fríggjadagur 5. november 1993síða 8

Nú ferðast fólk ikki so nógv um Oyragjógy og Vest manna longur Mikumorgunin, tá Vågå fólk vóru fari arbeiða og áðrenn flogrutan n ul Havnar at fór vestur, vóru bert tverr bilar við Sam, tá vit fóru ur Vestmanna ul Oyragjógv Eitt av starvsfólkunun umborð á Sam segði okk » um, at hann hevur verið t tur fl Kur t » broyungin hetta tíðarsk i K vOru við flogrutuni so nøkur lá Ferðastr ikki bert minkaður. Hann er steðgaður sgu eymunn Val r hann Farnar um tey áttati A Ellisheiminum í Miðvági er nógv at gera - bæði úti og Inni Stovnurin = verður umvældur í løtuni, og menn il og frå og ganga I r smida og 1 iaf bora við slíkum gang, at Ux gval rbe1015 Lu K i { i um I | z i H i » 1 acobina NI im vjl tosað 10 sak * x i ikk rsmi i rvid va 2 x ki k Í SER SM T i vuni, við útsýni út yv ir bygdina og fjørðin Sigga Hvanná er úr Sør vågn, men hevur seimastu 60 årim búð í Vági. hagar hon ifust og fekk v børn Mað Martin Hvanná h lav ) X ir K % h. k ud x . TIK | % Frå slu me ! i nu g aðigga Eg" ah (lå obu Vit ætla okkum at tosa um amlar dagar og um nú tíðina, við tær báðar, sum mbroytilig „at kalla frá slupptíðini tilr nútíðar fram komnu teknologisku menn ingina Lívið hjá Siggu Hvanná hevur fyri stóran pan verið merkt av, at heilsan hjá manninum hevur verið vánalig í nógv ár. um tíðarskeið Hvat viðvíkur Jacobu, so hevur hon verið byrg úl hon fyri ári síðani fekk sjúku, sum førdi við sær, at hon noyðist at sita í koyristóli. Tað hverki sæst ella hoy- rist á Siggu og Jacobu, at tær eru farnar um tey 80 ári ni. Tær siga so livandi frá sinan tíð, frá barnadøgum Jacoba Nielsen: - Vit vóru fimm systkin, og pápi hevði handil í Ritu- NOVEMBER 1993 Tíðindablaðið CF Sigga Hvanná og Jacoba Nielsen á Ellisheiminum iu Miðvágt: Vit hava ikki livad yvir evni Vit sogdu okkara børnum - eins og foreldu r ckkara søgdu okkum - at tað var skeivt at liva yvir evni, men eingin lurtadi eftir okkum, siga Jacoba og Sigga, sum nú eru farnar um tey 80 og búgva á Ellisheiminum í Miðvágt Jacoba og Sigga: - Vit eru nú so gamlar og hava livað okkara lív. Vit hava góðar umstødur her og eru nøgdar við lívið sum tað bleiv vík. Tá var tað ikki so lætt at hava handil, dg bert tað at hava pappír at balla vøruna í, áttu vit ikki altíð. So gjør- du vit kramarhús úr avís pappín - Vit bóru eisini postin út og gingu við telefonboðum - Eg minnist tað sum rann eg allan samlan dagin, og eg var bara 12 ára gomul, tá eg fór úl gongu úr Rituvík til Runavíkar eftir postinum, og bar hann út tá eg kom heimaftur. So vóru tað tele- fonboðini, ið eisini skuldu berast út. Jú, vit høvdu nógv um at vera sum børn. Påpi var ov góður av sær - Ringar tíður vóru, og fólk áttu einki at keypa fyri, men pápi var so góður av sær, at hann lat fólki vørur, hóast tey ikki kundu gjalda. Endin var, at pápi fór á húsagang við handlinum. Seinni fór hann at selja fisk. Vit høvdu góðar barnadagar kortini, ikki so nógv at liva av, men vit vóru ongantíð svong. Sigga: - Vit høvdu heldur ikki nógv, pápi var fiski- maður, men vit høvdu mat og klæðir upp á kroppin. Vit vístu ikki um annað, og kravdu ikki meir. Um ungdómsdagarnar: Sigga: - Eg fór suður til Vágs at arbeiða í fiski á hjá Jaspur Hjelm á Løghamn i 1932. Tá fóru ungfólk úr øllum Føroyum til Vágs og Tvøroyrar at arbeida fisk, frå april månad og ul oktob er. Tey sluppu heimaftur "Kikkenborg“ sum vóru av bygd, Tå sluppirnar komu heim iftur, kundu vit fáa arbeið turkaríinum, men tað v Uu ting aarberdi. Arbeid f 258 ov I 1 ( rítt at bug varð kallað scenusi sui Kikkenborg og har komu ov mikið av mannfólki at vitja um kveldarnar. Ein teirra var Martin giftist við um Sigga Hann kom at vitja saman við hinum, men eg hugsaði ikki um tað. Hann mundi KR fara at koma aftur, hel I llum í túrarnar - hann var iskimadu iði tað við i vóðru i ið giltust fyra ár sé | coba ir frá, lá I hi lyrstå t:1 urn va Skála, og hon 5 búgvandi 1 irbeiddu i i Systir min lokkaði meg Hon nngdi til min ein dagin, og bad meg koma at hjålpa sær. Hon he vdi tveir gesur búgvandi, og nú hevði hon fingið krím. - Eg spurdi, hvussu teir sóu út, sigur Jacoba brosan- di. Jú, systirin sigur, at ann- ar hevur myrkt og krúllut hár. Hetta segði hon helst bara fyri at lokka meg at koma, tí hon visti, at mær dåmdi so væl myrkt, krúllut hår. - Tå eg kom inn å Skåla, hevði maðurin ongar knill- ur og var heldur ikki myrk- hædur, men ikki veit eg. Tað blivu so vit kortini Maður mín hevði til ar- beiðis at seta motorar í skip, og tað vóru eisini grindi hjá honum á Skipasmiðjuni á Skála. Vit giftust seinni og e” Sigga Havnnå: - Nú siga fólk, at tíðirnar eru eins vánaligar sum í triatiårunum. Tá høvdu ikki nógv, men vit liðu nga neyð. Vit vóru need og kendu ikki til annað fluttu yandavå i Dugvaå S I aft 5 nat KIkkenb Har tvær nt úðu í aðran, og í búðu geniur ur Sum! lofunum búðu gen Porkeri og Froðba Lønin var ikk jálvandi vóru pe meir rdir tá enn Jacoba Nielsen: - Vit lærdu av teimum gomlu at vit skuldu arbeiða og vera sparir.. Tað lærdi vit eisini okkara børn, men tá vil tosa við ommubørnini so halda tey okkum vera býtt Þú