týsdagur 2. juni 1992síða 12

Síða 12 <J rødu. Hetta var tyrstu terð hann visti um. Jan Kløvstad tosaði um momsskipanina, sum mill- um annað kom at dýrka føroyska málið og ment- aninna. Sjålvt bíblian verður hundrað krónur dýrari og meðan bretar. ikki meta seg hava ráð at leggja toll á bøkur, teir telja 50 milliónir sum tala enskt, ; so himprast føroyska land- & I SE styrid ikki vid at leggja — moms á føroyskar og út- lendskar bøkur, segði Kløvstad. Kløvstad nýtti drúgva tíð at tosa um momsskipanir í Europa. Og eisini í norðanlondum, eitt nú í Finlandi. Eitt viðkomandi evni, týdningarmikið og uppbyggjandi hjá teimum køldu nordoyarstevnu- gestunum á lýða á. Nú var lotið kglnað. Neyvan høvdu stevnufólkini hugsað um mons á bíbliur og annan lesna á Norðoyarstevnu, men nú vóru tey so mint á hetta so tað forslóð. Aftaná var stórsligið fýr- verkari í Vågsbønum og felagssangur niðanfyri hjá "Kaal", songheftir vórðu býtt út og síðan rungaði songurin. Norðoyar- stevnuaftan er megin- parturin av fremmanda- fólkinum farið avstaðaftur og hetta er kveldið hjá klaksvíkingum. Ongin dansur er aftaná midnátt og fólk koma útá gøturnar at ganga til langt út á morgunin. Sunnudagin var ein steypadystur millum KÍ og B36. KÍ leikti í | Við ferðalagnum fyrra- »Okkum dámar væl í nýggjum búna. | partin í gjár beinleiðis úr = Føroyum, og her sær út til Bruxelles vóru eisini onkr- ir áskoðarar. Nakrar teirrahitti Sosial- urin á bátadekkinum á Fagranesi um Vestmanna- sund: Áskoðararnir dýktu á KÍ. "Koyr í KI" rungaði. Vit stóðu nakrir og prátaðu og so kemur ein klaksvíkingur og prátaði við okkum. Hann spurdi hvar vit vóru frá og ein svaraði: "Úr Havn" . Hann svaraði skemtiliga aftur: "Eg var at einari í Havn fyri 34 árum síðan, eg dumpaði og hangi uppá hana enn." Og so hoyrdu vit eina í eini grillbarr beint yvirav Alfa-bókhandlinum: Tveir eldri klaksvíkingar stóðu og prátaðu og so sigur tann eini: "Nú, ætlar tú tær við konufólki á Norð- oyarstevnu? Hin svarar: "Eg við konufólki, nei eg eri gamal drongur, eg var ov ljótur til at fáa konu- fólk, meðan eg hevði árini til tað." "Ljótur", svarar hin aft- ur, "Tað havi eg ikki lagt merki til, men tað er kanska tíð at eg síggi teg so ofta." at vera ótrúliga vøkur nátt- úra. Men hetta glið, tit selja, er alt ov veikt. Tað er ov lítið alkohol í tí, og tað dugir bert at pissa av,< tekur ein teirra til — alt í Nr. 102 — 2. juni 1992 vinna Ein av teimum heilt kendu spælarunum å ti belgiska fótbóltslandsliðnum, er 26 ára gamli Mar de Gryse, ið dagliga spælir við kenda felagnum Anderlecht. Á landsliðnum er hann ein av teimum royndu, hó- ast hann ikki hevur tann høga aldurin. Ikki færri enn 38 ferðir hevur hann spælt í belgisku landsliðs- troyggjuni, og einki er at ivast í, at hann byrjar inni í dystinum mikukvøldid á Svangaskarði. Men tå hann fer í holt við sín 39. landsdyst á belg- iska miðvgllinum, er tað móti ti métstødulidnum, hann hevur vitað minst um, áðrenn hann nakrantíð hevur spælt ein slikan dyst: »Eg kenni púrt einki til Føroyar og føroyskan fót- sama andadrátti. Hann stendur við einari pilsnarøl frå Føroya Bjór í hondini, og er hon tað fyrsta, hann hevur ognað sær í Føroy- um á ferðini. Men ikki man vera verri enn ilt, tí løtu eftir at tann bólt, og eg havi ikki so mikið sum sæð eitt brot í sjónvarpi ella á sjón- bandi,< sigur hann fyri tíð- indamanninum á Sosial- inum, ið var einasta umboð á staðnum frá pressuni, tá belgiararnir komu til Før- oya fyrrapartin í gjár. »Men heilt fyri ongum eri eg tó ikki,« smilist tann fryntligi belgiarin. >At tit hava vunnið á Eysturriki eina ferð, havi eg lagt mær í geyma, og eisini, at Ut herfyri taptu ikki minni enn 0-7 móti Rumenia, ið er í okkara HM-bólki.< Marc de Gryse er ikki í iva um, hvat kravið er, ið sett verður belgisku spæl- arunum mikukvøldid: Teir skulu inn å vøllin fyri at vinna ein dyst — hvørki meira ella minni! Fyrsta viðmerkingin: Ølid er alt ov veikt fyrsta ølin er tømd, heldur hann ti næstu i hondini, og væl glidur nidur. Ikki sørt buldrutur hesin, vit hava fingið orðið á. Nú vil hann eisini hava at vita, um konufólk fåast til keyps i Havnini, soleidis. Sosial- „Ja, kravið er heilt ein- falt, at vit skulu vinna. Tað noyðast vit til, skulu vit ikki detta burtur ímillum í toppinum í hesum bólki, har vit fyrstog fremst skulu kappast við Rumenia og Tjekkoslovakia um kjans- in at vera við í HM-enda- spælinum í USA í 1994.« Men hóast kravið er sig- ur til Belgia mikukvøldid, torir Marc de Gryse ikki at seta nøkur tøl á: >Ég tori ikki at siga nakað um, hvussu nógv eg vænti ella vóni, at vit vinna. Tað má bara vísa seg, sum dystur fer fram. Fyrst og fremst mugu vit tyggja okkum bæði stigini, so kunnu mál- spekulatiónirnar koma aft- anå.« hj. urin er manninum svar skyldugur, men heldur ikki, og hann sær vónbrot- in út. Nú vilja hinir eisini fáa eina viðmerking, og spyrja teir um nøkur góð mat- stovaer í Havn. Teir høvdu hugsað sær at roynt „nkran føroyskan fiskarætt, tí teir siga seg hava hoyrt, at fisk- ur er føroyski tjóðarmatur- in, og sjálvir eru teir vanir við fisk í Belgia, ið er tiltik- ið fyri nógvar góðar fiska- matstovur. Í Bruxelles er ein gøta, ið ikki hevur ann- að enn eina fiskamatstovu fyri og aðra eftir. >Vit rokna við at fara glaðir og vælnggdir avstað aftur úr Føroyum við í minsta lagi tveimum stig- um við okkum,< sigur ein teirra. >Vit hava hoyrt, at tit kunnu gera mótstýðulið bilsin vidhvørt, men so verdur ikki vid okkum, ti vit eru komnir hendanveg- in fyri at siggja okkara menn vinna å Føroyum.« Prátið verður slitið, nú Fagranes er komin til Vest- manna og skal leggja at hvørja løtu. Jú, ikki sørt hugnaligir at práta við, hesir belgiararnir. Vón- andi verdur landslid teirra eisini at pråta við miku- kvgldið... hj. É 3 3 4