leygardagur 16. januar 1993síða 22

Síða 22 Nr 10—16. JANUAR 1993 | / =" ha TA AS J 4 Lagt gi f til rættis: fø 734.77 odabjo NI//'S Jørg 570) Poulsen Partur 1. Abraham og kona hansara búðu i einum landi, sum æt Karan. Gud segði við Ábraham, at hann skuldi flyta til eitt annað land. Og so fóru Ábraham og kona hansara og allir tænararnir at pakka saman. Tey pakkaðu alt saman, sum tey áttu, og vóru nú á veg til Kana'ansland. Mynd a og b eru ikki eins. Finn tilsamans 3 feilir. Sáðið Sosialurin Box 76 110 Tórshavn Góðu børn! Minnist til, at tit kunnu altíð skriva inn til »Sådid«. Spurningar ella onkra tekning, ella annad. Framhald av sidu 12 Einki endamål at finna syndabukkar -Skuldi tú havt síðsta orðið í hesum máli, hvat hevði tað so verið? -Tað er einki endamál í at halda fram við at finna syndabukkar. Tann enda- ligi dómurin í einum demokrati er, hvat velj- ann sigur. Eg haldi annars ikki, at veljarin kann koma afturum aftur, nú allir pengarnir eru uppbruktir og siga, at politikarnir skulu revsast. Veljararnir hava givid politikarunum heimild og mandat til at gera hetta. Og tann politikari, sum fyri 10-15 årum sidani segði, at hetta må steðga: vit kunu ikki gera tunnil her og skúla har, grótkast her og bátahavn har osfr. tí vit høvdu ikki råd til — Framhald av sidu 16 konsertini í morgin, og seinni er talan um at danski kórleiðarin Bo Holten fer at arbeiða við kórinum. Báðir eru teir úrmælingar hvor á sínum øki. Johannes Rahe, sum eis- ini er útbúgvin teologur, er serliga kendur fyri tulkingar sínar av sakralum (andalig- um) tónleiki. Bo Holten er sjálvur komponistur og leiðir m.a. eitt hitt fremsta norðurlendska kamarkórið Ars Nova. Harumframt er hann gestadirigentur hjá norðurlendsku útvarpskór- unum, Sjællands Symfoni- orkester og BBC-singers í London. Bo Holten skal eftir ætlan stjórna tónleikin hjá Sunleif Rasmussen, tá hesin skal upptakast, eftir ætlanini á heysti í 1994. Figgjarliga undirtøku Norðurlandahúsið myndar saman við sugtakarunum ætlanina og hevur játtað at stuðla bólkinum í 3 ár. Har- umframt hava Føroya Sparikassi, Dansk-færøsk Kulturfond, Mentunar- grunnurin, Tórshavnar By- ráð og Konsertfelagið játtað stuðul, í fyrstu atløgu fyri 1993. Sangararnir hava bundið seg ul verkætlanina í try år. — Eru try år ikki long tid at binda seg hjá so stórum bólki? — Jú, og tað er eisini tann afturvendandi trupulleikin í kórarbeiði (á sama háu sum innan ítrótt), at taðer ringt at byggja nakað upp — ti tá 128 stendur á, so er altíð onkur sum ikki er ul taks. Men vit halda hetta kann bøtast um við at leggja nágreiniliga tíðarætlan — og so halda hana. T.d. so hava vit hesa vikuna spurt luttakararnar um, hverji tíðarskeið teir longu nú vita seg vera bund- nar av prévtøkum, konsert- um o.t. Ætlanin verður so tað, hann hevdi ikki fingið fimm atkvødur Halgir W. Poulsen ivast annars i, um eitt val heyði broytt nakað sum helst. - Eg dugi ikki at síggja, at tey val vit hava havt, hava broytt nakað. Men nú veit fólk kanska eitt sindur meira og vit hava havt meira tjak, so kanska tað hevði verið ødrvisi. Halgir W. Poulsen heldur, at tað er fullkomi- liga skeivt at hongja nakran einstakan politik- ara ella løgmann út fyri at hava skyldina fyri gongd- ini. -Eg haldi, at allir hava verið nøkunlunda eins um tað. Summir eru meira virknir enn aðrir. Ger tú einki, so ger tú einki skeivt. Ger tú nógv, so ger tú ofta meira skeivt osfr. jan løgd harefur. - Men kunnu fólk siga nú, hvartey eru, Ld. í 1995 í juni mánaði? Sjálvsagt kann okkurt koma, sum ongin érar — men hevur tú lagt eina ætlan, so ber ul at improvisera og fáa fólk at góðtaka smærri frá- vik. Improvisatón uttan nakra ætlan enna vit sum kórsangarar alt til og tad førir bert ul kaos og mis- nøgd, sigur Dånjal Pauli Haraldsen. Við i Nóatón eru 13 sang- arar: sopran: Joanna Johan- sen, Marit Mordal, Sólrun Patursson; alt: Birgit Remmel, Elsa Súsanna Dalsgaard, Elspa Olsen; tenor: Ernst Dalsgarð, Tórð- ur Mikkelsen, Dánjal Pauli Haraldsen, Sunleif Ras- mussen; bass: Rúni Bratta- berg, Heri Eysturlíð og Hans Iversen. Síðani 8. januar hevur bólk- urin og Johannes Rahe dag- liga vant eina fjølbroytta skrá av verkum, sum seta ymisk krøv til sangaramar cg røddirnar. — Eitt kór, hóast talan er um royndar ella útbúnar sangarar, skal mýkjast og samansyngjast, skal tað ljóða væl, sigur Dånjal Pauli. — Tit hava vant eina viku, er tað ikki ógvuliga stutt tíð til eina heila konsertskrá? — Vit hava sent sangarun- um nótarnar fyrst í desemb- er og so hava teir sjålvir lært seg stemmumar. Johannes Rahe arbeidir so mest vid at fáa tónleik burturúr. Yngri enn 20 ár ókeypis atgongd Á konsertini í Norðurlanda- húsinum í morgin syngur Nóatón eina andaliga skrá: verk eftir Thomas Tallis, Rudolf Mauersberger, Antonio Lotti, Henry Pur- cell, Olivier Messiaen — og eisini norðurlendskan tón- leik: verk eftir Thomas Tidindabladid CL. Vanlukkan å Borðoyarvík Eingin veit á morgni at siga, hvar hann á kveldi gistir. Og tað kann sigast eftir hesa syndarligu vanlukku, sum kravdi 5 mannalív í bestu árum hesa nåttina. Hesi fólk vóru beinanvegin klár at veita ta hjálp, sum stóð í teirra makt at veita, efur at hava verið í Havn vid sjúklinginum, vildu hes- ir menninir fullføra tað arbeiði, teimum var á- lagt. Á veg heim aftur vildu teir eisini fáa lækn- an og sjukrasystrina heim ul hús aftur, tí teir vistu, at starv teirra kravdi, at brúk var fyri teimum dagin eftir. Men so skuldi ikki verða. Teirra tíð var úti, mitt i teirra livsverki, hvar lívssólin skein so bjart, legði deyðans kaldi sveipur seg yvir øll hesa nátt. Vit sum búgva á út- oyggj, drýpa hevur í sorg yvir hesa syndarligu vanlukku, sum hendi hesa nátt. Hetta var ein tíð, sum øll gleddu seg til, okkara størsta hátíð, jólini. Men fyri tykkum avvarðandi bleiv tað til sorg. Ikki skuldi tykkum unnast at halda jól saman við konum, monnum og børnum enn einaferð. Vit hava djúpastu sam- kenslu við tykkum av- varðandi, ið eftir sita. Sjálvur unust mær at koma at kenna hesar mennheilt væl igjøgnum starv mitt i Strandferdsl- uni, hvar eg havi flogið við teimum 14. hvønn dag síðan tyrluflúgving- in byrjaði upp á útoyggj- arnar, so fyri meg kenn- ist tað eins svárt sum at eg hevði mistein av mín- um egnu. Tað var mang- an at sita á tyrlupailinum á Boðanesi og ivaveður var, at mann fekk eitt vinarligt smíl, tá ið man kom ul tyrluna, at teir søgdu, vit fara sudureftir, kom við ti, tað kann verða at vindurin minkar ella ættin skiftir. Ofta lukkaðust hesir túrar, og man slapp heim. Har var onki at ivast, hesir menn tóku ongan kjans, var ikki veður. Føroya fólk hevur mistnógv, nú hesir menn ikki eru meira, men tit avvarðandi hava mist mest. Hesir menn hava greitt eitt stórt ar- beiði úr hondum hesa stuttu tíð teimum untist her á fold. Hetta verður tungt at byrja aftur. Taðeru letur í lívinum, har vit nokta at vidur- kenna veruleikan, vit kunnu renna undan eitt bil, vit kunnu krógva okkum, og nokta at góð- taka veruleikan, men eingin av okkum sleppur undan. Lívið er sum ein ferð og ein ferð endar al- tíð onkustaðni. Jeppe, tað má vera tær tungt at hava mist tinar starvsfelagar. Eg vóni inniliga, at tú tekur teg saman og at tú saman við øðrum kann byggja upp aftur eina tyrlutænastu, sum tann ið var áður. Tú hevur fingið eina góða barlast frá hesum monn- um, sum tú kanst føra vidan. Må Harrin signa tykk- um øll og troysta tykk- um. Eg vil vid hesum min- um fátæku orðum lýsa frið yvir minnið um tykkum, sum fórust í hesi syndarligu vanlukku á Borðoyarvík í desember. Tummas Frank Joensen Skúvoy Tøkk Hjartaliga takka vit fyri synda samkenslu i stéru sorg okkara, tå okkara elskadi PÅLL SIGMUND PETERSEN andaðist og varð jarðaður. Tøkk til øll tykk- um, id vóru so góð vid Sigmund, meðan hann var sjúkur. Tekk til prestarnar Petur Andrew Petersen og Bjarna Bæk. Eisini eiga tit, ið annars hjálptu okkum so væl við jarð- arferðina, eina hjartans tekk. Carlo, Sigrun, Vígdis, Sverri, Anita og Ólavur Jennefelt, Knud Nystedt og 4 styttri verk av Sunleif Rasmussen. Áhugavert fyri tey ungu er, at yngri enn 20 ár hava ókeypis atgongd.