leygardagur 13. februar 1993síða 10

Síða 10 Nr. 30 — 13. FEBRUAR 1993 Minnisbrot um vinmannin Jens John Smádreingir í Mikladali! Kavi. Gera kavahús uttan fyri køksvindeygad úu á Ryggi. Vindeygað verður latið upp, og ein hond við einum bita ella eini flógv- ari kakuflís rættir okkum. Hetta hevði i mangan á orði síðani. Jólaaftan! Bíða spentir, ul klokkan ringir jólini inn. So hvør ul sin at tendra jólaljósini í vindeyganum. Útaftur at vita, hvørji mundu lýsa vakrari. Semjast um, at tey vóru líka vekur hjá báðum. Síðani upp í tornið at kima, tí tað sluppu vit smá- dreingir. Seinni at metast um, hver dugdi betur at kima. Tá gekk ikki so væl við semjuni, tó, jólaaftan var, so ikki bleiv farið ul hendurs ta ferðina. Og húsagongdin jóladagarnar, Jens John! Vit máttu fara inn í øll húsini, og alla- stadni vard okkum syndur blidskapur. Ei dåni i, at tu vart so blidur, sum tå vart, at vera vaksin upp í slíkari bygd — Mikladali, tinari bygd, ti Mikladalur og tú, tit vóru eitt. Aargil! Hvussu nógvar leyvur og bjarnir skutu vit ikki har uppi? Og nógvar vóru kongsdøturnar, vit bjarg- aðu undan risum og trøll- um í Áargili. Tjóvakelda! Sílalína úr kinesaratráði, húkarnir boygdar knappa- nálir, agnið reyðmaðkar. Ikki hekk væl á knappa- nálshúkunum, men so var bert at seta aftur. Garðsinsá! Skipsmenninir fóru um várið. So máttu vit eisini rigga ul. Typpa hylin sunnan fyri Sodnhúsið. Stoypa atløgubryggjur til skip okkara. Ju, okkara spæl var tað, sum teir vaksnu tókust við. Garðsinsá var okkum kunn alt frá Glerfossi og niðan undir Urðar, har vit gjørdu okkum holur mill- um steinarnar. Haðani var stutt niðan á Alvheygar, sum goymdu mikið fæ, tó at hvørgin okkara fann tað. Men har var so nógv annað. Okkum tørvadi ikki jarðfunnið fæ, tí okkara rikidømi var allur dalurin alt av Flatnaregg og heim Kalsovarfjórður summarkvøld undir Gásafjall og niðan á Bamaklett við krókureiðr- inum. Eystur og vestur áttu vitdalin av Heygnum Eina og oman á Bakka. Jú, sanniliga, áttu vit rásarúm Bamaår og »spæliplåss«, sum øll kunnu øvunda okkum Og hetta ovurhonds na tårurikidømi myndadi teg, góði vinmadur. Lyndi títt var eins grønt og mjukt sum dalurin, tú vaks upp í, ti Mikladalur letur seg upp og bjóðar øllum vælkom- in, eru tey fyrst komin nið- an á Bakka. Soleiðis vart tú. Tú baðst ikki hund standa frá tær og bjóða øll- um vælkomin, hvør hann so enn var, ið kom á gott hjá tykkum á Dalavegi, og børnini sluppu altid í hå- sætið, tey vórðu ongantíð skúgvað til viks. Og hóast tú vart góður við tíni og tey við teg, so gjørdi tú aldri mun á tínum børnum og annara — ein eginleiki, sum er fáum beskorin! Har, sum tú vart, vóru næstan altíð børn. Tú kundi t.d. sita uttan fyri við einum hópi av smádreingj- um rundan um teg og telgja teimum sleingipílar, ella tú hjálpu teimum at gerakavamann. Tað gav at bíta nú í seinasta kava, tú komst koyrandi oman efur Dalavegnum. Tá sást tú nakrar dreingir knossast við at lyfta høvdid upp á ein kavamann, men tað var ov tungt, og hóast tú átti ongan av dreingjunum, steðgaði tú beinan vegin og setti teimum høvdid á. Hetta gjørdu tú ikki, tí at teir skuldu minnast teg, men júst av teirri orsøk fara teir at minnast teg. Ella ta ferðina, tú steðg- aði á uttan fyri Skúlan á Trødni, tí ti sást konu mina og Eydnu, og Óluva spurdi, um tú kundi koyra Eydnu til hús. Eydna mundi vera eini tvey ára gomul tá. Men tá komið var til hús seinni, var eing- in Eydna — so yvir á Dala- vegin at vita, jú, vælsign- að, har sótu tit tveyeini inni í køkinum og piðaðu ræst kjøt. At jólakjólin hjá Eydnu ikki var so jólaligur júst tá, legði tú minni í. Og tað hevur í grundini so óendaliga lítið at siga, annadhvørt fínikjóli reyk av røstum kjøti ella ikki, ti, tað, sum taldi, var, at tú gavst tær stundir at vera góður við eitt småbam. Hvussu ofta skúgva vit ikki bømini til viks og bidja tey bida ul seinni, ella til vit fåa betri stundir? Hjå tær var stundin altid beint tå og beint har. Odnarvedur å landsynningi! Partar av molanum fara. Eg siti út í Bakka og »vaki« yvir báunum, sum eg var so erpin av og góður við. Bátinum, sum vit báð- ir vóru óteljandi túrar við, summar fiskadu vit væl, teir flestu minni, men allir vóru teir stuttligir, tí vit báðir vóru saman. Tá kem- ur tú so stillisliga seint á kveldi herklæddur í ódn- arveðrinum og setir teg undir liðina á mær — tað ÍSB við í Malmø Open Aftur í ár fer ÍSB at luttaka í Malmø Open, eini ti størstu kapping fyri brekað yvir- hevur í Norðurlondum. ÍSB hevur luttikið í hesi kapping á hverjum ári síð- ani miðskeiðis í åttatiårun- um, og var tað júst í Malmø, at vit á fyrsta sinni fingu eyguni upp fyri tí veruleika, at vit kundu gera vart við okkum á tílíkum norður- lendskum kappingarstødi, og var tað serliga í svimjing, at vit komu at seta spor eftir okkum. ISB fer at senda heilar 6 svimjarar avstað hetta viku- skiftið og tey eru: Krisuna Næs, Katrin Johansen og Durid Svensson, allar úr Havn, og Tóra við Keldu, Ester Høj og Símun Petur Zachariassen, øll úr Klaks- vík. Kristina Næs er í løtuni í Danmark og hevur tí ikki kunnað vant saman við hin- um svimjarunum, sum ann- ars meta seg at vera hampu- liga væl fyri. Venjann = er — Katrin Michaelsen ur Klaksvik. Hon hevur i vetur vant tær báðar Toru og Ester. Ferða- leiðari verður Marjun á Plógv. Katrin Johansen og Kristina Næs véru tær fyrstu, sum veruliga gjørdu seg galdandi í altjóða kapp- ingum fyri brekað — tað veri seg í norðurlendskum, HM ella í olympiskum hopi. Tær hava megnað, saman við Tóru við Keldu, at sláa fast, at Føroyar eru ein tjóð, sum ein eigur at rokna við, tá iðt alan er um svimjing Tíðindablaðið CH Á útróðri á Vesturhavinum fløvadi — tað var vinskap- ur. Tú vart vinur í neyð, og tú vart vinur í eyð. Tí var sjáldan neyðugt at heita á teg, tú vart bara har, tá á Neyvan mundi tú vitað týdningin á orðinum identitetskreppa, og hevði onkur sagt tær tað, hevdi tú staðið spurin og helst ikki skilt tað allíkavæl, tí tú vart bara tú og eingin annar, fulltikin í bø og haga, í fjóru og á báti og ikki at gloyma í bjørgunum, sum vóru tær so kær. Tú kendi títt jørdildi, tú vart merktur av tínum fedr- um og góður við tína slekt, so hóast tú átti ikki fóts- mál, átti tú stein og allan heim. Seinastu jól mundu vera fyrstu jól, síðani vit báðir settu búgv, at vit í Grønu- líð ikki vóru yviri hjá tykk- um ella tit hjá okkum. Tú vart so fegin um húsini, kona tín, tú, børn og ver- sonur høvdu bygt >har norduri«, at nú vildi tú einaferð enn sleppa at halda jól í heimbygdini, og jólaljós at seta í vindeyg- uni var tað fyrsta, tú keyptu at hava norður við... Hóast tað altíð var lív — og tað nógv, har sum tú vart, so andaði alt av fjósi og krubbu og sátt og semju í orðsins sanna týdningi. Har sum tú vart, valdaði friður og forligheit. Jóanes Espingur verður umbygdur fyri brekað. Spennandi verður at frætta úr Svøriki, hvussu fer at gangast hjá Katrini og Kristinu, nú tær so at siga báðar royna at gera >come- back< á altjóða svimjipall- inum fyri brekað. Eisini verður spennandi at síggja, um Tóra fer at endurvinna gullið frá í fjør. Eftir kappingina í fjør skrivaði >Skánes Handi- kappidrottaførbunda Tidn- ing< soleiðis: >Under de sista åren har vi också fátt en dam, som vet hur skapet skal stá — Tóra við Keldu, ISB Tórshavn. Eitt charm- troll — ganska mánsklig pá brøstsim och ryggsims- distansema — men skon- ingsløs pá frisimmet — en verklig startrakett<.