hósdagur 23. desember 1993síða 20

Síða 20 Nr. 245 — 23. DESEMBER 1993 Tíðindablaðið (571) - bod um. Dótturin Carolina Maria fór sum vaksin ul Dan- narkar) var eitt ára gomul, tå pápin fór, og nakrar mán aðar seinni føddi Chr:suna lóterina Gunhild. Hon gift- tut á Skála, og tað eru elst fleiri n komast við ana, tá hor jorgunsend ngint í útvarpinum segði rá. Ma. dámdi henni so æl náttarr aarnar Christina sat einkia í ir, so viftast I aft ið > 1 p oul Lind Oli og Andreas Andreas hanneser ið Var ik tki i una Ci I vdu Of ongurin a sti O- hannesella Kissa, sum hann var nevndur óhanna. Tey g gentan æt bæði høvdu Samuelsen ul efurnavr Pápi teirra æt Sámal Ol- en. Hann var ættaður av Strondum. Pápi hansara neyndist Ol: Samuelsen. Hann fekk grøv, tá hann gekk burtur við G jáar- dåtinum í 1870. Eiði og Gjógv vóru ógvuliga góð út- róðrarpláss, og tað var ikki óvanligt, at avbygdamenn komu norður hagar at rógva ut. Mamma Såmal var ur Mittúni á Kirkju. Sámal kom ul Svínoyar, har hann var húskallur bæði í Yvirstovu og í Heinastovu. Hann giftist við Onnu Katr- inu, sum var dóttur Eyða Jo- hannesen. Fyrstu árini búðu Sámal og konan á Morskra- nesi, har tey vóru millum fyrstu niðursetufólkini. Á Morskranesi kalla teir eina ugð fyri Såmalstrød. Tað er helst trødin, sum Anna Katrina og Sámal búðu í. Hjá útróðrarmanni mundi tað vera høgligari at búgva í Svínoy enn á Morskranesi. Tað man hava verið orsøkin til, at tey í 1888 fluttu út aft- ur til Svinoyar, har tey settu seg á Fløttinum. Tað var vanligt á bygd at yrkja tátt um so nógv. Í ein- um tåtti er eitt ørindi, har svínoyingar vísa, at teir ikki gloymdu, at Såmal var kom- in aðrar staðni frá. Sagt verður, at ofta segði Sámal frá um Skálafjørðin og um útlendsku skipini, sum komu inn hagar at keypa agn. Ørindi, sum sipað verður ul, ljóðaði nakað soleiðis: Sámal hann er ékunnugmadur, komin úr ødrum londum. Hansara ætt er úr Selvindi - tað er úti á Strondum Óli var føddur á Morskra- nesi, meðan Andreas var føddur eftir at tey vóru flutt ul Svínoyar. Óli var giftur fýra ár franmanundan, at teir gingu burtur. Konan var Si- mona Hansen uttan av Bø. Hon var yngsta sysurin hjá Hans Dåvidi Hansen. Tað vil siga, at hon henda skaða dagin misu mann, beiggja og svåg. Táv 1 29 ára gomul t nkja ú hon doyði Sama Summáaru } doyð veturi! nist IVEY ára im æt Hani , Ul ir I l (att > t Sár H hon I nft tur ystu nI n t Klaksvík. Sámal var sjó maður alla sína tid. Tey Seimastu árini var hann við ul at røkja siglingina ul Svínoyar og Fugloyar, og 19. januar 1970 druknaði hann út fyri lendingin: norður í Vági á Fugloynni Johan Syderbø og Sámal róðu í land av Lisshøvda, sum røku farleiðina um tað mundið. Eitt ólegi holvdi båtin. Jóhan varð bjargaður, Sámal sást ikki aftur. Hann fekk váta grow Anna Cathrina giftist í 1936 við Fríðriki Heinesen úr Kunoy. Hann var beiggt ul konumar hjá Sámali Fríðnk er vælkendur. Hann røku frá 1942 útoyggjasigl ingina í Norðoyggjum við Immanuel og Másanum. Tá Másin eina tíð var í Sandoy- arsigling eftir at Ritan varð niðursigld í 1968, komu sandoyingar at kenna hann sum sama skilamannin, sum nordoyingar bóru hon- um at vera. Fríðrikur á Flotti Hann var granni á Fløtti hjá omanfyri neyndu. Í 1907 var hann giftur við Onnu Fr. Guttormsen av Norðioftum. Tey áttu eina dóttur, ið varð fødd sama árið sum faðirin gekk burt- ur. Anna livdi 50 ár eftir at Fríðrikkur gekk burtur. Dótturin eitur Regina, og í 1934 gifust hon við Hen- rikki Sóloy úr Árnafirði. Tey giftust inn í heimið á Fløttinum og fingu fýra børn. Henrikkur skilamaður á sjónum, góður midamadur og av bestu fiskimonnum. Hann hevði ein brennandi hug ul sjógv- in Sóloy var Fríðrikkur á Fløttinum æt eftir pápa sínum, og hann var fýra ára gamal, tá pápin fórst í september i 1884. Saman við Símuni Simon- sen, sum teir róptu Mið- linga Símun, fór hann ul Klaksvíkar við árabáti á Í Svínoy. Býlingurin úti á Bø er tann fremsti. Lítil útróður er | Bordoyarvik Men heimaftur å veg vaks indin so nógv lágt, at emi ørindi. hann v teir mugu hava umkomist í Havsbøll, í dagin efur varð báturin funnin uppi á Tang- imum í Havnini. Hann var Ha broun Liggjas Yngsu — svinoyingurin, um fórst, var Elias Daniel- en ella Liggjas. Hann var sonur Justinus og Birthu Jó- honnu niðri í Túðu. Tey éru 12 systkin, og um- framt Líggjas vóru tað fleirt onnur, sum doyði á ung- dómsins vån. Hinelsu, sum æt Dánial og var føddur í 1892, gjørdist udliga sjúkur og doyði 23 ára gamal. Tveir = dræingir gingu burtur við sluppuni Krist- inu, sum fór á Suðurlandið og ongantíð kom aftur í aft- ur. Jens Klæmint var 20 og Jóhannes var 18 ára gamal. Jógvan, sum var ógiftur, var føddur í 1910 og lá í 1945 deyður í songini. Hann var tá staddur hjá einari av systrunum í Havn. Tríggjar systrar búseitust í Havnini, har tær vóru væl kendar. Ein var Josefina, sum í mong år var á vaskarínum á Landssjúkrahúsinum, og em onnur var Petra, sum arbeiddi á heimavirkinum hjá Miiller í mong ár. Tær báðar vóru ógiftar. Sigga arbeiddi sum kókikona Hon giftist við Jens í Funn- ingsstovu í Havnini. Tey fingu trý børn. Birtha Jéhanna doyði um- leið 1960. Hon var tå oman tyri 90 ára gomul og upp- livdi sostatt at helmingurin av teimum 12 børnunum fóru. Umframt Marionnu er Petur, sum var yngstur, framvegis á lívi. Hann býr í Svínoy. Líggjas hoyrdi ikki til Havgásina, men hann róði út fyri beiggjan Dánial, ið lá sjúkar á sjúkrahúsinum i Havnini Tað verður sagt, at Líggj- as skuldi fáa eitt nýtt kot ul jóla. Tummas á Rókini skuldi seyma tað. Hann var av hegnigastu monnum. Nú ein dagin segði Jóan Petur undir Gøtuni av Sandi frå í útvarpinum, at tá hann sigldi við Kristiani á Rókini í Svínoy umborð á Langa- nest mintist hann, at beiggi Kristian tapetseraði kahytt- ina. Tað var Tummas, hann sipadi ul. Tummas fórst 1 desember 1937. Kveldið fyri, teir í desem- ber 1913 fóru henda feigd- artúrin, kom Tummas oman at biðja Líggjas passa kotið. Men Líggjas var sovnadur, og hann mundi vera nakað úttúraður, tí tá teir royndu at vakja hann kom hann ikki ul sín, og Tummas fór nið- anaftur. Sigga var farin til Havnar, tá vanlagnan rakti Havgás- ina. Møguleikarnir at frætta tíðindi vóru ikki teir somu tá sum nú. Sigga hoyrdi í bynum, atein svinoyarbåtur var burturgingin, og tey fóru at fregnast, um nakað var í hesum. Tey fingu stað- fest, at talan var um bátin, sum Liggjas var við, og ad vóru ógvuliga tung spor, tá tey fóru á sjúkrahúsið at siga Dåniali, at beiggin, sum hevði róð út í hansara stað, var farin. Endi Og so var umrødan av desember mánaða 1913 at enda komin á hesum sinni. Liðin eru 80 ár, men út frá skrivliga ulfarinum og ti, sum framvegis livir á fólka- munni, kunnu vit væl ímynda okkum, hvussu tey jólini mundu kennast í Norðovggjum. og hvønn hvøkk hesir syrgiligu til- burdir settu i okkara litla land. Tidin lekir øll sår, verdur ngur ofta sagt. Fyri okkum ber tila ul at siga, um sårini, sum tå vórðu rivin upp, nakran- tíð lektust. Í hvussu so er mundu armni hjá teimum, sum vórðu rakt, síggjast alla ta tíð, tey høvdu á fold Hjá mongum teirra var tað ikki fyrstu ferð og heldur ikki síðstu ferð, at ófrætta- boð hoyrdust. Trygdin í lív- inum var so líul. Tey vistu ikki, hvat havid og jørðin for at geva komandi tíðina, og tey vóru aftur og aftur mint á, at havið og náttúran yvirhøvur kravdu sitt aftur- fyri tað, sum varð givið men hóast tað er nóg mikid at takast við hjá fólki Tað, sum var at halda seg til, var Skaparin. Tey løgdu seg og síni í Guds hendur og litu á hann, sum jólaboð- skapurin snýr seg um Trygdin hjá teimum var tengd at tí, sum stendur í sálminum: Øldirnar fara, øldir munnu koma, ætt efur ætt sekkur undir mold Ongantíð tagnar ljóðið av himii, sum gleðir sálir her á fold Gleðilig jól ein partur skal goymslu. meblerað. mrk. 1021. Lagt til rættis hevur Jóannes Hansen, við góðum stuðuli frá Jukim Olsen Íbúð søkist í Danmark Tilkomin fólk, ið fara væl um, sóknast eftir húsum ella íbúð, min. stødd 75 kvm, á Fyn ella mið/suður Jyllandi. Íbúðin má vera lætt tilkomilig við bili, tå brúkast til Íbúðin má gjarna vera fult ella partvís Hava tygum okkurt ella møguliga vita um eitthvort, so skriva til: SOSIALUR- IN, Box 76, 110 Tórshavn, undir Bill. lættari