leygardagur 29. august 1992síða 12

russiskum i | h í tj - Mær dámdi ótrúliga væl, og fólkið var av tí allar besta, sigur Ludvík Ryggstein, sum nú fer annan túrin við russiskum línubáti Í løtuni Ludvík Ryggstein heima í Havn og bíðar efur skipsboðum. Hann kundi farið við Ven usi, har hann hevur verið stýrimaður við seinastu trý árini Men hann vil heldur fyrst royna aftur at fara við russ- iskum fiskiskipi. So fegin er hann um hann í summar við við russiska línubátinum Neptun Tað var neyvan av tilvild, at Royal Greeenland í juni månad ringdi og bad Lud- vik Ryggstein koma vid hesum russiska línubát- inum, tí Ludvík er royndur bæði sum línu og rækju- maður. Tað var ein for- oyingur, sum arbeiðir hjá Royal Greenland, ið ringdi gongur turin, efur honum, og Ludvik tók av tilbodnum beinanvegin. Royal Greenland hevði gjørt bátin út og vildi hava ein royndan mann umborð at leggja teimum lag á vid at fáa betri samband millum skipogreiðarí, geva boð um fiskiskap og annað Neptun kom á Miðvág efur línu, og 17. juni í summar fór Ludvík um borð - Vit fóru so til Eystur- grønlands at fiska. Eg skuldi bara vera inspekt- ørur. Men eg så beinanvegi- n, at hesin skiparin, ið var avloysari, ikki dugdi. Teir høvdu frammanundan mist línu, hann dugdi ikki at seta. Nakrar fáar dagar eftir, kravdi eg at verða skipari, og tí tóku teir í Royal Greenland undir við, sigur Ludvík. Væl lýddur sum skipari Skiparanum dámdi einki, men hann noyddist at góð- taka tað. Hann og Ludvík vóru koruini góðir vinmenn. Hinir umborð vóru fegnir. Frammanundan høvdu teir einki fiskað, men tá hesin føroyingurin kom til gekk betur. Eftir einum mánaði fiskaðu teir umleið 100 tons. Dekkararnir dugdu væl sítt arbeiði, men arbeiðs- semi var so sum so. Ludvík heldur orsøkina vera, at hyran var so lítil. Daglønin var ikki meira enn 35-40 fø. krónur, og ti sóu teir onga grund til at kyta seg. Men so lovaði hann teimum, at gjørdu teir meira og hag- reiddu fiskin betur, skuldu teir fáa 100 dollarar frá Royal Greenland, tá teir komu inn í Nuuk, og tá bar væl til. Línuskipið Neptun er úr Murmansk, á stødd við føroysku saltfiskabåtarnar, t.d. Sigurfara. Neptun var upprunaliga bygdur til trol- ara, men hevur lagt um til línufiskskap. Skipið er ikki meira enn sjey ára gamalt, men sera vánaligt. Ludvík heldur tað koma av, at reiðaríið ikki hevur råd at halda tað við líka. Vánalig viðurskifti 31 mans vóru við skipun- um, og teir vóru fýra í hvgrj- ari kahútt. Ludvík fekk kortini kamar fyri seg sjálv- an, sjúkrakamarið. Hinar koyggjurnar vóru allar upp- tiknar. Ludvík sat væl um sátt við manningina umborð á Neptun. Manningin kom úr fleiri av fyrrverandi lýðveldunum í Sovjetsamveldinum. Almenna reiðaríið Ryba í Murmansk átti skipið, ið nú skal privatiserast Saniteraðu viðurskiftini umborð vóru einki at reypa av. Bað var einki, ei heldur wc sum á føroyskum fiski- skipum. Men tað helt Lud- vík vera til at liva við. Maturin var nógv gðrvísi. Teir fingu fýra smáar máltíðir innanfyri 12 tímar. Breyð, margarin og svart, søtt te um morguninn, og annars mest fisk, fiska- suppu og rís. Fátæksligt, men gott kortini. Væl måttikin Ludvík kendi seg beinan- vegin væl móttiknan um- borð. Nakrir tosaðu væl eingilskt, men meginpart- urin tosaði bara russiskt. Blíðir vóru teir allir. Ludvík helt tað vra so stuttligt við yvirstýrimanninum, sum ikki dugdi eitt eingilskt orð. Hann tosaði seg við seg alla tíðina á russiskum, ið Lud- vík einki skilti av. Ludvík var bilsin um, at manningin skuldi vera so stór. Hevdi hetta verið ein fóroyskur bátur, Gru teir ikki fleiri enn 17-18. Hesir vóru 31. Tað er leivd frá gamlari tíð, tí skipini eisini høvdu politiska leiðslu umborð. Men ikki bara tað. Skipið var í so vánaligum standi, at altid fór okkurt, og elektrikarar, mekanikarar og aðrir noyddust at vera við til at umvæla. Teir, sum fingust við línuna, vóru ikki Nr. 163 — 29. august 1992 Hamar og akurknívur plagdi at eyðkenna sovjetisku skipini. Meðan Ludvík var umborð, pilkaðu teir skeltini niður av Neptun. Ludvík tók eitt heim við sær. Mynd: Jan fleiri enn 13, sigur Ludvík. Skipið hevði nýggja egningamaskinu og línu, sum teir høvdu fingið umborð í Føroyum. Teir høvdu frammanundan havt góða línu, men hevdi mist alt. Umborð lógu leivdir av gørum línum, sum teir hava havt heimanifrá. Tað var sovorðið klossut, ið føroy- ingar aldrin høvdu tikið um- borð. Ofgrur blíðskapur Ludvík letur væl at blíð- skapinum. Fittari fólki hev- ur hann ikki verid saman vid, sigur hann. Teir gjørdu sær te sjålvir í kahúttunum, og kom hann framvið, varð hann altid róptur inn. Men Ludvík helt tað vera mest- sum ov mikið, teir sóu upp til hansara. Tá hann kom í messuna, og tteir stóðu og bíðaðu eftir at fáa sær - tað var sjálvtgka - so lupu allir til viks. Tað gjørdu teir ikki, C