mikudagur 21. juli 1993síða 11

Síða 12 Góðu hósvíkingar, sunda lagsmenn og Stevnugestir annars! Jugoslavia, sum var Soleiðis verður í heilum tikið ul í útvarpinum, sjón varpinum og ennta Onkun tíð eisim í bløðunum, lå okkurt er um sorgarleikin í fyrrverandi Jugoslavia«, har fólk í túsundtali hava lauð liv í borgarakrignum ið kanska mest er åtøkt van liga góða, gamla klandrin um um jørð, mark og hegn pelar, vit kenna so væl kanska ikki minst í smáu og annars hugnaligu bygdar samteløgunum Men fyri ikki at koma ov langt burtur frå evninum Hví ikki e1sini siga »Føroy ar, sum véru«, tá okkurt er um støðuna her á landi? Eg meim: Føroyar eru ikki tað sama í dag, sum tær vóru fyri bert fáum árum síðani. Ja, heldur ikki tær somu, sum tær vóru fyri bara einum ári síðani Landið, ið fjølmiðlar utt an um okkum rópa >sjálv tókuborð< og »øra paradis ið<, umframt annað av sama slag ella verri, var Ó trúliga stuttligt at liva í upp gjøgnum bæði 70-ini og 80- im. Vaksandi fólkatal, vaksandi arbeiði, vaksandi peningaumfar, vaksandi skipafloti, vaksandi hetta og vaksandi hatta góvu fólkinum wúgv á, at her fór einki nakrantíð at ødrvisi og at øll fóru at stød ast her í bestu vælferð verða Broytingin I dag er alt ødrvisi! Meðan tað hevur verið lívsmynstrið hjá føroying- um at fara uttanlands gjarna niður til Danmarkar - at nema sær lærdóm av ymsum slagi, fyri síðani at venda aftur til Føroya, tí her var altíð onkur, ið hevði okkurt arbeidi ella livibreyð at geva tær, er stødan heilt ein onnur nú. Fødilands- paradísið, ið tá var uttan arbeiðsloysi ella aðra neyð, ið grannalond okkara smokkaðu undir, er nú lítið annað enn skramblandi beinagrind — piðað inn á mergin, uttan vøddar, sinur ella so frægt sum eina tunna skrædu eftir. Fólk og familjur í hópa- tali flyta frá hesum landi, ið tey heydu roknað við skuldi vera »teirra« í allar ævir. Eisini vøkru og fridarligu Hósvíkini hevur onkur vent baki við tungum fetum, tí fødilandsparadisid ikki gjørdist tað, tey høvdu roknad vid ella sett ålit sitt á. Er grundarlagið undir tín- um dreymum burtur, er bert marran eftir. »Føroyar, sum vóru< eru farnar í grøvina og liggja nú og bíða eftir uppreisnini. Friður veri yvir minni teirra. »Føroyar, sum vóru< ork- aðu ikki at liva við øllum ti, ið ein tjóð av egoistum og Nr 136 — 21. JULI 1993 »Vit hava fingið lívið — vit skulu liva ta0!« Niðanfyri prenta vit midnåttarrøduna, Hilmar Jan Hansen, blaðmaður, helt á Sundalagsstevnu í Hósvík leygarkvøldid 19. juni 1993: dugnaleysum fólkum trysu niður yvir høvdid á teimum. Tí andað ust tær, og eingin rættsikt aður tryr í dag, at nøkur uppreisnarmegi finst, ið megnar at kveikja liv í aftur abyrgdar tað, sum so sjålvgjørt kvetti lívstráðin Lykilin til tað allarheilagasta Palleba, sum var« skak ar høvur og tveitir ábyrgd ina frå sær: Tað vóru poli tikaramir og reidaramir og læraramir og hvat vent eg, 18 gjørdu enda á »Føroyum, sum vóru<. Men »Palleba, sum var« kemur als ikki til hugs, at 120 var hann sjålv- ur, ið læt allar valdsharrarn- ar sleppa framat ul at týggja sær, sum teimum lyst. Fjørdahvørt ár — og hest síðstu árini oftari enn so gav >Palleba, sum var< hes- um yviregoistunum lykilin til tað allarheilagasta, har alt spakuliga og skjótt er sorad sundur og oyðilagt, so tað í dag liggur undir grønu- torvu. Eitt ordatak, 10 mangan varð ukið ul í »Føroyum, sum véru«, ljóðaði nakað soleiðis, at ikki nyttar at gráta um spilta mjólk. Vit loyva okkum at brúka tað enn einaferð, meðan vit snara hýrinum hålvan sólar- ringin og minnast, at var tað okkurt, ið æt »Føroyar, sum véru«, er tað so sanniliga eisini okkurt, ið eitur »Før- oyar, sum eru<. Tað er hesum landinum, vit liva í. »Føroyar, sum eru< leggja ikki í at síggja fortíðina málaða svarta, tí á tann hátt kunnu vit ongantíð røkka endurfødingini, um vit skuldu list uppreisnina hjá »Føroyum, sum véru«. Just i hesi løtu — stevnu- lagið er gott og fólk eru ikki komin saman til minningar- hald um tað, ið vit kortini bert áttu til láns — júst nú kunnu vit fegnast um, at longsti dagur er fyri framm- an og at vit so sanniliga eis- ini hava alt millum himmal og jørð at vera glað fyri. Stórar ognir Vit eiga so nógv, so ótrú- liga nógv. Vit eiga hvønn- annan, vit eiga systrar, brødur, familju og vinir. Og so eiga vit eisini kærleikan, um vit bert leggja í Kærleikan til hendan ella handan, hesa ella hasa. Og hví ikki kærleikan ul »Føroyar, sum eru«. Endurgav eg ikki okkurt av okkara mongu góðu skaldum, var hetta ikki nøk- ur verulig midnåttarrøda. Hví ikki eitt av okkara allar- bestu, Hans Andreas Djur- huus: >Í sólarbrandi glógva fjøll og sker — og varrar mynnast, veitst tú nakað betur? Kring heyg og heiðafuglur letur frá morgunstund, til sól til viða fer. túgvu Hetta eru eisini »Føroyar, sum eru<. Læra vit at liva saman við hvgrjum ðrum í hesum landi, hin alvaldi gav okkum, og læra vit at virðis- meta hvønnannan — hóast lýti av bæði einum og gðr- um slagi — so trúgvi eg upp á »Føroyar, sum eru<. Og eg trúgvi upp á øll tykkum, sum her hava leitað saman fyri at hoyra hesi 1.099 orð- ini, eg hevði fest mær upp á blað. Brúka lívið Lívið er eittans — brúka tað. Gleð teg sjálvan og onnur, so kunnu vit eina ella tvær ferðir um árið vitja grøvina við ti lítla gravstein- inum: »Føroyar, sum vóru< Og tá vit hava boygt hevur eina løtu, venda vit grøvini bakið, hyggja frameftir og syrgja fyri í allari framtíð at ansa efur, at eingin sleppur at geva »Føroyum, sum eru« somu lagnu sum »Føroyar, sum vóru< fingu. Hetta er okkara arvur og hetta er okkara ábyrgd. Tann ætt, ið nú veksur til, livir og doyr av okkum Minnist til tað! Aðrenn eg nú endi hesa midnåttarrødu, skal eg end- urgeva eina av teimum yrk- ingunum, Janus Djurhuus Tíðindablaðið CS) yrku. Ikki tí hendan yrking endiliga hevur so nógv vid restina av hesi ræðu at gera, men bert ti mær dámar hana so væl, og tí eg haldi hana vera so vakra sley umri í Sól so vønrik og flúgvandi glad, fara framvid, á ein gullglæma sveipar og sienar tað lið, sum í vóndreymu sveimar avstað Ta lukku. ið ger tey so læandi lø livgevandi kærleikur ól hon kenst sum hult unga GarSuS hjá børnum av sumri og sól So hittast tey saman. tvey og tvey og skelvandi reiða sær ból men sorgsveipta nåilin gav heystbleikan dreym ið várið og summarið fjól Tey fara framvid sum tað følnada ley ið midleyst á heiðunum fleyg. sum mammur, ið syrgja, tá dýrasta ogn børnini, ov tíðliga deyð.< Líviðereittans. Men lívið er eisini okkara. Vit hava fingið tað, fyri at vit skulu liva tað. Lívið bjóðar okk um gleði og sorg, frø og sakn, rikidømi og fátækt Men tað er altíð okkara lív, um vit livatad. Laud okkum øll gledast um lívið — »Liv ið, sum er« Vid hesum ordum vil eg ynskja tykkum øllum eina framhaldandi góða, livandi og lívliga Sundalags- stevnu! Takk fyri! Trupulleikar við kappingini Tað var verri enn so alt, ið virkaði so væl niðri á Isle of Wight. Ma. vóru fleiri ítróttagreinar verið stak illa nøgdar við, hvussu skipað varð fyri íróttaliga. Føroysku borðtennisleik- ararnir høvdu stórar trupu- lleikar at fáa kappingina at ganga eftir reglunum. Fyrst var at seatingin var ikki gjørd. Tað er annars vanligt innan borðtennis, at leikaramir, ið gerast nr. 1 - 4, verða seatair til næstu kapping av sama slag. Harnæst er loyvt í altjóða reglunum at eitt lið hevur 4 mans á liðnum, og skiftast kann ímillum teir ymsu dystirnar. Hetta vildu teir ikki loyva á Isle of Wight, og tå atkvøtt varð um tað, fall uppskoti hjá føroying- um 4-5. Tað hevði so við sær, at tanneini av føroysku monn- unum, Jåkup Hansen, ikki slapp at luttaka i liðkapp- ingini. Broytti årslitid Tá tvey umfør vóru eftir av lidkappingini kom eitt skriv frá fyrireikarunum um, at tá uppgjørt verður og tvær oyggjar eru javnar í stigum, skal innanhýsis dysturin ímillum tær báðar oyggj- arnar avgerða hvør teirra skal vinna. Reglurnar hjá altjóða borðtennissamgonguni nevna onki um hetta, ti tær reglurnar umfata als ikki dystir ímillum lið, men sambært reglunum hjá Europeisku Borðtennis- samgonguni verður tá tvey lið eru jøvn í stigum, fyrst hugt eftir vunnum dystum. Hetta vísti seg eisini at komaokkum illa við, tí varð gingið eftir reglunum hjá Europeisku Borðtennis- samgonguni, so høvdu vit fingið bronsumerki í lið- kappingini. Men vónandi koma slíkir trupulleikar ikki fyri aftur, nú reglumar hjá IGA eru broyttar soleiðis, at altjóða reglur altíð skulu haldast. Eftir = uppskoti frá føroysku borðtennisfólkun- um varð avgjørt, at áðrenn Oyggjaleikimar á Gibraltar i 1995 skal alt tad formliga verið komið upp á pláss í góðari tíð áðrenn leikirnar. sj. —— Se a —. * á —— SE x AP PR ÍF KÍ 4 — A — 2-—