mikudagur 20. mai 1992síða 2

gloyma børnini ORDID barnafagnadur man fyri mong av okkum kennast eitt sindur fremmant, kanska ti, at vit eru ikki von við hetta orðið. Men børnini kenna vit og tey eru í hvussu so er ikki frammand fyri okkum. Tey eru nevniliga ta dýrmætasta, tað besta og tað ríkasta vit eiga. Tað eru tey, sum eina- ferð í framtíðini skulu taka við og reka hetta samfelagið víðari. BARNAFAGNAÐURIN er eitt sera áhugavert og spennandi tiltak. At dagstovnarnir kring landið við hesum vilja geva børnunum ein møguleika at koma út millum onnur, út um fýra veggirnar, har tey serliga orsakað av oftani sera ótespuliga veðurlagnum, eru noydd at vera, er bara gott. At børnini sleppa at arbeiða við sínum ímyndandi evnum er eisini gott. Hóast hetta stóra tiltakið sum so eisini skal vera ein uppliving fyri bæði børn, starvsfólk á dag- stovnunum, foreldur og allar aðrar føroyingar, so er helst eisini onkur hugsan og ætlan við hesum tiltaki, og tað skal tad eisini vera. Tad fåa vit helst meira at hoyra um kom- andi dagar. Men bara tað, at vit við hesum geva børnun- um og evnum teirra størri ans er í sær sjálvum eitt gott endamál. Í HESUM krepputíðum hava vit kanska lyndi til at gloyma børnini og undirmeta teirra tydning. Tað må og skal ikki henda. Sjálvandi mugu vit øll bera hesa kreppu so ella so, men hon má ikki seta ov sjónsk spor á børnini, tí tey hava so onga skuld í kreppu- ni. Vit mugu fyri alt í verðini ikki lata kreppuna raka tey, bara fyri at sleppa upp um garðin, har hann er lægstur. Tverturímóti eiga vit at halda børnunum til, vísa teimum ans og álit, vera saman við teimum og geva teimum fat- an av, at hetta hóast alt er eitt gott land at liva í. VÓNANDI kann Barnafagn- aðurin vera við til at minna okkum øll — og ikki minst politikararnar — á hesar so týðandi spurningar. Børnini eru nevniliga tad besta vit eiga. Tad eru tey, sum skulu taka vid eftir okkum. Atli Dam, løgmadur å TB-veisluni: 7” Ítróttarliðið ein spegilsmynd av -Tad eigur sínar stjørnuleikarar, sum eggja óðrum at kýta seg, men stjórnuleikararnir eru fyri ongum, um ikki samarbeiði, felags vilji og liðskylda greiða setningin segði Atli Dam, lógmaður m.a. í róðu síni á stóru TB-veitsluni leygarkvøldid. Vit prenta róðuna: Góða samkoma. Hóast ítróttarmál liggja hjá eðrum landsstýrislimi, so liggur til mítt starvseki í landsstýrinum at vera ítróttarverji — protektor, sum danir siga — t.v.s. umboða og dugna ítróttini úti í samfelagnum og út- eftir í lond. Hetta er nakað av tí hugaligara at hava skyldu til, hon er lett at rekja. Sum sovorðin er tað mær ein gleði og ein heið- ur at heilsa T.B. frá lands- stýrinum á 100 ára deg- num. Hetta er so fyrsta >stór- jubileið< fyri skipaðum ítrótti í Føroyum, men vit vita, at nøkur koma aftur- at nú nakað skjótt — um 12—15 ár — og eisini vita vit og vænta at fødingar- dagsbarnið verður at fylla bæði stórthundrað og 200 og meira afturat. At menn tóku seg sam- an um at skipa fótbóltsfe- lag einans 13 ár aftan á at fyrsta av slíkum slag var stovnað í Danmark — Københavns Boldklub (KB) — er tekin um tað framfysni og tann fram- takshug, sum eyðkendi hesa bygd um aldarmótið. Á hesum eki, sum mongum eðrum innan vinnulív, mentanarlív, ja, samfelagslív samanum- tikið, slóðbrótandi stig, sum fingu týdning fyri all- an útvikling og framburð í Føroyum sum heild. Hugsið bert um fakfelags- lívið, sum spratt her á plássinum og, hóast orsek til mangt stríð menniskju ímillum, hevur skapt regl- ur og karmar um mann- semiligar samvirkistreyt- ir, sum nú gagna okkum ollum. Hvat fylgdi í kjalarverr- inum av hesi stovnan av fótbóltsfelag, og hvussu felagsskapir síðan tóku seg upp um landið, skal eg ikki siga nógv um, tað vilja tær mongu heilsanir til TB í dag siga meira um, og heldur ikki skal eg tríva í einstakar hending- ar úr segu T.B., men minna á tær stóru broyt- ingar, sum eru hendar við- víkjandi vilkorum og um- steðum at íðka ítrótt síð- an menn á fyrsta sinni fóru at sparka og til í dag, nú vit nýta ein heilt stór- an part av samfelagsork- uni til vellir, ítróttar- og Atli Dam, lógmaður heldur rødu á TB- veitsluni. Við lið hansara konan Sólvá fimleikahallir so væl sum aðrar hallir, neyst og venj- ingarhøli og til eina sam- ferðsluskipan, sum loyvir eini umfatandi kappingar- skipan innan nær sagt all- ar ítróttar- og ítrivsgreinir árið runt. Hetta er ikki legið, tí flestu eru í dag samd um at hetta er ein partur av okkara mentanarlívi og av tí, sum evnar og skapar okkum sum menniskju og borgarar. Ein sera týðandi siðmenningarligur táttur í uppaling okkara. Meguleikarnar at fáa lut í samveru og samgleði og skapan av vinarlagi og vinarbondum fyri tann einstaka ikki at for- gloyma. Sum alment umboð skal eg leggja serligan dent á tað, sum eg meti samfe- lagið fær aftur í teim borg- arum, sum í felagsskapan- ini innan ítrótt lærdu at seta sær mál at loysa, noyddust at lata seg sálar- og sinnismýkja og noydd- ust at ganga undir felags- skapstreytir fyri at rekka. Loyvi mær at endurtaka tað, eg segði í minnisriti T.B. um hetta, nevniliga: mat ítróttarliðið er ein spegilsmynd av samfelag- num. Tað eigur sínar stjørnuleikarar, sum eggja eðrum at kýta seg, men stjørnuleikararnir eru fyri ongum, um ikki samarbeiði, felags vilji og liðskylda greiða setningin. Letur ikki hver av lut- takarunum sínar eginleik- ar brýna, soleiðis at hin frægasti og hin veikasti bera lutfalsliga eins, skap- ast ongi úrslit. T.B. dró okkum ungu at sær og dregur framvegis bygdarinnar ungu, mýkir tey, brýnir tey og sleppur teim sterkari. Hetta heldur fram og vil hesin 100 ára gamli fram- vegis liva sum unglingi, tá ongin av okkum orkar annað enn at siga frá minnum um ríku ung- dómstíð okkara, m.a. í T.B.« Takk fyri, T.B., sigi eg persónliga. Takk fyri, TB, sigi eg vegna landsstýrið fyri Feroya land. Hjartaliga tillukku. —