hósdagur 18. juni 1992síða 13

A—— LT RK KS oe ——— UU MAUR UUU AGE NS AB L Í Nr. 113 — 18. juni 1992 Jan vonbrotin: | Eg var klårur »Tad var eitt satt vónbrot at verða vrakad- ur, ikki minst, tí eg einki fekk at vita um tað, fyrr enn ein tíma undan dystinum,< sigur Jan Dam, ið ikki var millum teir 16 Tað, ið mundi falla teim- um flestu fyri bróstið týs- kvøldið, var at síggja, at Jan Dam ikki var við — heldur ikki millum teirra, ið sótu á bonkinum við kjansi at verða innskiftir seinni í dystinum. Hann stóð seg nevniliga sera væl í dystinum móti Belgia, men sambært Páll Guðlaugsson var tað skað- in í síðuni, ið gjørdi, at hann valdi at vrakað Jan hesaferð. >Hetta er ein av- gerð, eg sjálvur havi tik- ið,< segði hann á tíðinda- fundinum aftaná dystin. Tá hann varð spurður um. hvat landsliðslæknin segði um støðuna hjá Jan Dam, um hann kundi spæla ella ikki, vildi Páll ikki siga nakað um, hvat læknin hevði sagt. »Ein av grund- unum undir mínari avgerð viðvíkjandi Jan Dam, er eisini tann, at eg havi åvis- ar skyldur yvir fyri feløg- unum. Roknaði við at spæla Jan Dam skilir ikki ta stødu, Påll Gudlaugsson tók, tå hann ein tíma undan dystinum segði honum, at hann ikki skuldi vera eyka- maður heldur. »Eg var fyrireikadur uppá, at eg fór at byrja inni, men so fekk eg at vita, at eg skuldi sita å bonkinum. Hetta, at eg als ikki var millum teir 16 í hópinum, tá ið avtornaði, kom heilt óvart á meg,< sigur ein sera vónbrotin Jan Dam. »Eg skilji á lagnum, at Páll helst ikki hevur hildið seg havt brúk fyri einum so verjukendum bakki hesa- ferð, nú uppleggið var meira ålopskent. Eg eri kanska ikki so álopskendur í mínum spæli, men at eg skuldi sita heilt uttanfyri, var løgið, tí eg hevði einki Vit orka ov líti. 0g Eru OV SEINIF Síða 13 = FOROYAR-KYPROS merkt til pinuna í síðuni av kroysta rivjabeininum, og var annars klårur til dyst- in.« Kastadu alt frå sær Annars var Jan Dam im- poneradur av teimum Páll Guðlaugsson metti ikki, at tað var uppleggið til dystin, ið gjórdi, at úrslitið av dystinum týs- kvóldið var so vánaligt — sæð í fóroyskum eygum fyrstu 25 minuttunum hjá føroyska liðnum. >Har var talan um veru- liga flottan fótbólt, og før- oyingarnir høvdu kypriot- arnar niðri á knøunum, og tað var einki minni enn svartasta óhepni ikki at fáa — Leikararnir megnaðu væl at fylgja tí, vit hevdu avrátt fyrstu letuna — nevniliga at spæla skjótt igjøgnum í síðunum. Tí- verri eydnaðist ikki at gera mál upp á meguleik- arnar, ið stóðust av góða uppspælinum. Hevdu vit skorað hevði dysturin myndast heilt eðrvísi, men hepni var ikki við. Ístaðin ger mótsteðuliðið mál uppá tvinni persónlig mistek. Soleiðis er tað bara í altjóða fótbólti. Landsliðsvenjarin last- aði leikarunum fyri at vera í ov vánaligari venj- ing. — Tað er heilt týðuligt, at okkara menn orka ikki at fylgja tí, vit hava av- rátt, tá tað lýður út í 2. hálvleik. Eftiransingin verður óneyv, taklingar- nar koma ov seint, leikar- arnir hugsa seinni og upp- spælið gongur alt ov seint og restar hugflog. Tá vit missa saman- hangin í uppspælinum gerast mótsteðumenninir upp aftur vandamiklari. Tí vildi eg ikki taka verju- leikara út fyri at styrkja um álopið, sum kanska kundi tykst rímuligt, tí tað hekk so illa saman frammi á vellinum. Venjarin gav feløgunum skuldina fyri, at leikarar- nir eru í ov vánaligari venjing. mál hesa løtuna. Tað var stuttligt at hyggja, so leingi tað vardi,< sigur hann. »So lótu føroyingarnir brådliga kypnotarnar fáa alt initauvid, og so var dysturin liðugur fyri teirra viðkomandi. Hvat hendi har, er mær cin gáta, men okkara menn sleptu so øll- um, og komu ongantíð fyri seg aftur i dystinum. Teir kastaðu bara alt frá sær, og tað kostaði dyrt. Annars hevði føroyska liðið allar hugsandi fyrimunir — Givad eina betri konditión, egnan heimavøll, åskodararnar vid sær, vind og kediligt vedur, men alt vendist til fyrimunar fyri kypriotarn- ar, so løgið tað ljóðar og er.« hj. — Eg havi roknað við, at leikararnir komu í neyð- ugu venjingina í feløgun- um, men vit hava eina ferð enn staðfest, at tað gera teir ikki, segði venjarin, sum undirstrikaði, at so- leiðis sum dysturin mynd- aðist var tað ikki úppibor- ið, at Kypern vann. Er tað ikki trupult at halda fram i venjara- starvinum eftir slíkan lús- ing? Eg havi roknað við, at tað fer at ganga stødugt framá, og tað gera bæði eg og leikararnir framvegis. Teir hava víst góðan vilja undir venjingini, og vit fara a byggja víðari á tað, vit hava verið við í, endaði vónsvikni venjarin, sum ikki útihýsir, at nýggir menn fara at vera í hópi- num til dystirnar, sum skulu leikast í heyst. — Vit hava 22 menn í hópinum síðani í vetur, og tað kann meiri enn so koma fyri, at onkrir teirra, sum ikki hava havt megu- leikan í hesum báðum HM-dystunum koma aft- ur í hópin. -nn-