leygardagur 8. august 1992síða 9

Nr. 148 —8. august 1992 styttir tær stundir við eina ferjulegu, sum eru nógvar. Nøkur fáa sær ein kaffi- munn, onnur rudda bilar- nar, har vidføri og hent- leikar á ferðini rúgva nógv, tóma øskubikarid 0.s.fr. Skiftandi landslag Í Noregi koyrir tú eitt strekki, siglir annað, koyrir aftur o.s.fr. - alt í undurføgru náttúruni, sum í juli mánaða nærum líktist eini litmynd, sum hevur alt ov bjartar lítir. Vatnið er svært, luftin myrkablå, fjøllini myrka- grøn. Umhvørvid er å at líta, sum hevur einki menniskjað ferðast har. Eitt stað at sova Tú kanst frammanundan fráferð í Føroyum bíleggja tær hotelrúm, í vallara- heimi, smáttu ella annað stað á leiðini at gista. Ert tú ikki so kunnugur við henda ferðahátt, heldur tú at ein song fæst at gista í, við bert at hyggja eftir skeltinum: and Breakfast" ella sum í Nor- egi: "Rom". Ferðafólk skulu bert vita, at skelti eru als ikki mor Noregi. Har tykist "Bed slík n vøldio nærkKast o mødin kennist, eru stu dir at finna gistingarplåss. Á einum keltti fram við veg- num stendur skelti, sum boðar frá at útvarpið sendir á "turistradio" sum er ávíst tal á billurtinum, og tað verður roynt. Prædikumaður úr USA - Billurtið sigur frá einum bíbliu-kampingplássi, har ein trúboðari úr San Fran- cisco prædikar. Hann sigur m.a. at tað er tekin um heimsins undirgang, at so nógvir jarðskjálvtar tiðindablaðið hava verið í heimlandi hansara seinastu árini. Fyri at prógvað hetta reksar hann upp hagtøl og ristingar gjøgnum árini, og seinastu tølini sum eru nógvar ferðir stórri enn undanfarnu ár. - Løgid, hugsar tú, at fólk koma saman í hesum Harrans veðrinum og í náttúru, sum bert Hann kann hava skapt, og tosa um heimsins undirgang! Onkuntíð kunnu menni- skjuni verða so ósmæðin og gáa ikki eftir tí góða sum er, men hvør hevur sína meining og sína sannføring. Annad skelti dagar upp úr skóginum, sum sigur frá, at kampingpláss er fyri framman. Har fara vit at spyrja um nærmasta gistingarstað. Skøkk eri eg, tá eg fari úr bilinum og tað rungar gjøgnum dalin, tað sama sum hoyrist í billurtinum. Nú eru vit stødd í einum dali, har tjøld og kampingvognar eru at síggja, so langt sum eygað røkkur, tilsamans nógvar kilometrar. Staðið eitur Dal" og hóast klokkan er farin av nýggju á kvøidi, so er merkið vundið á stc ng, og tað er sjálvandi hetta, vit "ge, r varons hava lagt til merkis Annars eru eini fimm 11aE EST n bert føroyska flaggið veittrar enn. Tjóðskaparkenslan er helst doyvd av andaligu samveruni Umbidid árið fyri Í kunningarbúrinum sit- ur ung kvinna, sum heldur okkum verða tápulig, tá vit spyrja um smátta ellað annað gistingarstad fæst her á leiðini? Sum eg skilji, so eru plássini umbidin fyri ári síðani. Vit vistu ikki, at ein song var so torfør at fáa í Noregi, men tað er okkara egna skyld. - Kvinnan sleppur okkum tó ikki heilt upp á fjall. Hon skrivar tvey Onnur gistingarstød á ein lepa, 10 og 24 kilometrar frammi á leiðini, og biður okkum royna har. Bert fáa minuttir seinni eru vit á fyrsta staðnum, og har kemur maður út at tosa við okkum. Nei, har er einki pláss, men hann hevur eina systir, sum býr nærindis. Hon plagar at bjóða ferðafólki gistingar- pláss fyri eina nátt. Spyr um vit eru áhugaði? - Um vit eru, nú er stundin komin, tá tú ikki orkar at síta í bili fimm minnuttir longur. Gista hjá systrini - Maðurin tekur súkklu- na fram og biður okkum koyra aftaná sær, so skal hann tosa við systrina. Vit siga, at tað er gaman í at hann koyrir við okkum, so skulu vit koyra hann heim aftur, men tað vil hann ikki. Maðurin súkklar seigliga miðskeiðis á vegnum framman fyri okkum gjógnum skógarlendi, og vit koyra spakuliga aftan fyri, til hann veittar okkum at snara til høgru. Vit so gera og stedga framman fyri einum sethúsi, ið ] i KUNdU TD l. Bert Føroyu umhvørvid vid trødum blómum líkist ikki okk | Sera snotiligt og ast vil eru Sí agin tir gongur 1e10- in til Flekkefjord, I sund o stødini m norskar poppsangir árum síðani Bergen. Eger- Stavanger, na um gamlar vísur og fyri in 30-40 og víðari til Vitjan á Troldhaugen "At ferðast er at liva", sigur H.C.Andersen. Tað er so satt sum tað er sagt, men tå hevur eisini tin egna førning við tær, sum gevur tær møguleika at ríka tína sál við onkrum, sum liggur fyri á ferðini. Tað er stór uppliving at leita aftir í tíðina, vitja stød har søga og mentan Sussi og Leo í Skagen megna at savna fólk í hundraðtali hvort kveld. Fólk standa sum sild í tunnu, lurta og eygleiða hetta løgna parið, sum syngja og práta við åhoyrarnar, sum við gamlar kenningar. Hetta er popptónleikur, sum bert livir í løtuni setur sín dám á umhvørv- ið. Slíkt stað er Troldhaug- en, har Edvard Grieg (1843 - 1907) skapti stóran part av sínum tónlistaverkum. Troldhaugen er í dag minnissavn um kenda tónaskaldið, og har hoyr- ast øll tungumál, tá fólk er á staðnum, sum greiða frá lívi og virki listamans- ins. Áhugavert at síggja, hvssu væl alt er varðveitt, og tú kennur nærum dám- in av umhvgrvinum og at hesin mæti, líti maðurin ( hann ver bert 1,50 m til støddar) situr og spælir "Bryllupsdag pá Trold- haugen". At ferðast í Noregi merkir at koyra eitt strekki, sigla annað 0.s fr. Ferjusam- bandið líkist ti vit hava i Føroyum, men eingin biditid er og tær nýtist Qi Grieg uppá av- betaling - Tá eg var í læru sein- ast i fimmuårunum, fekk eg 15 krónur i lærlingaløn um vikuna. Tá var plátan um Per Gynt, eftir Grieg júst komin í plátuhand- ilin. Eg var so hugtikin av hesum tónleikinum, at eg keypti plåtuna, sum kostaði 49 krónur. Við at gjalda fimm krónur um vikuna, eydnaðist tað mær at ríka mær manga løtu í nógv ár. Tað var tí ein góð og hugtakandi uppliving at enda ferðina við at vitja á Troldhaugen. Tað var eins og at hava verið har áður, tí umhvørvid minti so nógv um tónleikin hjá Grieg. Fyrrapartin í Bergen, tá Norrøna leggur at bryggju, er eins og Føroyar kemur nærri, áðrenn avstað ferðina. Nú hoyrist føroyskt mál í gølunum og á torginum, 1 ; + fon 5 á dl LAU, I rørovum og Stovan hjá Grieg á Trold- haugen, har tónaskaldið skrivaði síni tónaverk, sum fara at liva víðari og ríka komandi ættarlið grannalondunum. Nógv stytta sær stundir við bert at hyggja og práta. Tað er hugaligt at hoyra, tí hóast vit hava ferðast nógv og leingi, so hava vit íkki borið eyga við føroyskar bilar ella hitt førovingar á leiðini. Tá wi ferðast vilt tú ikki verða ul ampa fyri onnur, tað er ein partur av at ferð- ast í slíkum hopi. Næsta ferðin við Norrønu verður vónandi ikki so merkt av at hetta er túrurin fyri Olavsøku, og at ungfólk tå hava vant seg vid nýggju rúsdrekkalógina. Tað er tað minsta vit kunnu bjóða starvsfólku- num umborð á Norrønu, sum altíð eru sera vinarlig og blíð. Orð og myndir: Dagny}