mikudagur 23. desember 1992síða 25

Tíðindablaðið i / 1/Q4 ) r => je Lagt til rættis: Oddbjørg Poulsen — 1 Gleðilig jól, kæru børn heilsan Oddbjørg Kom ber við mær... Lag: Nú ringja kirkjuklokkur so hátt Kom ber við mær tann boðskap um lond sum heimurin allur átti. Køv gotursdun við jarðans rond við songi og boðskapsins mátti. Kom kvød um stjørnu, rein og skær, um Gudsbarnið føtt í fjósi — um jarðareygað, sum alt sær í glæmu av Himmalskum ljósi. Umkring vit ganga træið samsint við vinum og vinabýrnum sum neista bjart til bráið gerst lint —sum mettað av Himmalsins stjórnum. Qll fræls og kristin halda nú jól sum fedrar í fornum døgum. Tó reis í norði Himmalsins sól við kærleikans glæstrisøgum. Tá jól vit syngja aftur um bak lat andanna sannføri eftir. Til tess vit tóku lógvatak — at bleikja teir døkku blettir. R-72 Finn fimm munir á ovaru og niðaru myndunum ynskir øllum viðskiftafólki okkara eini gleðilig jól og eitt gott nýggjár við tøkk fyri tað farna. Øllum limum, húskjum teirra og øll- um okkara viðskiftafólki ynskja vit eini góð og gleðilig jól og eitt gott nýggjár. Tórshavnar Kommunala Starvsmannafelag Nr. 245 — 23. DESEMBER 1992 Sida 25 Hitt ljós á gøtu mint | E. A. Jacobsen >Hann, sum, tá ið hann var í Guds mynd, ikki helt tað fyri rán at vera Gudi líkur, men a klæddi seg hana, í ti at hann tók á seg tænara mynd og gjørdist monnum líkur Filippibrævið 2,6 Hetta er innihaldið í tí bodskapi, sum vit fås at hoyra á jólum. Hann, sum var í Guds | mynd, te. sonur Guds og sannur Gud, av | klæddi seg Guds myndina — men ikki tað, at vera sonur Guds og sannur Gud —og tók á seg tænara mynd, t.e. gjørdist menniskjusonur og sonn menniskja. Og orðið heldur fram og sigur >— og tá ið hann í framkomu var sum | maður, setti hann seg sjálvan lágt var | lýðin til deyða, ja, til deyða á krossi Í Tað var ein sovorðnan frelsara, Gud sendi i okkum; og tað var eisini einum sovorðnum frelsara, okkum var tørvur á, einum, sum kundi frelsa okkum frå synd og deyda og djevuli. Og»av tiat nu børnini eiga lut i holdi og blóði, fekk hann eisini á líka hátt lut í tí, fyri at hann við deyðanum skuldi gera tann máttleysan, sum hevur deyðans veldi, tað er djevulin, og fria út gl! tey, sum av deyða- ræðslu vóru undir trældómi alla lívsævi sina«. Til ein heim, sum er nivdur av deyda- rædslu, komu einglabodini: »Ottist ikki; ti si, eg kunngeri tykkum eini stør gledibod, sum skulu vera fyri alt fólkið. Tí tykkum er í dag ein frelsari føddur, sum er Harrin Kristus í Dávids stadi!« Hesi stóru gleðiboðini vórðu ikki einans | send hirðunum, men eisini øllum fólkinum, | og tey vórðu ikki einans send ísraelsfólkin- um, men eisini fólkum um allan heim, hvert á sínum landagki. Og tá ið boðini vórðu send gllum heimsins tjóðum um allar tíðir, so eru tey eisini send okkum, bæði sum tjóð og einstaklingar. Í frelsara okkara er okkum boðað syndafyri- geving og barnakor hjá Gudi. Sælur er tann, ið hoyrir henda boðskapin, og trýr honum. Gleðilig jól! Um svartkjaft Spurningurin er um hetta loysir seg landsbúskapar- liga. Skal fyrst takka Magna Skaale fyri hansara grein í Sosialinum týsdagin. Vit eru bæði samdir og ósamdir. Vit eru samdir um, at tann politiska stýr- ing, sum vit hava sæð hig- artil, hevur borið á skeiva borið. Eru eisini samdir um, at tað er eingin mein- ing í at noyða eitt skip sum t.d. »Beinir« á eina ávísa veiðu um hetta ikki loysir seg, og tað eri eg heldur ikki talsmaður fyri. Og sum t.d. farsprísurin er í dag vildi tað heldur ikki givið nakra meining. Men hinvegin mugu vit $anna, at vit eru noyddir at útnytta allar meguleik- ar, sum kunnu finnast fyri veiðu hjá okkum. Hetta kemur tó ikki av sær sjálvum. Tað hava vit sæð í hesum degum. Hetta krevst ein »politikkur« fyri at hetta skal kunna lata seg gera. Vit vita so- leidis, at noråmenn so seint sum i år hava veitt svartkjaft vid verksmiðju- skipum. Ti 'skuldi hetta eisini kunnað borið til hjá okkum. Havnar Arbeiðsmannafelag ynskir limum sínum við húski eini gleðilig jól og eitt gott nýggjár. Nevndin Hetta krevur eisini ein „skynsaman studnings- politikk<, sum tryggjar at samfelagið fær minst tað inn aftur, sum tað letur út. Men at kvetta á stok- kinum, sum hetta lands- stýrið hevur gjert er ikki nakað serliga skynsamt. Men hetta kundu vit uttan iva fingið eitt gott orðaskifti burturúr! Fari annars at ynskja Magna og fiskimonnum annars gleðilig jól við vón um at 1993, hóast alt ikki verður so dapurt, sum út- lit eru fyri beint nú. Óli Jacobsen