týsdagur 2. juni 1992síða 10

Síða 10 tíðindablaðið Nr. 102 — 2. juni 1992 Heitt vikuskifti Norðoyarstevnan varð hildin í fagrasta veðri. Hetta er tann friðaligasta norðoyarstevnan menn vit um. Politiið heyði næstan onki at gera og fólk hugnaðu sær ófórt. Sosialurin var við longu frá friggjakvøldinum, og her er reportagan N ha erið søgd so I S rorð um veð rið seinastu tíðina, at n ti st fleiri ul at | k eðurlagið mel rdur hendan ep rt rdovar ste 10 vid ved rinum, ið er grundarster rin fyri øllum væleyd naður teynum að friggiakvøld D ! in í utvarp ) mborð juni. Vit eru gin, at hetta ikki er vanligt ferðafólk til Klaksvíkar. Ballstemm- ningur er longu á ferda- fólki, fløskur standa á borðinum og tað verður skálað. Og hetta eru føroyingar í Føroyum, hóast klædnabúnin minnir um Miðalhavið, ella hita- Gudrun Poulsen sæst her í nýggja búnanum hjá KÍ, sum bylgjur í Danmark og aðrastaðir á meginland- inum. Kvinnurnar ganga í løttum summar- klædum, tær hava fingid lit, summar | Og fleiri av unum ganga ljósum mannfólk eisini eins øtt ílaun, sum løtu aftaná at Adam hevði bitið í súreplið á sinni. Í stuttum puksum og undirtroyggju uttan ermar. Onkur tato- vering hómast, eg eyg- eiddi eina av eini vakrari avfrugv. Omanfyri hevði einaferð staðið eitt gentu- navn, nú var hetta horvið í einum blåsvørtum skyggi, sum ikki heilt hóskaði seg ul myndina. Tó Glesiligu bókstavirnir hómaðust enn og eg eri næstan vísur í, at fyrsti bókstavurin hevði verið eitt Í. Tatoveringar var vístur fram undir dystunum á Norðoyarsteynu eru antin tilætladar, ella eitt kámt minni frå Nyhavnini, Istedgøtu ella aðrastaðir uti í heimi. Stoytt er við klettin, meðan vit sigla yvirum. Og Norðoyggjarnar liggja fyri framman við høgum majestetikskum fjøllum. Eins dundrandi keðilig Klaksvíkin sær út ein ælaveðursdag við grovum gráðum ælum í fjøllunum so langt eyga sær, eins vøkur er hon tå gott sum mar er i luftini. Og tå vit, å båtadekk- inum, tosaðu um hetta tók ein klaksvíkingur til, at tað var tradition, at eitt æl skuldi fyrst igjøgnum Klaksvíkina at góðkenn- ast, áðrenn tað slapp aðrarleiðir í landinum. So nógv fólk er við, at tann kviki innkrevjarin av ferðaseðlum hevur ilt við at klára at fáa pening frá øllum. Tað sæst tiduliga, til eina tílíka stevnu er undirmanning, so tað for- slær, umborð á Ternuni. Tá Ternan leggur at tyrpist fólk saman við trappurnar niður á bildekkin Ferða- seðlamaðurin hevur ikki ein livandi kjans at fáa pening frá øllum. Hann risuir vid høvdinum og gevur frå sær. Lítið á Páll á Dul Ternan hevur lagt at í øllum góðum og eina lítla lotu seinni sita mynda- maðurin og undirritaði í tí myrkaløgdu Atlantis Bio. Vit eru til frumfrum- framførslu av Nordoya- stevnuteitinum. Spennandi var at vita, um teitið fór at siga fólki uttanfyri Klaksvík nakað Hetta var fyrstu ferð eg var til teitið og eg roknaði við, at skemtið fór at vera so lokalt, at eg neyvan fór at fáa nakað burturúr. Men gakk. Vit vóru ovseinir og komu inní salin mið- skeiðis í einum stuttum leiki. Eg veit ikki hvussu søgugongdin var í leik- inum, men høvudsleikarin fekk avdúkað eina rúgvu av loyndarmálum í fam- iljuni bert vid at siga: "Eg veit alt". Einaferð sigur høvuds- leikarin: "Er tað so ongin sum eg kann stóla uppá longur?" RS Og so ljóðaði ein myrk djúp rødd úti úr salinum. "Páli á Dul" og hetta líkaði klaksvíkingum. Stjól blóðroyndina Ein stuttur leikur var eisini leiktur yvir eina hending í Klaksvík her- fyri, ein skemtilig hend ing, sum eisini lívgaði poltutíðindini i blødunum. Ein ungur klaksvikingur breyt inná manntómu pol- iustødina og stjól eina blóðroynd av sær sjálvum, hann var skuldsettur fyri rúsdrekkakoyring. Og hes- in leikur sá soleiðis út í Nordoyarstevnuteitinum. Kolamyrkt er inni. SO sæst ein lummalykt bleik- tra og ein maður kemur sníkjandi oman gjøgnum salin og uppá pallin. Hann lýsir yvir á eitt borð og har standa nakrar blóðroyndir í høgum smølum reagensgløsum. Hann tekur tað fyrsta glasið, lesur navnaseðilin og mutlar:"Hetta er ikki mítt, hetta er blóðroyndin hjá Eiler." hann leitar víð- ari og tekur eitt annað glas í hondina, men heldur ikki hesuferð var eydnan við honum. "Hetta er tann hjá Knút, segði hann lág- mæltur. So eydnaðist, hann fann sína egnum blóðroynd og so helt hann á dyr. Hendan leikin dámdi mær best, hann var sera væl og einfalt upp- settur, stuttur og bein- leiðis, mótvegis hinum sum tiltíðir tyktust drúgvir og orðaríkir. Norðoyarstevnuteitið friggjakvøldid var ikki framført alment, hetta var fyrstu ferð, at teir royndu alt teitið á palli og tað sást eisini á leikinum, leik- ararnir vóru ikki pall- vandir. Heldur ikki fingu vit túnatosið við og vit fingu bedýrað fleiri ferðir á stevnuni at túnatosið var tað besta. Ongin ivi er um, at norðoyingar fáa eitt gott teiu, nú teir "dagen derpå" leita sær í Atlantis Bio. Nordoyastevnuteitid verð- ur framført nakrar ferðir í vikuni. Leikararnir eru ungir og tann sum heldur skil á øllum á pallinum er "The grand old lady" innan sjónleik í Klaksvík, Adel- borg Linklett og hon lut- tók eisini á pallinum. Kappróður og kappdrekking Tå klokkan var farin av tvey leygardagin seinna- part tustu félk omanå havnagkið í Klaksvík og serliga vestanfyri. Veðrið var at tí fagrasta og lagið var gott. Ungir menn gingu við ghetto-blasarum á herðunum, stórir sum leypar og tónleikurin dunaði. Serliga tað unga Her síggja vit undurmaskinuna, sum Lions Klub hevur givið sjúkrahúsinum í Klaksvík. Maskinan varð fyrstuferð roynd í Norðoyarsteynuteitinum J