leygardagur 21. november 1992síða 18

Síða 18 Nr. 223 — 21. NOVEMBER 1992 Tíðindablaðið (SKU Og heystið kom Kveldið er kalt og slavið Geturnar glógva í vætu, regnið berjir beint ímóti og bilarnir, sum fyrilitar- leysir strúka framvið, oysa brúna evju innyvir gongubreyt og fólk til gongu. Heystkveld, beint eftir arbeidstid. Myrkt, belamyrkt hóast klokkan er beint farin av fimm. Og regnið dýkir niður. Imóti brekkuni koma tvey stríðandi. Hon er tung á sær, og tann slitni frakkin, sum ikki fæst rundan um hana, sýnir at hon er við barn. Tann stóri búkurin mestsum slóðar fyri teimum, ger teimum eitt lítið op í óveðrinum lann heldur um hana samstundis skumpandi undir eins og orkar hon ikki ira. Tey eru ung, hann tey trýati hon nakað ngri, men ikki hava tey styðjandi og hana € farra av ungdómsins yndi og reystleika. Tey eru gomul Hetta er triðja barnið Kanska ikki so sum ráðini eru, men kuldin og slevjan i lu kjallaraíbúðini eru hon ber skiiagott 1 óuppslítilig umbering ri at Kroystast seing- ýnan og seingin eru einasta friðskjólið, einasta í verð. Víst hevði dagurin eisini tilhald, við lofnadum ndum í eini spann við norreyðum flógvum vaskivatni vaskandi upp g niður fyri slík sum ikki vttust at dálka. Ella við takulda og runu upp á álvar leggirnar gravandi eitir fyri kloakkrerum ra teimum sum høvdu ráð aa lortarovkin burtur í húsum. Heima høvdu hverki tíð ella ráð. Og í tey høvdu havt tid, so hevði moðnaroykurin helst verið ringur at slopp- ið av við. Tá onkur var í bað uppiá dryppaði so snegt niður á sama brún- randaða blettin á tí slitna linoleuminum á tí elalítla keksgólvinum. Tá onkur hevði hjálpt sær sjálvum uppiá, og sendi offrið út í kloakkirnar — sum hann hevði lagt — temdist vatnlásið í kjallarabukku- ni og ramur deymur fylti tað lítlu íbúðina, sum ikki hevði rúm fyri hurðum. Tey hevdu víst á trupul- leikarnar, men vóru spurd hvat tey væntaðu sær fyri tey oyruni tey guldu leigu. Fyri tey vóru tað ikki oyru. Fyri tey var tað tveir triðingar av innteku- ni Fey hevdu bæði hoyrt tíðindini. Alt farið í hund- arnar. Landið á húsagang. „Ov stórt forbrúk<, hevði leingi ljóðað frá landsstýri og legtingi. >Vit mugu spara< varð sagt, men tá so spart varð, sást skjótt at rættari var sagt: >Tit mugu spara«. Íkki tí, hver er tann innkrevjari sum leggur á avgjeld á sítt egna. Og tá spurnartekin varð sett við framferðar- háttin og ójavna útreið- slubýtið varð frá hægsta stað glefsað: >Tjóvur trýr at hver maður stjelur!< Soleiðis teptist smámað- urin — av teimum stóru. Nú var tað so hent. Tað, sum leingi heði verið spátt, men sum eingin hevði væntað kundi henda. Landið var jú eitt vælútbygt samfelag. Eitt vælferðarsamfelag har eingin leið neyð. Øll høvdu að gott. Einki Lønarlagid sveimaði skýggini. Øll ovmikið. Og tey arbeiðs- Eysi manfyri hevdu hevdu ikki, so stóðu bank- arnir klárir at læna teim- um, ongantíð ov nógv. Ætlaði tú at fáa tær tak yvir hevdið — ikki so stórt, eina hædd við høg- ari reising kanska — so broyttist ætlanin skjótt til eitt sterri projekt í trimum hæddum við bil- húsi — og bili — hjalli, og hest fekst tú nakrar tús- und at fara suðureftir fyri omanå. Elnki var ófert, og í bankafólkafingrunum kitlaði eftir at slepap at læna út, og tá serfreðing- arnir hedu talað at fór leikmaðurin ikki at tala ímóti. Men nú var skriðan lopin. Alt steðgað upp. Tey fingu tað at vita í dag. >Tíverri, tíðirnar eru so ringar, og vit mugu jú spara«, og so takk fyri trúgva tænastu og farvæl. Tað var sum ein banning hekk yvir degnum: Bæði ísenn. VI mugu jú spara<. Spara hvat? Mat- in í munnin? Teir ovsmáu uppslitnu kloddarnar tey høvdu á kroppinum? Tað ússaliga kurpaliðið sum tey igjøgnum skjótt tigg- ju ár hevdu kallað sítt heim? Hevdu tey verið oyðslut? Tey hevdu ong- antíð havt nakað eftir at oyðslað við. Og nú skuldu tey spara. Men hvat skuldu tey spara? Bæði fingið takk og farvæl frá lengjaldaranum, arbeiðs- marknaðinum. Véru tað tey sum høvdu koyrt alt í rot? Tey sum altíð høvdu sitið á niðastu hill í polit- iska tombolaspælinum. Tey sum hevdu verið góð at tikið til — lættir vinn- ingar, sum sam- stundis ikki vóru verd at goyma tá lummin fyltist. Tey, sum frá tí letu tey tóku av avbjóðingini og men gjørdust vaksin, høvdu barst fyri hvørjum einasta oyra, barst fyri at fingið eina líkinda tilveru, men enn ikki vóru komin á mál. Spurningarnir vóru nógv- ir, men svarið var eittans: »Øll mugu spara, tí oll hava åbyrgd«. Við eitt streyk ein stór- ur svartur bilur framvið. Hann pløgdi seg igjøgn- um ánna sum rann fram- við gongubreytini og so smátt gjerdist sterri og sterri. Ferðin var nógv, onkur hevði skund, og sprenurin stóð sum brota- sjógvur innyvir tey bæði frammanundan illa til- tøssadu. Runan rann úr hverjum tráð, og tey spýttu eyr og rusk út úr munninum. Hann kroysti hana fastari innat sær og mestsum bar hana við sær. Hann græt stillan av meði og pínu, men tárini blandaðust í stundini við tí treiska regninum sum bardi andlitini. Hon hevði mist vónina. Vónina um nakrantíð at koma upp- undan. Vónina um nakr- antíð at gera ungdóms- dreymar sínar til veru- leika. Hon græt, tí hon visti at ellin var komin. Hon græt um mistu manndómsárini. Hon græt í vissuni um óvissu- na sum var komin fyri at vera. Ovissuna sum hevði átt hana, sum enn átti hana, og sum hon nú visti allar dagar fór at vera ein- asti trúgvi fylgisneyti hennara. Hon græt tí hon var fallin í einum stríði, sum hon nú sá ongantíð hevði verið meguligt at vunnið. Hon græt, og gráturin var eitt við regn- ið. Nakað seinni steðgar ein stórur svartur bilur uttanfyri ein stásilig hús í nýggjum grannalag ovar- laga í býnum. Tvey ung í stásklæðum trína út og renna stetlandi undan regninum ímóti durunum. Legtings- og vinnulívs- maðurin fyllir runt í dag. Hann heldur stóra veitslu. Einki er spart. Men hvat tá, hann hevur jú stungið sær nakað til síðis. Hann er ikki tað slagið, sum oyðir alt burtur so skjótt sum hann hevur fingið tað. Nei hann dugir at húsast. „Dekans ófýsi veður í kveld<, hugsar hann við sær, tá hann fer út og let- ur teimum báðum nýkom- nu upp. 07.11.92 Jóanes N. Dalsgaard Frá Føroyingafelag í Keypmannahavn: Bókadagurin 1992 Bókadagurin er vorðin ein fastur táttur í mentunar- lívinum í Keypmanna- havn í november mánað og so verður eisini í ár. Komandi sunnudag 22. nov. skipar Feroyinga- felag fyri bókadagshaldi í samstarvi við bókaverðin í Feroyahúsinum Hugin Eide, sum hevur fingið okkum allar tær nýggj- astu føroysku bøkurnar til vega. Samstarvid umfatar eis- ini Mentunargrunnin hjå Føroyska Studentafelag- num, sum fer at frambera tær nýggjastu útgávurnar hjá grunninum. Bekurnar, sum fram verða sýndar, eru sjálvan- di miðdepilin í sjálvum bókadegnum, og tí leggja vit dent á, at fólk fær hevi og stundir til at hyggja at bókunum, taka tær upp í hendurnar og blaða í teimum — og práta saman um bekurnar ella um ann- að, meðan ein drekkamuð- ur verður netin. Okkurt verður so inn ímillum til undirhald, t.d. verður lisið brot úr onkr- ari av teim nýggjastu bók- unum — vit kunnu soleið- is nevna, at sjónleikar- kvinnan Annika Johanne- sen fer at luttaka vit upp- lestri — hon fer at lesa brot burtur úr spildurnýg- gju skaldseguni »Vivil« eftir Marionnu Debes Dahl. Eisini kann nevnast, at Heini Madsen, rithevund- ur kemur og sigur frá nýggju bók síni um grindadráp, og inn ímill- um fara vit at hoyra livan- di tónleik spældan, tí Sunnleif Rasmussen fer eisini at luttaka á bóka- degnum. 4 Bókadagshaldini hava verið sera hugnalig hini árini, síðani Feroyingafel- ag tók hendan táttin upp og soleiðis verður vónandi eisini í ár. Tað er nú komandi sunnudag tann 22. no- vember at bókadagshald- ið fer fram í Feroyahúsi- num — opið er millum kl. 14 og 20.00. Olympus AF - 10 Super fototól vælroynda heil- við Smyrli Landsins Strandfaraskip HØVUDSVINNINGUR: Snarferð fyri tvey til Aberdeen Strandfaraskip Landsins 5 HØVUDSVINNINGUR: Vikuskifti fyri tvey å ståsiliga og hugnaliga HØVUBSVINNINGUR: Bay Jacobsen heilsubótar- madrassa og -koddi, heimskendar fyri at veita linna bæði skjótt og væl, frá BAY kulavegur JACOBSEN Jogvar A |