fríggjadagur 23. oktober 1992síða 22

Síða 22 tíðindablaðið Konsertin hjá Dusika — hóskvoldið 15. okt. í fimleikarhøllini í Fuglafjarðar skúla Úr Norðanættini kom Eg- mont Ouverturan. Stynj- andi oman år Skardinum. Flettingin gekk upp á tað besta. — Skinnini lógu so gá- loysin á kjallaragólvinum og hugdu upp undir loft við dólskum eygnahvarmum og spurdu eigaran — ella knæbóndan: >Fert tú ikki at lurta eftir Dusika í kvøld?« — Dusika, Dusika, Dusika… tað må vera ein frægari veðrur. Ikki hevði tað verið burturvið, at farið og vita hvussu feitt var. Ein lyfti — annar lætti, tá ið mett varð. Onkur still- førur skilamadur metti: Bådu megin 60 pund. — Onkur annar: Nei, kemur ikki til tey 60 — hann hevur gingið alt ov ovar- laga. Og mong eru orðini, og væl sita tey, tá ið tað er um seyð. Ikki gekst so væl at síggja hvat bismarin segði, tá ið flett varð í teim skýmligu kjallarunum, og verri tá ið roykstovan var karmurin um flettingina. Ilt var at síggja, um tað var á prikkinum ella á strikuni. Glámlýsið gjørdi, at eitt pund varð lagt afturat. Sjáldan kom fyri, at talið var minni, hóast eyguni á metingarmonnunum vóru sum á einum gl6dkøtti. Egmont ouverturan dans- aði fyri tær — dusaði út og inn. Onkuntíð sást tú vilini verða drigin — gallið loyst og leysablóðið renna. De Unges Symfoniorkester i Københavns amt var komid hann | higar til Føroyaat hava kon- sertir — mitt i flettingartid- ini. Hóskvgldið 15. okt. var hesin veðrur vístur fram í fimleikarhøllini i Fugla- fjarðar skúla. Eitt væla lið av ungdómi. Tey vóru kanska ikki blivin hagføst enn í teirra spæli — so ung tey vóru, men ljómurin frá teimum kendist fløvandi í hesum tíðum, hvar samfe- lagið búskaparliga hvørkier á prikkinum ella á strikuni. Hesi ungu hava ikki gjørt verðina verri — tvørtur í- móti. Skaldakynstrið í spæli fer at menna tey. Væl- dæmda Egmont Ouver- turan gav ein linna til tey J bí Jøw i EM sjálvi og áhoyrararnar. Floymur av vælaljóði nært við okkum, og fekk hesa fletting at verða sjáldsama. Har stóð Beethoven mitt í rokanum og dró vilini — sum um hann hevði ikki gjørt annað alla ævi sína. Diri- genturin Niels Granvig dugdi bara væl at tumma henda veðr. Um hann pað- aði Egmont Ouverturuna onkunstadni, før skinnid at siga frå. Rachmaninoff, = Rach- maninoff — Klaverkonsert nr. 2, opus 18 Moderato — Adagio — Allegro scherz- ando. Soleiðis var heitið á ti næsta stykkinum, tey spældu. Her kom tann væla flettingarmaðurin — Poul Rosenbaum framat. Tit skuldu bara hoyrt og sæð hvussu hann tummaði klavertangentamar. — Ikki bert var hann góður klaver- flettari, men hann var eisini ein sannur røktingarmadur, sum hann baldist á tangent- unum. Tað hevuðsvarta dissið fek somu røkt sum tað hvíta G'ið. Summar tíðir stóð hann á síni ups, og leit út yvir hagan, og læt løtuna vera silvurvovnað. Men til tíðir var hann ein vitugur rabbinari, sum smurdi páskasveitan á durastavir- nar í huga tínum hetta døkka, dimma heystar- kvøld. Ungur var Rach- maninoff, tå ið hann gjørdi hetta stykkið — lítið eldri enn tey, sum spældu hetta kvgldið. Satt at siga ljóðaði Nr. 202 — 23. oktober 1992 orkestrið betur nú enn fyrru ferð, men tað kanska tí tey fingu sjáldsama gott kraft- fóður frá Poul Rosenbaum. Lítið skal til, fyri at tað skal verða á prikkinum. Schubert gamli var við teimum hetta kveldið. Glémurnar í tí ófullfíggjaðu Symfoni nr. 7 — Allegro moderato — Andante con moto skimaðist íkring og kendi fylgið. Ilter atsigaum henda symfoni verður aftur spæld í Fuglafirði, men sjáldsamt og forkunnugt var at sita undir bergmálinum í hesum stykki. Celloimar vóru eitt sindur smædnar í byrjanini, men vunnu land so við og við. Okkurt úr hesum stykki varð tikið uttan rætta, men ikki verri enn so, Niels Granvig fekk tann størsta partin í rætt til seinast og síðst. Soleiðis er at fáast við livandi tónleik. Onkuntíð fellur okkurt av, men hvat — ikki var tað verri enn so, at tað ikki gjørdi pylsuna. L'Arlesienne Suita nr. 2 var síðsta stykkið, ið spælt varð hetta kvgldið. So vak- urt, so vakurt. Nú var komið í rætt. Dirigenturin vandaði sær væl um hvørt lambið og hvørja ær í hesum fylgi. Hann kendi síni og Bizet sást binda niður veðragjólv- ingarnar, ið nú skuldu lyft- ast og lættast. Livandi, rør- andi vaks orkestrið upp úr heystardáminum og vind- urin úr Skarðinum fánaði burtur, tá ið hann hoyrdi tónarnar frá Bizét. Flett- ingarmenninir í høllini tóku hugvurnar av hgvdinum og hildu saman hendur og be- dýraðu vektina. Nei, ikki hevði so góð vekt verið í fimleikarhøllini. Bismarin skákaði sær á og fór av strik- uni. Floytuspælið hjá ti ungu gentuni, fekk Papa- genu at tumma so skjótt, at flogmúsin sá alt fyri sær uttan so mikið sum at lyfta eygnalokinum. Ljósir dreymar vóru kring teg, men onkrir við ófrætta dámi nálgaðust uppi í. Sjóvinnu- bankin var seyðhúsið, har tey góðu lombini høvdu verið. Landskassin var brunnurin, hvar flestu før- oyingarnir skuldu vask- ast... so reinir, at ikki pen- ingalús var eftir á kroppin- um. Saxofonljóðið var ynd- isligt... gott at hoyra slíkt jarm, nú tá tað rann úr 60 millióna (b)runninum. Flestu hagapartar eru farnir yvir til turrvask, so ikki er so nógv málageip og jarm longur árættini... eitt spræn undir holdið á seyðinum skal halda lýsnum burtur. Tey ungu reistust, fóru av rættini. Bizet sat á rættar- garðinum og eygleiddi tey. Tú fórt til hús og skrivaði hesar linjur um hetta kvgld. Frits Johannesen