mikudagur 30. desember 1992síða 12

Síða 12 Nr. 247 — 30. DESEMBER 1992 Tíðindablaðið { sosialurin | Havnardrongur kring knøttin í 371 dagar: Á Fiji vi ildu tey " fegin frætta I Australia og m Feroyar á Fiji dámdi mær sera væl. Har høvdu fólk álit á hvørjum ýðrum, og tey høvdu tíð at liva. Í Los Angeles var ødrvisi. Fólk hvørjum ødrum, og stættar- munurin var ógvusligur, sigur Jan Dam, sum hevur ferðast kring knøttin, og mælir øGrum til at gera tað sama høvdu ikki álit á Í fyrru greinini um havnar- drongin Jan Dam, sum hevur ferðast kring knøtt- in, sleptu vit honum tá hann av drúgvum og spennandi busstúri, var komin aftur til Perth í vestur Australiu. -Eg arbeiddi so aftur har í býnum í einar tveir mánaðir, men so vildi eg eisini síggja aðrar partar av hesum stóra landi. Saman við ødrum koyrdi eg teir 32 tímarnar tað tók at koma til Adelaide í Suður Australiu. Dvøldi eina tíð har, og helt so leiðina fram saman við nøkrum ung- fólkum úr Sveits, sum eg hitti har í býnum. Jan heldur fyri, at kendu býirnir sum Sydney og høvudsstadurin Canberra vóru sera snotisligir byir, men nógv merktir av ti stóra tali av ferðafólki og útlendskum íbúgvarum. Flestu lýsingarskeltini vóru á japanskum. Hinvegin heimaftur Ert tú komin úr Føroyum og er staddur í Australiu, sleppur tú ikki longur heimanífrá. Og tá so er, er eisini líka mikið, hvønn veg tú kemur heim aftur hvat fjarstødu viðvíkur. Soleiðis hevur Jan helst eisini hugsað. Eingin orsøk at fara sama veg heimaftur, tá nógv annað og spenn- andi er at uppliva, har ein ikki áður hevur verið. Leiðin gekk fyrst til Fiji- oyggjarnar. Har var so mikið gott at vera, at tríggjar vikur gingu til Jan fór av oyggjunum aftur. -Har var gott at vera, og eg ferðaðist nógv út á tær mongu smáu oyggjarnar. Allastaðni vóru fólk ó- metaliga blíð og prátingar- som. -Lá eg á strondini, komu fólk at spyrja, um eg ikki vildi hava kokusnøtir. Játtaði eg, fóru tey upp í trødini eftir nótum, og so fingu tey nøkur oyru afturfyri. Tey spurdu eisini dúgliga um hvaðani eg kom, og tá eg segði Før- oyar,- og at hetta var eitt lítið oyggjaland, vildu tey fegin hava meir at vita. -Fyri onkuntíð at slappa lættari undan øllum spur- ningunum segði eg, at eg kom úr Danmark, men hetta hevði ongan áhuga. Fiji er oyggjaland sum Føroyar, og tað man helst vera orsøkin til, at åhugin var stérur at frætta um hesar småu oyggjar i Atlandshavi. Tey spurdu um alt millum himmal og jørð. Serliga um hvussu veðri var í Føroyum. Mannaátarar -Einaferð kom eg í hóslag við eina meinigheit. Tey skuldu júst tá fara í kirkju á grannaoynni, og vildu fegin hava, at eg kom við. Tað hevði eg einki ímóti. Presturin legði mær eina við hvussu týd- ningarmikið tað var at ganga í kirkju. Hann greiddi frå, at tað voru ikki meira enn hálvtannað- hundrað ár síðani, at mannaátarar búðu á oynni. Presturin segði eisini frá einum dómi um hvussu tað kundi gangast um ein ikki gekk í kirkju. Tað var ein maður, sum vildi liggja undir einum træi, heldur enn at fara í kirkju, men tá sendi Várharra eina kokus- nøt í høvdi á honum,- afturfyri. -Verðsliga góðsið var ikki stórt hjá fólkinum á Fiji, men tey dugdu at liva lívið. Fýra vánaligir veggir og tak var hús teirra. Tað var alt. Einki innbúgv. Vit sótu á gólvinum og ótu. -Matgerðin var eisini ødrvisi enn eg var vanur við. Tað, sum skuldi hitast, var pakkað inn, og síðani grivið niður saman við glødandi gróti. Hetta hevur so ligið har ein tíma ella so, og varð so grivid upp- afytur,- men líka mikið,- væl smakkaði. Her hava vit prestin saman við einum parti av meinigheitini. Frá teimum fekk Jan at vita hvussu týdningarmikið tað er at ganga í kirkju Á Fiji spæla øll guitar, og har duga tey at liva lívið. Sjálvur hevði Jan eisini guitara sín við sær Limosinar og biddarar Eftir trimum góðum vikum á Fiji gekk leiðin til USA. Vit millumlendu á Hawaii, og komu síðani til Los Angeles. Men har dámdi mær einki. At koma av Fiji til Los Angeles var sum at koma á eina heilt aðra planet. Her hevði fólk ikki álit á hvørjum ðrum, og stættarmunurin var ógvusligur. Skínandi limo- sinar og biddarar hvør um annan. Hetta sást tú ikki í eitt nú Melbourne. -Men hetta var sjálvandi áhugavert at uppliva. Náttúrugkið Grand Kan- jon, neonskeltini í Las Vegas, har alt snúði seg um spæl og pengar. Har uddi í spælihúsum. Mangir býarpartar í Los Angeles vóru annars synd- arligir á at líta, og bóru enn sjónlig tekin um gøtu6fridin í samband við hendingina, tá politistarnir vóru fríkendir fyri at fara Á | | SP ER | + H eg illa við einum svørtum teir handtóku. Hollywood var eisini nakað fyri seg. Har var eingin kreppa at síggja. Arbeiddi fyri uppihald Ur Los Angeles gekk so leiðin heimaftur til Europa. -Á ferðini var eg millum annað komin í samband við nøkur ungfólk úr Sveits, og tey høvdu boðið mær at koma at vitja. Eg tók tey upp á orðið. Í Sveits búði eg í ein góðan mánað. Fast arbeiði hevði eg ikki, men eg gekk teimum til handa við ymiskum. Umvældi okkurt smávegis, og kundi sostatt fáa fyri uppihaldið. Soleið- is gekk seinasti mánaðurin av hesi longu og spennandi ferðini. Best í Australlu Um midan september kom Jan heimaftur til Før- Framhald á síðu 17