mikudagur 23. desember 1992síða 19

Tíðindablaðið { sostalurin | Nr. 245 — 23. DESEMBER 1992 Síða 19 EITT 80 ÁRA MINNI: | Sjey striddust fyri lívinum - tveir vórðu bjargaðir Henda frágreiðingin um, hvussu tað gekk fyri seg, tá teir fóru at seta og leita eftir línuni, er bygd á tað, Edvard í Svínoy (hann átti tríggjar bróður við Jarnbardi) greið- ir frá í bókini Minniligar hendingar og á tað, sum Jógvan á Geilini segði frá, tå Niels Juel Arge stakk inn á gólvið hjá honum fyri meira enn 30 árum síðani (samrødan varð endursend fyri einum fimm árum síð- ani). Tað var so mikið í sjón- um, at teir á Jambardi ikki Ringur sta Tá Olearia, soleiðis æt trol- arin úr Grimsby, hevði fing- ið teir báðar umborð, stevndu teir á Svínoyarvík. Serliga Jógvan var stak illa komin. Edvard í Svínoy greiðir soleiðis frá: Vit vóru í skúla (pápi hansara Símun Júst var lærari), og brádliga kemur ein trolari við fullari ferð og stevnir inn á Svín- oyarvik. Fyrsta hann kemur undan Nesinum, fór hann at ýla, og hann ýldi allan vegin hildu tað veraráðiligt at seta tær báðar línumar. Hann var eystan í ættini, og tað vóru eystfallskyrrindir. Tá ið norðurrákið kemur og tað rekur í vindin, gevur tað so ringan sjógv. Teir leitaðu eftir línuni, sum stóð eftir, men tað var tjúkkleitt, so teir sóu ikki kíkin. Sum teir leitaðu komu teir fram á 6- kendan bát, sum lá og dró línu. Jógvan helt seinni fyri, at tað kundi væl vera, at báturin lá og dró teirra línu, men so langt hugsaðu teir ikki. inneftir, til hann tók frá utt- an fyri lendingina. Vit skiltu øll, at nakað álvar- samt var áfatt. Menn fóru um borð at vita, og eina løtu seinni sóu vit teir koma í land aftur. Ein teirra segn- aði niður á helluna, sum hann græt. Eg minnist, hvussu omma lá niður á beinkin og græt. Tríggir beiggjar mínir vóru við båtinum, og tveir fórust Hans Jákup, 18 ár, og Jóan Jákup, 16 ár. Teir fóru at sigla til lands, og teir sigldu í vestan. Hetta gjørdu teir fyri ikki at koma ov nær landinum. Tað rekur skjótari norður nærri land- inum, og teir vildu íkki koma í óslættan fyri Fugl- bergi. Við at halda seg longri úti á vórðu kyrrindi suður eftir. Tá teir vóru staddir inni norðuri í Miðhavinum, ein- ar 3-4 fjórðingar úr landi, síggja teir ein trolara koma við fullari ferð beint ímóti teimum. Trolarin sigldi í landnyrðing ella landnyrð- ndur At smeiturin var dyggur er einki at ivast í. Símun Júst, lærarin og keypmað- urin, sum misti tveir dreing- ir, fekk rættiligt afturstig, og hann kom ongantíð rættiliga fyri seg aftur. Hann bleiv ongantíð lærari aftur. Eina tíð var hann á Sanatoriinum í Hoydølum, men hann kom út aftur til Svinoyar og livdi til 1937, men hann gjørdist ongantíð sami maður eftir vanlukk- una í 1912. ingeystan, tað vil siga, at báturin og trolarin stevndu næstan beint móti hvørjum ødrum. Teir hildu, at hann mundi ætla sær at praia, men hann tók ikki frá, og tá ið teir snaraðu bátinum nærri landinum, so snaraði trolarn sama veg, og tí mátti bera saman. Tá tað brast, lógu teir í út- nyrðing ella útnyrðingvest- an. Trolarin hevði siglt í landnyrðing ella landnyrð- ingeystan, so hann hevði snarað nógv fyri at raka á Jarnbard. heima við Ein dugdi eingilskt Tá í tíðini mundi tað vera langt millum føroyingar- nar, sum kláraðu seg í eingilskum. Um heta mundið var ein maður í Svínoy og ferðaðist, sum dugdi eingilskt. Tað var Hanus heima í Túni uttan av Toftum. Hanus hevði verið á út- róðri saman við gðrum svinoyingum, og hann fór um borð á Oleariu. Tað var hann, sum bar svínoying- Manningin á Jarnbardi: Í miðjuni Símun hjá Símun Júst og ovast til vinstru Jógvan á Geilini Hesir báðir bjargaðust. Hinir fórust allir, teir eru roknaðir við sólini ovast úr hogra horni Ólavur á Geilini, Jóan Jákup hjá Símun Júst, Niels í Gulaksstovu, Hans Jákup hjá Símun Júst og Hans Pauli í Geilini Orð Jóannes Hansen - við stuðuli frá | SR Jukim Olsen Teir reistu seg allir i bátinum og gjørdu eitt gall- rép, men ov seint var. Stoyt- urin var so hardur, at båturin kvettist av um rongina, og menninir vórðu tveittir fyri borð. Tá tað stoytti vóru teir so mikið innarlaga, at Stapagloppið akkurát var opið, og Dragin lá við Eyst- urhøvda. Ein av beiggjunum å Geilini, Hans Pauli, styrdi, og hann såst ikki aftur. Allir hinir komu aftur å kjølin, men båturin megnaði ikki at bera teimum og fór runt aft- ur. Tá kom bara Símun úti á Váli á kjølin. Hann greiddi frá, at meðan hann stríddist fyri lívinum tók ein tvørtur um hann undir sjónum. Hann helt tað mundi vera Hans Jákup beiggi hansara. Tá var nær við, at Símun fórst sjálvur. Jógvan greiddi frá, at unum boðini um sorgar- leikin. Sjálvur metti hann, at hetta var eftir klokkan fýra seinnapartin. Hann greiddi trolaramonnunum frá, at einki sjúkrahús og eingin lækni var har. Eftir áheitan frá skiparanum fylgdi Hanus við yvir úl Klaksvíkar. Tað mátti ganga skjótt, tí dogen var stak illa a komin Í sjórættinum greiddi Hanus frá, at hann einki óregluligt legði ul merkis, hann sá beiggja sín, Ólav, koma upp dygst við, har hann var. Teir vóru serliga góðir brødur, og Jógvan royndi at hjálpa honum, men tá hoyrdi hann hann rópa í tí hann sakk: — Jesus, í hendur tínar gevi eg anda mín! Tá var Jógvan so lúgv- aður, at hann var við at søkka sjálvur. Tað eydn- aðist Símuni at fáa í hárið á honum, og hann helt høvd- inum uppi til bretarnir langt um leingi høvdu fingið sett bát út av trolaranum og komu teimum til hjálpar. Taðtóktist fyri svínoying- unum, at eingin á trolaran- um varnaðist nakað fyrr enn tað stoytti, og fyri báts- menninar kendist tíðin ógvuliga long til teir høvdu fingið jolluna út og komu teimum til hjálpar. tá teir sigldu til Klaksvíkar. Sýslumaðurin og læknin komu umborð, og Jógvan fór á sjúkrahúsið, áðrenn teir sigldu til Havnar, har sjórætturin varð settur dag- in eftir.