fríggjadagur 5. juni 1992síða 13

Nr. 105 — 5. juni 1992 At kalla hvør einasti belg- iari, tú tosaði við á Svanga- skarði ella yvirhøvur und- an dystinum, spurdi eftir einum spælara — tí heims- kenda topphúgvumann- inum, ið higartil hevur vart føroyska landsliðsmálið í at kalla allari EM-kapp- ingini og aðrar dystir við. Men nú var tað Kaj Leo Johannesen, ið vardi mál- ið, og tí kom hann eisini sera væl frá. Eisini tað løgdu belgisku áskoðararnir til rættis: >Vit vistu, at tit høvdu ein góðan málmann, men nú hava vit sæð, at tit hava fult av teimum, meðan tað kanska ikki er so nógv úti á vøllinum.« Teirra orð — í hvussu er kann eingin fílast á mál- verjan í dystinum miku- kveldið. Og kortini...tað ger hann sjálvur: Sjálvkritiskur »Ja, tá ein spældir á ein- um landsliði, má bæði rós og rís til, og ein eigur at rokna við at fáa viðmerk- ingar,< sigur Kaj Leo. >Ég skal so í hvussu er sjálvur vera fyrstur at taka alla ábyrgdina á meg fyri tað fyrsta málið, teir fingu. Eg fór út, og bóltin fekk ikki fatur á, so málið stóð gap- andi tómt, tá belgiarin setti hgvdið á bóltin.< tíðindablaðið Kaj Leo: Tað er so gott at vera heitur Landsliðsmálverjin spældi ein sera góðan dyst miku- kvgldið á Svangaskarði, hóast hann åtekur sær 100 pro- sent av ábyrgdini fyri fyrsta málið, ið kom eftir ein sokall- aðan Kaj-túr'. »Sjålvkritikkur skal eisini til,< sigur hann Annarser Kaj Leo — sum vera man — vælnøgdur vid dystin og eisini sin egna innsats sum heild. »Dyst- urin var góður, og saman við dystinum móti Noregi, haldi eg hetta var ein av mínum bestu royndum á landsliðnum, og nú byrjar ein at kenna seg væl í før- oyska landsliðmálinum — nakað tað sama sum í HB- málinum, ið eg á ein hátt kenni, at eg eigi. Men tað skal ein nú heldur ikki dúva uppá, men har royna at gera sítt besta, so ein kann hava uppiborið at vera standandi har.< Gott at vera heitu; Eins lítið og nakrir av hinum føroysku spælarun- um tóktust vera serliga imponeraðir av belgiarun- um, er Kaj Leo tað: >Teir høvdu nokk so nógv skot eftir jórð, men lítið av ti var serliga vandamikið, og eg hevði ikki trupulleikar av teimum royndunum. Eisini hevði eg roknað við, at Enzo Scifo fór at skjóta meira, enn hann gjørdi.« Men hóast Scifo kanska ikki skjeyt so nógv, løddi hann ført, og meginpart- urin av belgiska spælinum gekk gjøgnum hann á mið- vellinum, so kortini vóru tað aðrir, ið rpyndu seg, og serliga í seinna hálvleiki slapp Kaj Leo onga løtu at standa fyri einki. >Har var alla tíðina nóg mikið at gera, og tá kennir ein seg eisini best, tí tá tú ert heitur, ert tú eisini betur fyri og hevur betri tamar- hald á tínum egna spæli,< sigur Kaj Leo. >Um tú hev- ur lítið at gera og stendur kaldur, kann tað koma tær aftur um brekku, um bråd- liga er brúk fyri tær.< Hann sigur eisini, at tað, at hetta í roynd og veru var fyrstu ferð, hann veruliga hevur fingið kjansin í før- oyska málinum, gjørdi, at hann kendi seg meira tryggan í málinum. Bjóðaðu seg íkki til Í seinna hálvleiki fílist hann tó á, at spælararnir vóru ov fáir, ið veruliga bjóðaðu seg til, eitt nú tá útspælið frá málmann- inum kom. >Millum annað fóru fleiri av útspórkunum hjá mær út á miðjuna, men har var sjáldan nakar, ið bjóð- aði seg til, og ofta kundu menn standa kanska bert einar fimm metrar frá, har bólturin kom, uttan at teir royndu eftir honum. Tá var frægari afturi í verjuni, har serliga Jan Dam og Allan Mørkøre fleiri ferðir royndu at plasera seg so, at eg kundi rulla teimum bólt- Síða 13 in, fyri annaðhvort at fáa hann aftur, ella so teir kundu fara avstað við hon- um og royna at byggja eitt sindur av spæli upp.< Eisini Kaj Leo hevur alt tað besta at bera áskoðara- fjøldini, ið veruliga stóð royndina til UG. >Við so góðari uppbakking frá fjøldini, ið situr uttanfyri, er tað stuttligari at spæla, og eisini kennir ein seg betur á heimavelli, tá ið áskoðararnir soleiðis gera vart við seg og royna at stuðla, tað teir kunnu.< hj.