjálvandi er umtalan av Feroyum ikki so nógv eft- ir at vit hava tapt 7—0, sum eftir at vit hava fingið eitt gott úrslit. Og tann umtala sum er, er fyri ein stóran part nega- tiv. Eitt úrslit sum hetta seinasta fær nógv at halda, at eitt land sum Feroyar skal halda seg burtur frá altjóða fótbólti. Men tá menn á eini øl- stovu í Bukarest standa og tosa um hvussu vána- ligir føroyingar eru i fót- bólti, so vita teir, at vit eru til! Tað vistu teir ikki fyri stuttari tíð síðani. Og at fólk frættir um Feroyar kann ikki vera annað enn positivt fyri okkum. Tað ger ikki so nógv um tey eisini vita, at vit ikki eru heimsins bestu í fótbólti. Vinna, bert vit eru við Taparar í ítróttarkapping- um nýta ofta floskulin um, at tað týdningar- mesta ikki er at vinna, men at luttaka — mangan fyri at fjala út yvir at teir eru harmir um, at so illa gekst. Men spurningurin er, um hetta ikki er fult og heilt galdandi fyri okkara landslið. Bókstavliga tal- að. Tí hver einasti dystur, uttan mun til um vit tapa ella vinna, er við til at seta okkum á heimskortið. Og gerast tapini ov nóg og ov stór og umtalan ov nega- tiv kunnu vit — ið hvussu er í nekur ár afturat — afturvísa tí við at siga, at vit eru við fyri at læra. Inntil okkara »lærutiå« um nekur ár kann sigast Hóast vit taptu 7—0, so visti Daniel á myndini omanfyri meira um Fer- oyar eftir, enn undan dystinum at vera farin, kunnu vit ró- liga fegnast um, at ell um- tala, Feroyar fáa í sam- bandi við landsdystirnar er við til at siga fólki, at vit eru til. Og umtalan verður ikki minni tá vit fara at spæla heimadystir í Feroyum, og útlendsk tíðindafólk koma hendanvegin. Úr londum við stórari keypi- orku. Tað er nakað sum kann — ella átti at kunna! — brúkst av eitt nú fiskaselu og ferðamannavinnu. Somikið meira kann ein bara argast inn á, at tað er Shell og ikki Fiskaselan, sum stendur á bringuni og rygginum á okkara spæl- arum Sjúrður Skaale