leygardagur 28. august 1993síða 8

Síða 8 Nr. 162 — 28. AUGUST 1993 Summarfritid innanskers í Noregt: Ahugavert t ferðast I egnari søgu -Blíðskapurin var ófórur, áhugin og tokkin stórur, men vitanin um Føroyar var sera aumarkaður, sigur Olavur Hátún sum saman við familjuni , sum hin fyrsti, royndi tilboðið hjá Smyril Line Ein dagin løgdu vit inn í eina hugnaliga våg í lítlari oyggj. Eittans hús sóu vit har, og vit sóu ein mann koma oman móu okkum Hann var blíður og tíður, og beyð okkum innar. Merkið høvdu vit aftun í rong, so hann visu hvaðani vit komu. Vit høvdu nøkur smærmi føroysk fløgg við okkum, og eitt tílíkt góðu vit honum. Tað var hann sera fegin um. Tað víst seg at hetta var ein håskuli. Har høvdu tey millum annað eitt savn av ymiskum fløggum, men Merkið var ikki har ímillum, so nú var flagg Svíningur vid bryggju á lítlari norskari oyggj - savn háskúlans meira full- fíggjað. Blíðskapurin var 6førur, og ikki um at tala at vit sluppu av stað aftur fyrr enn vit høvdu fingið gott at eta. Maðurin spurdi lungun! úr okkum, tí hann var sera áhugaður at frætta um Før- oyar og føroysk viðurskifti. Hendan er bert ein av mongu søgunum, Ólavur Hátún kann greiða frá í samband við at hann við familju var í summar við egna báu sínum og royndi ferdaulbodid hjá Smyril Line Jú, blíðskapurin var stórur allastaðni, áhugin og tokkin somuleiðis, men vitanin var sera avmarkad um grannalandið fyri vest- an, sigur Ólavur Olavur Hátún greiðir frå, at hann hevur alúð verið glaður fyri at vera í báu. At royna ein túr innanskers í Noregi hevur í mong ár verið hansara stóri dreym- ur, og nú Smyril Line lýst við ulbodnum at taka bát, heldur enn bil við ul Nor- egs, var møguleikin har, so vit vóru skjót at taka av. Eina betri summarfrítíð hevur hann ongantíð havt, leggur Olavur aftrat. Góð tænasta Alt var sum tað skuldi vera Komin ul Bergens varð báturin loradur á sjógv, og so kundi tårurin av álvara byrjað -Umstødurnar vóru eisini av teimum bestu. Í Kunn- ingarstovuni á bryggjuni í Bergen fekst tú lykil til eitt hús, har allir hentleikar, vit høvdu brúk fyri, fingust,- bað, wc, toyvask o.4.l. og ikki kostaði tað nógv. Tú lá mitt í býnum við båtinum. Høgligan kundi tað ikki vera, sigur Ólavur. Hann greiðir eisini frá, at nógv fólk savnaðust um báun. Tey flestu kendu Merkið, og so var tað sniðið á hesum føroyska båtinum, sum tóktist teimum áhuga- vert. Á Gulatingi -Ein dagin komu vit til lítla bygd,- Eyvinvig. Tað var har, Gulating var. A Gula- tingi vóru einaferð okkara lógir smíðaðar, so hetta var søguligt stað fyri okkum. Blíðskapurin har var sum alla aðrastaðni, og vit vóru boðin til døgurda, og vildu Vil gista, so var gamani Vikingarnir Ein annan dag komu vit til eina oyggj sum eitur Stolm Tíðindablaðið Hetta er tað ein kann kalla at halda summarfrí Ikki minni søguligt stað, ti hetta var síðsta norska havn hjá víkingunum, áðrenn teir løgdu vestur í hav til Før- oya. -Ikki minni søguliga var at vitja Mosterhavn. Tað var har Olavur Tnigvasson boðaði krisuindómin. Jú vit vóru mitt í egnari søgu okk- ara, sigur Ólavur og leggur aftrat, at tá ein tosaði við norðmenn um søguna vildu teir mangan vera við, at vit vóru frægari í søgu enn teir sjálvir Gott veður Hóast norðmenn lótu illa at summarveðrinum var tað júst sum vit kundu hugsa okkum tað. Lýttog sjógvur