hósdagur 30. desember 1993síða 10

Síða 10 Nr. 248 — 30. DESEMBER 1993 Tíðindablaðið (57, Oyggin hjá Dr Goll Stuttsøga eftir Hanus Andreassen Vit sigldu norðurefur, og motorurin sjóðaði sum ein heimligur ketil, og stjørnurnar blivu bjartari, og meðan náttin dýpdist, kom eg at hugsa um mína fyrstu ferð til meistarans land. Vit skiftu tok í Bern, og tá vit høvdu koyrt ein tíma, sást á øllum brøgdum, at vit vóru farin eftir eini snældu burtur frá landsins hjarta. Ístaðin fyri ál var samar stórbýarbúgvar við Neu Zurcher Zeitung ella Homo Faber í hondini, vaks nú talið á køggutum bóndakonum vid reyðum kjálkum og pjøkum í ymiskum øddum i hondini. Tcirra sveitsaratýska 160301 heimført, ikki minst tå tær fóru at arga ein skråmutan serskølt, sum sat vid vindeygað við reydan nøs og løgnum keipum, drug . k ik k “ 0 Mr | } í KCK SIMØrsK putursukri. Krista og Jónatan lOgu ik } hvor síni bók. Einki hoyrdist ul teirra. Sum eg sat, kom tyngd á meg Høvdid datt niður á høgra handarbakið, og eg sovnadi Tað var tá, eg droymdi henda dreymin Eg var á veg út eftir keiini, ti M/S Nir vana skuldi fara um tveir tímar. Á bakinum hevði eg ein klædsekk og í hondini eitt kuffert, sum var illtungt, ti tað var fult av bókum mínum um zen og ta eysturlendsku leiðina. Árakakaffibarrina møtti eg Lukasi. Tað skuldi bara mangla, hugsaði eg, at eg skuldi meta honum nú. Vit høvdu kjakast í ein mansaldur um teir báðar kostirnar, antin at byrja við at broyta hin einstaka ella at taka samfelagið fyrst. Men nei — ikki aftur nú! Øll nøvnini og sitatini hjá honum — eg orkaði tað ikki! Lukasar gløggu eygu heftu seg straks vid, at eg var ferdabugvin. Hann hugdi spurin at mær. Eg gjørdi av hesu ferd at siga sum var. Eftir atkommiserkósin hevði bor- 10 so fagrar fruktir sum Gulag og Tjernobyl, mátti bera til at vera eitt sindur erligur. Eg segði frá ætlan okkara, men nevndi einki um tað endaliga stavnhaldið Framvegis sami, gamli pílagrímurin, á veg móti unio mystica? (Mundi hann vita, hvat hann tosaði um?) Eg hevði eina undarliga kenslu. Eg feldi, hvussu honkaslig mín uppsikt var undir beiska eygnabrá hansara. Og samstundis føldi eg tann smitandi eldin, dråttin frá ti gomlu sjarmuni. - Okey, Okey, tók hann afturíaftur, einki ilt orð av mínum munni. Men áðrenn tú fert, skalt tú koma ein lítlan biltúr við mær. Tað er nakað, eg ætli at vísa tær. um sínum við — Jamen, vit skulu sigla um tveir tímar. — Hetta tekur bara ein tíma. Um eg nú biði teg, fyri vinskapar sakir... Lukas hugdi at mær. Hann sá so væl- snákaður út. Magnetisman andi enn í teim- um brúnu eygunum. Vit ungadust eina løtu. Og táeg helt meg hava fingið fulla vissu fyri, at túrurin bara vardi ein tíma, játtaði eg. Vit fóru inn í ein Volvo, sum stóð parkeraður við síðuna av kaffibarrini. Vit koyrdu efur oljuketini, fram við fátækrabýlinginum, komu ul tann útslekta handilsmiddepilin. Longur uppi komu vit ul ríkmannabýlingin, har avlagdir svimjihylar glandu høpisleyst mót mánan um. Nú høvdu vit ein part av býnum undir okkum. Borpallamir ut: í havsbrúnni mintu um gleivandi risarobottar Hevur tú nakrantíð hoyrt um Dr Goll? spurdi Lukas, meðan vit koyrdu N 5 eg ið) undrar n IKKI, SVAF uka ið í { rrundan ur gantid 3 vid of tir tt liga Kav tur S r Gol iningar ir í Northern Oil Rig ompany i bu 3 í ið it kalla alt, sum hend M | 9 10 Hvat áhu kant um er um at rýma frå øllum, hava fyri hesum? Hvussu fekk hann kapital? spurdi eg og læt ikki glósuna hjá Lukasi við meg koma Vit vóru nú komnir upp í tær ovaru fjalla- lidimar. Troystasloysið føldist nívandi. Allastaðni vóru gapandi grótbrot at síggja, í stóðum høvdu gras og hardfør blomstur funnið sær ulhald. Landslagið minti um eitt likam við stórum, skruvutaktum skurðum. Kapital? segði Lukas. — Hann seldi brúktar bilar, fór á heysin tríggjar ferðir og bleiv hvaðna ríkari hvørja ferð. Men ikki fyrr enn fyrst í nitiårunum kom ferð á hjá honum. Minnist tú glappakastid, tá alt sam- felagið mól í grús, sum ein flúgvari, sum knappliga kemur í snúður og rennir seg á høvdi0? Minnist tú skrivingina um ta gráu zonuna, har privatir og almennir pengar vavdust saman, orsakað av veðhaldslóg- unum? Mangir trolaðu har, men fyrst og fremst Dr Goll. Og hann var tann einasti, sum dugdi at fáa nakað burtunúr. Hann bygdi ikki hús í Spania ella helt veitslur á Hotel Europa. Hann setti pengarnar í út- lendskar bankar. - Hvussu veitst tú alt hetta? Hatta er bara nýtt fyri tær. Annars hevur Koyrilin øll hansara data á teldu. Lukas sá knappliga út sum ein samansvorin. - Koyrilin? - Okkara felag. Vit hava dugnalig við- haldsfólk. - Framvegis sami, gamli krossfararin. Gevst tú ongantíð? - Gevst? Beiggi mín misti hús og heim og alt hann átti orsakað av Dr Goll. Hann bleiv undarligur, og kona og børn rýmdu frå honum. Nú gongur hann og melur sum eitt Ólukkudýr, stívur av heilivági. Men sjálv- sagt, sært tú veruleikan sum hvervisjón, er slíkt ikki ómakin vert at hefta seg við. Lukas flenti — Men aftur til Dr Goll. Fyri fimm ár- um síðani keypti hann sær eina oyggj. Tað er hana, eg ætli at vísa tær. Keypti er kortini ikki rætta orðið. Hann festi hana. Fleiri dugnaligir bøndur søktu. Men Dr Goll, sum hevdi forbindilsini, fekk festið. Og tå fór ymiskt at henda. Dr Goll bygdi fleiri hús harúii, m. a. eitt betongslott. Hann fekk sær eina havn, ein tyrlupall, oljugoymslu, golf- vøll. Hann fór undir at byggja ein kinesisk- an múr rundan um oynna. Eingin visti tað, men helst var hann longu tá eitt sindur ... klikkaður. — Tað ljóðar, sum tú kennir hann. — Tað geri eg, svaraði Lukas. — Dr Goll fór at halda hesi vikuskiftisballini. Hann plagdi at senda sína egnu marglætisjakt til høvudsstadin eftir oljubossunum og so sjálvandi landsins ráðharrum og skriv- stovustjórum og frillum teirra. Eg »slapp« út hagar, tí eg starvaðist á løgfrødideildini. Meneg másiga, at eg var vónsvikin, tå eg sá hann. Dr Goll var ikki nakað skarpleitt negativitetsins umboð, við flogvitugum, gjøgnumgatandi eygum. — Hví skuldi hann verið tað? — Ti alt bendir á, at hann var ein sera be- > [[—[|[[]/]