mikudagur 27. mai 1992síða 17

#10 Klak AR LE Nr. 99 — 27. mai 1992 ( Lesarabrøv Føroya Leistaskuli? FØROYA HANDILSSKULI Marknagilsvegur 77 Postsmoga 177 FR-110 Torshavn mánadagin 17. august 1992 kl. 10.00 kr. 300.- skal gjaldast nt endaliat nróav úr f kki hava Sent endaligt progv u a í seinasta lagi 30. juni í a SO skjótt, hesi eru Skriv seinasta lag mikudagin 6. maí 1992 kúla Vit gleða okkum til eitt gott samstarv komandi skulaår Eg bleiv sjálvandi himm- als glað, tá ið eg fekk at vita, at ommusonurin var millum tey heldigu, sum sleppa at halda fram við skúlagongd aftan á fólka- skúlan. Ikki minst glað var eg um, at hann var komin inn á handilsskúl- an, tí hesin skúli plagdi at hava gott orð á sær, og tey ungu sigast dáma væl Vinyl- og gummi HANDSKAR til alt arbeiði Inn- fluttir bein- leiðis úr Japan ADC Heilselan Láarvegi 14. Tórshavn Tlf. 15828 . Fax. 15893 ndi nevnda dag, rokna vit v vit tíverri avvisa nógvum, sum søkja. T á beinanvegin. um so er at tú tekur ur Á HANDILSSKÚLANUM GANGA ØLL INNI Í INNISKÓM ; undirvísingina og flestu lærararnar har. Men eg má viðganga, at eg øtadist, tá eg so så skrivið frá skúlanum, har sagt varð frá gleðiboðun- um. Kanska er ikki so nógv at siga til sjálvt skrivið, sum einhver kundi pentað saman. Men tað var >loysunnarorðið, „sloganið<, ið beyð mær i- móti. — Hin hegt mentaði og eggjandi boðskapurin við stórum stavum niðast á síðuni: >Á HANDILS- SKÚLANUM GANGA ØLL Í INNISKOM!« Ikki ti — vanligt er, at skúlar og mentanarborgir nýta fyndorð sum til dom- is »Ungur nemur — gamal fremur«, »Per aspera ad astra« (gjøgnum arbeidi til stjørnurnar) osfr. — Men at fyrsti boðskapurin skal snúgva seg um at ganga á leistum, tað er ovboðið. Omma P.S. — Hvat munnu tey brúka niðri í Varde? Síða 17 —— Ein onnur meining Ja, nú vóru teir aftur upp á spæl, hasir báðir dreing- irnir úr Hoydelum. Ein skilir Birgir Danielsen og Bjarna Djurholm at teir gera sær dælt av einum so viðbreknum máli sum undirsjóvartunnlinum, teir skulu jú savna sær nakrar atkvødur. Men álvaratos, hvat feilar hasum báðum dreingjun- um, fáa teir ikki nóg nógva »uppmerksomheit« uttan teir fáa blað- og sjónvarpsmenn at ganga og renna aftan á sær uppi í Hoydelum og úti í Tinga- nesi? Svend Aage var yvir- hevur ikki ófólkaligur og setti ikki á nakran hátt demokratiið í vanda, so sum hasir báðir mest provokerandi og ósakligu journalistarnir, ið ávika- vist út- og sjónvarpi eiga, saman við hesum subjektivu bleðunum í suðurstreymi, royna at geva Feroya fólki fatan av. Tverturímóti. Eitt mugu ungu alvar- nir tó gera sær greitt, at hatta er sovorðið, ið teir kunnu vænta sær av lív- inum, nú teir koma út úr reiðrinum í Hoydelum. Nú er tað slutt at vera strokin við hárinum, nú er tíðin búgvin til at hasir fyrarnir verða brýndir til at kunna taka eitt sindur av hverj- um, uttan at Feroya fólk skal ganga og taka synd í teimum. At ganga og savna und- irskriftir ímóti einari ávísari ílegu, og so koma út í Tinganesi og ikki ein gang kunna grundgeva, hví ein er ímóti júst hesari íleguni, ella við oðrum orð- um, at standa sum ein rukka úti í Tinganesi, hverjum líkist tað? Og so man á tað heila at blíva transmitteradur út í hverja føroyska stovu sum ein ditto. Hmrf. Nei, rætt hevur tú, Svend Aage, tú hevði yvirhevur einki at brúka hasar undirskriftirnar til, tað eru fleiri við mær samd um. Summi halda tó, at tú kundi tikið ímóti teimum, so at tað ikki var so synd í hasum báðum dreingjunum, men har man vera nokk av pappíri um ikki hasar krúllaðu og rukkaðu undirskriftirnar komu afturat. „Hann var ikki til at snakka við“ og „hann kundi gott havt blaðað igjøgnum undirskriftir vóru nakrar av viðmerk- ingum dreingjanna tá ið teir høvdu >summað seg« eina letu, og tað eru hesi subjektivu blað-, útvarps- og sjónvarpsfólkini øll samd við teimum í. Ikki til at tosa við? Hver var tað, ið ikki tosaði? Svend Aage kanska? Hann setti nógvar spurningar, men hvar blivu svarini av? Tey skuldu helst verið við hondina tá ið tit fara so langt sum at savna undirskriftir ímóti einari ávísari iløgu, fyri ikki at siga ímóti einum ávísum parti av Feroya fólki. Jú, rætt skal vera rætt, teir hevdu brúkt „sunna fornuft«. Her hald eg at eitt citat eftir einum manni, id er hildin at hava vérið sera »fornuftigur« er uppá sítt pláss. Maðurin er Seren Kierkegaard og segði hann: »Der er mange mennesker, der kommer til et resultat ligesom skoledrenge. De snyder deres lærer ved at skiive facit ud af regnebogen uden selv at have regnet stykket«. Tå id tveir politskir pinkulingar sum Birgir Danielsen og Bjarni Djur- holm blása í floytuna og gera seg klókan uppá bú- skap, so skriva ell facittið av. Hevdu hesir báðir hugt í Dimmalætting her- fyri, tá ið ein landsmaður í útlegd heilsaði heim við einum citati úr einari lærubók í samfelagsbú- skapi, so hevdu teir sæð at: »I private hus- holdninger er det en gammelkendt grundregel, at sætte tæring efter nær- ing, dvs. ikke at bruge mere end man tjener«. Hetta vita teir tó longu av, og hesa vitan brúka teir í ólukkumát til at manipulera Feroya fólk ímóti einari åvisari iløgu. Tað, sum teir óivað eisini vita av, men sum teir lata vera ósagt, er framhaldi av omanfyristandandi citati, ið ljóðar soleiðis: »Dette princip er ikke uden videre anvendeligt i staten. Tænk f. eks. hvis det blev dårligere tider og skatteindtægterne be- gyndte at falde fordi folk ikke havde så store ind- tægter at betale skat af. (Just stødan i Føroyum) Hvis staten da reagerede ved også at skære ned på sine udgifter, da ville man yderligere bidrage til de dårlige tider, hvilket yder- ligere ville få skatteind- tægterne til at falde ØSV...« Vit vita at tað eru i eðrum londum enn í Fer- oyum at tað eru ringar tíðir við arbeiðsloysi og uttanlandsskuld, er tað yvirhevur nakrastaðni at tað einki arbeiðsloysi er? Seta hesi lond seg hendur í favn og siga at vit mugu gera nakrar iløgur, ið geva avkast av sær beinanveg- in, uttan at hava eitt ein- asta kvalificerað uppskot um hverjar hgsar ílegur skuldu verið? Nei, tá ið tey einki uppskot hava uppá avkast her og nú, so brúka tey sjálvandi ta næstbestu loysnina. Íleg- ur, ið rinda seg sjálvar aftur eftir relativt fáum árum. Skilir Birgir hetta? Skil- ir Bjarni hetta? Ella skilir Vilhelm hetta? Ja, teir skilja tað helst allir, ella hevdu teir óivað eisini mótmælt ætlanini at grópa alla Havnina upp, líka úr Hoyvík og næstan út í Sandágerð. Hesa ætl- an taka teir ikki upp á tunguna, hví? Teir vilja bara hava tann vanliga foroyingin at taka steðu ímóti einari åvisari iløgu, undirsjóvartunnlinum, tí royna teir við listum og lótum at villleiða og øsa Føroya folk iméti hvørj- um eðrum. Landsstyris- maður i vågamålum og eg veit ikki hvat teir sleingja ut. Er tad kanska eitt vågamål at leggja rør frå Sandvikahjalla og ut å Landssjúkrahúsið? Nei, tå er í lagi. Tað er skjótt at síggja at tað tagnar suður- streymi. Hitt við hasum dýra holinum, tað er verri at skilja, at eisini tað kem- ur at gagna havnarfólki. Fyri at venda aftur til hasar báðar dreingirnar, so vildu teir hava Svend Aage at blaða igjøgnum undirskriftirnar. Sum ein skrivaði í Dimmalætting ein dagin >Guðforbarmi- seg< hvat skuldi tað verið gott fyri? So hann sá hver hevði skrivað undir? Er tað kanska ikki líka mik- ið? Í einum demokratisk- um samfelag eru 4200 undirskriftir tað sama sum 4200 undirskriftir, tað sama hver eigur hverja einstaka. Ila onkr- ar eru kanska meira verd- ar enn aðrar? Er tað tað, ið tit vilja hava landsstýris- mannin at hyggja at? Er tað alt demokratiið, ið tit rópa upp um? Ein undirskrift er lett at fáa, tað síggja vit hverja ferð ein nýggjur flokkur verður stovnaður, fólk skriva undir í hópatali, men tá ið tey skulu velja somu fólk, sum tey hava latið sína undirskrift, inn á ting at rekja veljaranna áhugamál, tá knípur longu við álitinum. „Vit skulu ikki altíð geva okkum fult og heilt í hendurnar á teknokratum og hegtstandandi embæt- ismonnum og politikar- um. Tað er langt frá altíð, at hesi fólkini hugsa um landsins besta ella um, hvat tænir okkara kom- andi ættarliðum best. Tí eiga vit at mótmæla, tá vit halda tað er neyðugt. Ti eiga vit at krevja kann- ingar, og tí eiga vit at krevja eitt opið orðaskifti um spurningar, har av- gerðir skulu takast um broytingar í samfelagnum og sum hava stóra ávirk- an á antin fólk ella um- hvørvi«. Soleiðis jublaði blað- stjórin á einum blaði, tá tað beint tverturímóti øll- um kanningum og útrokn- ingum frá monnum, ið høvdu skil fyri og høvdu innlit í, hvat var best at gera viðvíkjandi sand- oyarsiglingini, hevði eydnast nekrum »neytum« at provokera eina neyðloysn fram um eina fyrsta floks loysn. Nógv av teimum, sum tá lótu seg esa, eru óivað uppi í teimum fólkunum, ið nú aftur gera seg betri- vitandi enn sakkunnleik- in. Hvussu nógv skal tað kosta og hvussu nógv ár skulu ganga hesa ferð, áðrenn tit rakna við og síggja tykkara dáragerð. Ætla tit tá aftur at skylda uppá teknokratarnar og politikararnar, tí at teir gjerdu sum tit segdu. (Við tykkara sunnu fornuft). Mín meining er, at tað ongantíð ov skjótt eigur at verða farið undir aftur at bora undirsjóvartunnil- in. Hetta eigur at verða gjert við teirri linjufering- ini, sum ætlanin var at hava, tá ið byrjað var í Leynum, og í fult mát. Tvs. at tað blíva gjerd 3 spor sum ætlað og ikki 2, sum ein megulig neyð- loysn vildi fert við sær, hetta vildi bara blivið dýr- ari í seinna enda. Vit vita jú hvussu skjótt ferðslu- mynstrið broytist. So, Svend Aage hin gamli, og tit onnur, ið iva- leyst vilja Feroyum væl, og ynskja at útbyggja all- ar Feroyar, har tað fíggj- arliga og tøkniliga letur seg gera, latið okkum ikki steðga her, latið okkum halda áfram. At enda ein heilsan til allar fólkavaldar, við nekr- um orðum hjá D. G. Mon- rad: »Inden du handler, sá overvej alt, forudse alt, så vidt du formår det, og tag alle mulige hensyn. Men når du har taget din be- slutning, sá skrid til handling kækt og ufor- færdet«. CITAT.