leygardagur 15. mai 1993síða 14

Síða 14 Nr.91 — 15. MAI 1993 Norðurlendsk gudstænasta úr Christianskirkjuni: Bønin er hatshaki Í morgin klokkan 11 verður felags norðurlendsk gudstænasta úr Christ tanskirkjuni í Tað nvarpini í lond unum skulu senda út felags gudstænastu eina ferð um árið. Hetta er fyrstu ferð, at hetta verður roynt í Førovum. I fjør Nidaróskirkjuni í Noregi Hetta nltakið hevur annars fingið so góða undirtøku, at tað nú er * í på x avgjørt, at slík gudstænasta skal verða send tvær ferðir um árið hereftir Klaksvík send í ollum sjónvarpunum í Norðurlondum er ein samtykt í Norðurlandaráðnum, sum sigur, at sj var eudstænastan úr x x kingar høvdu gjørt stórar fyrireikingar til hesa søguligu guds n varð hildin í Christianskirkjuni fyri tveimum vikum síðani Tad var Niels Pauli Danielsens, sóknarprestur, sum helt præd ikuna henda dagin. Hann helt hana á móðurmálinum. Prædikan verður so tekstað til tey ymsu norrønu málini Tad var serstakar dámur yvir gudstænastuna henda dagin og kunnu vit eisini gleða okkum til eina stóra uppliving, tá sjónvarpið fer at senda í morgin Har var nógvur og góður tónleikur og sangur í kirkjuna henda serstaka sunnudagin. Umframt ein væl upplagdan og rutineraðan Hjørleif Høgnesen vid orguli, var eisini kórsangur og honrblåstur. Sosialurin prentar í dag prædikuna hjá Niels Paula Danielsen. Bøn fyri prædiku: Bid, o Jesus, fyri mær, bid meg heim i hus hjå tær, har at liva væl í frið hjå ti halga einglalid. Prædika til 5. s. eftir påskir 1993, hildin i Klaksvikar kirkju hin 2. mei og sjónvarpað til øll nordurlond hin 16. mei 1993. Prestur: Niels Pauli Danielsen. Sålmar: 243 - 420 - 387 - 63 - 19. Tekstur: JOhs. 16,23 b - 28. Lat meg altid elska teg; gott tu bidur fyri meg Hoyr meg, Gud, min vinur ver fyri Jesu frelsugerð. Myndir og lagt til rættis: Jan Miiller Kirkjufólkið gjørdi eitt stórt arbeiði undan gudstænastuna, ti alt mátti rigga, nú gudstænastan skuldi takast upp til sjónvarpini í Norðurlondum. Formaðurin í Kirkjuráðnum Christoffer Joensen kann vera nøgdur eftir lokið verk. Hjørleif Høgnesen setti sin serstaka dám á gudstænastuni við sínum lætta og frålika spæli 6 Tíðindablaðið (31) Tað var sera vakurt at hoyra kórið syngja í Christianskirkjuni við gudstænastuna 2. mai. Nú sleppa allir norðbúgva at hoyra vakra føroyska sangin »Hoyr Israel, Harri vár Gud, Harrin er ein«! Soleidis ljóðar trúarjáttanin hjá gýð- ingum. Hon skal minna teir á, at Gud Abraham 's, Ísak's og Jákup 's er livandi veruleiki, virkin og sleppur teimum ikki Eftir 1000 ára roynd kann kristna meinigheitin »Hoyr Førovaland Harrin er her, kirkjan, siga Harrin Jesus ein<. Hini norðurlondini kunnu siga tað sama. Ti Hann er bót fyri syndir okkara, vegurin, vit ganga á, og navnið, vit biðja Eygu Hansara vaka yvir okkum hansa ra verjir okkum og orð hansara er ein ly kt fyri fotum vårun Tad er vitnisburðurin, sum eisini kem ur til sjøndar i okkara I søgnini um Rasmus i Haraldssundi t.d. verður sagt frá, hvussu ið myrkrið missir vald sítt, tá ið biðið verður, og kirkjan kemur undan Teir eru á veg til útróðrar norður igjøgnum Haraldssund, Rasmus og syn- irnir, tá ið huldumenn leggjast á teir „Salve domine! Salve mihi!a „Bjarga Harri! Bjarga mær!« rópar Rasmus, við tað sama áfast verður. Tað dragnar ikki hjá huldumanninum, fyrrenn Viðareiðiskirkjan kemur undan Múlanum (norðurendin á Borðoynni), og teir síggja dagsglæmuna. Í somu stund missir huldumaðurin megi sína og rópar: »Knis, knas, reyð- hani í eystri!« (tað er útlagt: »Nu lúgvist eg; tí nú rísur sólin), og so slappur hann haldi sínum. „Ris, ras!< svarar Rasmus, og í sama bili hvervur huldubáturin søgnum og ævintyrum Í skjótt 1000 år hevur kirkja og krist indómur verið her á landi. Í skjótt 1000 ár hevur her verið biðið í navni várs Harra Jesu Krists Glæman frá uppreisnini í eystri Páskamorgun hevur lýst yvir landið og so mangn rikið myrkrið burtur. Orðið hevur skapað trúgv í mannahjertum, og til manngott virksemi, Gudi til heiðurs og menniskjum at gag 1a E 3 ið ve gt upp aft plad « g stendt rapi i g rbeiðsloysistíðun KK Norð Få g r i Klak k I g g Vissa okkur t at ve góðtikin av tí almáttuga vilja, sum skapað hevur heimin og hon um heldur uppi Hvat er so tað at biðja? Tad er at tala einfalt við Gud í hjarta sínum, verður sagt í gomlu donsku kate- kismussuni hjá Pontoppidan Eingin hevur sagt tað betur. Vit kunnu koma til Guds við ellum — sum barn til faðir sín — fyri Jesu Kristi skuld. Lat tað standa rimmarfast! Lat ongan taka tað frá okkum! At biðja er at gera seg eitt við Gud, hella seg móti Honum, krekja seg í Hann. Benin er sum ein bátshaki, ið verður festur í land. Tað er ikki tú, ið tá togar landið til tín, men evugt. Á sama hátt er bønin i Jesu navni at verða togaður móti Faðirinum á himni í einleika trúarinnar. Benin er andadrátturin í samlívinum millum Gud og menniskja. Takið er at fáa menniskju at biðja. Tað hendir nak-