mikudagur 3. november 1993síða 7

Tiðindablaðið EST komun í báun Vu vóru eisini greiðir yvir, at kuldin kundu gera im seg, so vil royndu sun frægast at halda okkum heitar, og serliga var tað um beinini, at vit vórðu kaldir iga teir báðir Ten høvdu tó ikk: meira nn mestum tømt báun fyri jogv, lá leir fingu ein stór in sjÓRV niður yvir seg Tad kendist, sum um alt Or I KNUS, SO Og vusligur Var SJÓR VUNiN, SIUI na Og bjargingarbáturu eyði hug at koppa, san tundis sum Mart ' in ut. Vu fingu akkurå atur á honum aftur, og nåltu vil eisini r lagingarbáun á UK JØ i ndu a 3 orð áh , r - í i i k * r KONUM I I tundi a * I í KOK I naicro náttu Vvrkt dv vggjum við at oysa, fyn at áa sjogvin ur bátnum g 0 sjálvandi eisini hver inum lagi royna at hjálpast 18 at halda hitar Vóru í bátinum í yvir fýra tímar Tíðin í báunum gjørdist Írugv, og ter triggir vóru álnum vvir fyra timår iðrænn hjálpin kom fran o skjótt sum skipið fór Í á Ipp ul vatnskorpuna, had M eyðsignal ga teir háð einar ro á ndi tand ta t » + i endu vil evdArakett nen nana hava ieir nokk kk! sæð, ti tyrlan tå var tar ”Ina n fram við okkum, sigateir rdane: FI nest. Annar av k irunum revdi í ér Kul conu og skipið hevur ofta erið í Feroyum bluss iyria Men tå tyrlan s 41 neyð KOMI sendu vit og tá sá hon okkun ton varð so hangandi uppi yvir okkum, ul ein onnur kom, og vit erða uknir upp Aftur kundu in kavan varð sendur uður ul teirra, og fyrst varð óhannis ukin upp, síðuni Marun Turunn ul lands mu »g at enda skipar! AKA eini Ov korter g Vil rðu beinanvegin førdir á úkrahúsið í Hammerfe gur Jóhanni KiDarin 5 r ð KKUF ix i i kA um alvur "KK h kki beinanvegin sett beinið i á varð eg lagdur á wøru. Men tað var ikki ivar t. Efur umstødun im Má Sigast, at vil alin ru væ T Fingu góða hjálp Á Sjukráhusin ingu cir umggir alla hugsandi ålp, og Jóhannis og Mart 1 bert alt tað besta at bera tarvsíólkunum á sjúkra husinum í Hammert virnø Ivar k eiðið sera prot Il, og teir høvdu sera g tamarhald og góða styring á ti, ið fór fram, sigur Martir Norðmenn eru eisini kendir fyri at vera millum teir silardugnaligastu ti IynskiDa Djargingararhei Pressan á staðnum ur KOMU VI [VI i KOTSKA Pí vin k aðnun rðu á 140 f K ii ; BV rð rd v hjálDarfólkunt rá tu fáa frið Meda Vil KU IK I á ÚSIM pp heidur eing i Kkára i<ur f iv tuð lammiertest yY VAFTMOLÐ min kl. 8, og um kveldið voru vit Komnir heim aftur til okkara kæru C'x — . MÁ » Piå? á á — Vit skilja einki av tí nægrt MARI, 10 Djargadi teimu + . * ; 1 D - Í . på 3 elr voru VIð Doraanes, to gekk jordingar i merfest: ið vóru nóg ank 9 ” Su { g øg u | 3 KK N: I i uDåunu g bíðað HU 4 vita nakað órðu bjargaðir ella ikk kundu vitikki ki kk vísar i. Vit vístu eimki, og fta så svart ut Hetta siga 26 åra gamli Marun Olsen ur Havn og Argjum, 15 saman við skiparanum vóru teir einastu, ið komu frá Bordanes-vanlukkuni við lívinum hannesen áv Hugsaðu um hinar og familjuna Alla tíðina varð hugsað um hinar, um teir høvdu klárað tað, og um teimum hevði eydnast at sleppa upp i tann stórra bjargingarbåt in, ið var ul sekstan mans Okkara var ul tólv, og vit vóru bert wiggir í honum sigur Jóhannis Eisini vórðu nógvir tankar sendir heim ul fam ilju og onnur kær, ið vit áttu heima í Feroyum stundis vístu vit jú ongan Sam- — -— … = Í —… > - — pe + r » » » a i Á … AR AE » " X 4 * < i » > r Lær 1 dá * r K > i i x 1 Kl i » ” - i Bordanes í (ver mána' r af i » ». TCIUuI HK IK i k á y r * gjøgnu K í im kjans við skil Meðan eg var við, varð eg so biðin um at fáa fatur á tveimum førovingum aft al, U føroyingar eru so væl dåmdir av hesum norð monnunum. Eg fekk so fat ur á Jan Poulsen, ið var staddur í Ålesund, og so svågnnum Martini. Martin er beiggi konuna hjá Jó- hannisi Marun hevði bert verið við tveir túrar, nú vanlukk- an hendi, so hann var rætti liga nýggjur umborð Men vit kunnu báðir tveir bert bera norðmonn d r r r t p f OS Øre ] fr p > fr 3 á id £ 4 i át LOFSRGQ LT , * , i …” ou, Il tað va 1 + P : Í '} ; » ab t i i á + að x i Ma 4. k ; bh x a Få - - Dr + k k - p Få IK. kel L k gi - 4 iva ver kk ta #04 nr <= Marti X Jóhanni i in r mn lava ver RJØLNUM hesar lagarnar -— fyrst sjálva var lukkuna og so alt aftaná - er ikki tað lættasta, og ikki er heldur søn, at:að lur sin spor Enn skilji eg einki av ti heila, 13 hent er. Tað er sí Ófauligt, at vit skuldu koma meðan aðrir ikki gjørði sigur Marun. — Vit hava ei im fingið at vita frå læknun Framhald á síðu 11