mikudagur 23. desember 1992síða 18

Síða 18 Nr. 245 — 23. DESEMBER 1992 í EITT 80 ÁRA MINNI: Tíðindablaðið EST) gin legði í síðstu viku na nívandi og keldu hond vir okkara lítla land. Sam- lagid alt kennir seg rakt av inlukkunum, sum bóru í r. at seks fólk í bestu ár- brádliga og kki fullkomuliga y "ur OKKara sieyst vórðu tikin burtur irypa hevur og kensiu við a mist. tukkurnar stu ku VOFU ), at tað ikki altid gongur tos, sum aftur áminning thavaætlað im: eru gleðishátíðin og ist at DCra crstakan 'na við sær. Men sagan "nr OKKUM 1 Mangan a ætlaðu gieðisda ð alt annað enn I a FØrovinginun þú { x IT IKKI SO Sjá ldan K IN UKK x) K x att Í í Í AFI eiu lunadu MIÐI lur IKKI Kennast serlig ignalig har út. Hin icsembe€r forst seksmanna- íðuni á indskor. Sambært bókini itcavard í Svinoy mo Havgásin i Minni- gar hendingar, so høvdu eir verið á útróðri norðan fyri Høvdan. Teir vórðu ov semir á sjóvarfallinum. Meðan teir vóru á heimveg kom hann við glaðustroki av útsynningi suðri, og teir fórust í fjarðarbroddinum í einum stak ringum æli. Tá doyðu 6 mans í bestu árum, og eftir teir sótu fýraeinkjur við 9 småbørnum. Soleiðis varð Svínoyar bygd hart rakt av sorg, tá tveir bátar við 11 av bestu monnunum í bygdini fórust upp undir jól tvey ár upp í slag. Tollaksmessudag hetta sama árið — í 1913 — gingu tríggir bátar burtur í Norð- oyggjum: ein av Skarði, ein av Oyruni (Norðdepli) og ein úr Kunoy. 19 menn í bestu árum fórust, og eftir sótu 11 einkjur, sum áttu 31 børn. Henda dagin vóru allir bátarnir í Svínoy á út- róðri, og teir komu allir aft- ur í øllum góðum. g SA í JUINOV er Jukim Olsen, ættaður úr Svínoy og búsitandi í Havn, veit frá mongum at siga um Svínoy og svínoyingar. Hann greiðir soleiðis frá um útróðurin upp undir jól 1912: — Tað varð nógv róð út um vetrarnar, tá skipsfólkið var heima, og tað var ofta strev- ið lív. Tað verður tikið til, at Jákup hjá Jensi skuldi siga, at tað var betri lív at sigla niður við seglskipi, enn tað var at rógva út í Svínoy um vetramar. Hesin Jákup hjá Jensi var eldri beiggi til Niels Jensen, sum var við á útróðri henda dagin.Jåkup giftist til Viðareiðis, har hann festi Eysturi í Búð. Hann var kendur skipari og mundi tískil vita, hvat tað var, hann sammetti útróður- in við. Jógvan á Geilini (pápi Jukim, red.) átti saman við tvirøtt. Henda myndin av vikini er tikin f ødrum unglingum í Svínoy rúmliga seksmannafarið Jarnbard. Jógvan var 31 ára gamal í 1912, og hann hevði í fleiri år ført skip. Um vetr- arnar róði hann út, soleiðis sum aðrir svínoyingar gjørdu tað. Hin 19. desember var Jarnbardur á útróðri norðuri í Miðhavinum. Teir vóru við línu, og væl av fiski var at fáa. Men hann ruskaði veðrið, so teir noyddust at ganga frá nakað av línu. Tað er tvirøtt í Svínoy. Útróður hevur vanliga verið rikin úr víkini, men við Eiði er hampuliga góð lending, og har hava verið fleiri neyst. Sum líkindini vóru henda dagin, varð gjørt av at lenda við Eiði. Sum teir sigldu, fingu teir ein rættuligan skvamp, og báturin, sum var tungur, fyltist við sjógvi, soleiðis at yrst í tryatiarunum árar, ið ikki vóru í homlu- bandi, flotnaðu út Teir kláraðu at oysa bátin tóman, nakað av fiski varð kastað, árarnar fingu teir aftur, og teir lendu við Eiði í øllum góðum. Jógvan átti árabát alla sína tíð, men hann tók ong- antíð árarnar úr homlu- bondunum eftir henda dag. Tá teir róku línurnar úti í Váli sama kveldið, varð tosað um, hvussu dagurin hevði roynst. Tá helt Hans Pauli, sum var ein av teim- um trimum beiggjunum á Geilini, fyri, at hann hevði ikki væntað, at teir fóru at koma livandi aftur av út- róðri henda dagin. Tá ið hann fór til songar hevði hann fyri munni, sum hann læt seg úr skónum: — Hver man fara at verða tann næsti, sum fer í hesar skógvarnar. Mamma hans- Svinovarbåtur niðursigldur - fimm unglingar sjólótust ara svaraði honum, at tað fór sjálvandi at verða hann. Hans Pauli segði einki meir, uttan tað at hann fór at syngja sálmin Bort verden af mit sind og gje. Annað ørindi sigur soleiðis: Når munden smag og mæle mister Og mumler mod den mørke grav, Når øjnene i døden brister, Hvor bliver verdens lyst da af? Hver elske hvad hans hu står til, Jeg kun min Jesus elske vil. Dagin eftir var hann sjálvur í hesi stóðu. Um náttina blíðkaði hann veðrið, og um morgunin engdu teir tvær línur, sum teir ætlaðu at seta. Teir ætl- aðu eisini at leita eftir lín- uni, sum stóð eftir. Hann hevði verið nakað høgur í ættini um náttina, so tað var brimligt við Eiði. Teir drógu bátin oman og skutu hann á sjógv, tá ið frægastu Vandaferð og úfrættahoð løgi vóru, Jógvan sat inni. Báturin var ikki meira enn komin á sjógv, tá ið eitt stórt éløgi kom og tók hann upp á land aftur — upp í hendurnar á hinum monn- unum, sum stóðu uppi undir hamrinum. Einki kom upp á bátin, men menninir kendu hend- ingina løgna, og Ólavur, bróðir til teir oman fyri nevndu Jógvan og Hans Paula, helt fyri, at hetta mundi vera ein ávaring. Hann mælti teimum til at fara til hús aftur, men Jógv- an helt ikki, at teir skuldu setast aftur, og so varð farið. Báturin varð skotin í sjógv- in, og soleiðis byrjaði lagnudagur teirra.