hósdagur 30. desember 1993síða 11

Tíðindablaðið (5771) 3 snissadur madur. Hann loftadi sær å kon junkturaldunum sum oknin. Tá alt fór á heysin, keypti hann — við umhugsni. Og tá konjunkturimir hækkadu, hevði hann øll koruni á hondini. Hann kundi nú selja ella leiga út, bygningar til tey nýggju virkini, lendi ul oljuídnaðin, íbúðir, goymsluhús Fólk, sum vóru farin frá húsi og heimi, skuldarbundin upp undir gsið, kundu nú keypa síni egnu hús aftur frá Dr Goll og so leiðis seta seg í tvífalda skuld Vit koyrdu nú eftir landavegnum beint undir fjallarustini. Vit snaraðu til vinstru og komu niðan á eina karga fløtu. Lukas steðg aði bilinum. Hann peikaði. Framman fyri okkum sóu vit oynna. Høg framman, lækkandi aftureftir, sum ein leyva við síðum faksi. Lukas rætti mær kik aran. Nakað uppi í brættanum stóðu húsini Ein hvít glæstriborg í býzantiskum sniði við fýra leykskaptum tornum. Eg brast útúr Hetta sláuið úr Túsund náttum og einari sá høpisleyst út í hesum tærda landslagnum Eg rætti Lukasi kikaran aftur Og hvat slag av menniskja er hann so, segði eg — hesin — Dr Goll? Eingin Nemo, eingin Harry Lime. Vit komu út hagar eiu leygarkvøld á sumri. Eg endaði úti á eini altan á slottinum, viðeinum dupultum whisky í hondini. Útsýnið var 6- tråligt, undurfagurt. Men alt hitt var onkursvegna — annan, triðja floks. Myndir, innrætting, stílur — alt var ein vánalig eftir- gerð av tí smakkfulla. Dr Goll gekk runt og prátaði við gestimar. Men einki, sum hann segði, boðaði frá vitan ella gløggleika. Í út sjónd var hann fyrst og fremst — feitur Dupulthøkurnar bardust um yvirvágina á høkuprofili hansara. Fitin, sum darradi inn an undir klædninginum, var so øgilig, at eg hvørja løtu væntadi, at beinagrindin fór at brotna undir henni, so hann flaknaði niður, sum ein hvalspýggja. Og so — andlitið. Tú minnist kanska ta herligu lýsingina av Moriarty professara, hvers andlit, sigur Conan Doyle, sveiggjaði aftur og fram ina curiously reptilian fashion. Eingin skrið- djóralist eyðkendi Dr Goll, heldur svínsins smáu, býttu eygu og dandandi nakkaspik Og eg hugsaði við mær sjálvum: tað mene tekel, sum stendur skrivað yvir tær, kemst ikki av brotsgerðum, stuldri, vakstrarhugs an ella oyðsli. Tað kemst av, at alt títt oyðsl onga edlan skapu, ongar >førfinings Tad var tí, umframt at vera krimi- ød í par segrar« nelt, eisini Oneydugt. Fagurftr semi eru tvíburðar, millum ta esteusku lið er øvugt lutfall Ónina og oyð Marcuse 230urin!) kas tagdi. Meðan hanr H ) rundina kendi eg ikki. Eg k l Lukasi xd, at hann av og á strevk 5 rørsium Nansara IKKI V OK ál 1ØLUT tvi lortelur tu mær alt hétla Eg veit ikki, svaraði hann, tað verður kanska greitt um eina løtu. Hann hugdi at klokkuni, sum nú var fimm minutur í niggju. Hann streyk tittari eftir róðrinum Føturnir metsum beistaðust við síðuna av spidaranum. Eg var — púrasta uttan grund hjartkiptur. Klokkan var triggjar minuttir í niggju Vit tagdu. Ein minuttur gekk. Ein aftrat Klokkan var ein minutt í niggju Lukas hevði skøvningsurid upp fyri eyg- uni og hugdi at sekundvísaranum Knappliga skræddi hann kikaran av bil- hillini, og saman við honum stardi eg yvir móti oynni. Tað, sum nú hendi, hoyrir filmverðini til SJÉEY, eimi flammandi ripu. Eitt sekund ni hoyrdist eitt øgiligt brak, sum av toruslátti Oyggin hjå Dr Goll rivnadi fraðist beint fyri eygum kkara. Í táum sekundum var alt verk av ma id fjált undir einum sorilst av bergklettum og omanlopi. Upp úr ti veldugu g lg vuni sum elfur var, vesaði eitt skygrt av støv: Eina léttu sat eg púr [ Tad var so tað! t Lukas og hevði hendurnar upp, sum bustaði I ann støvid av teimum I] ” Himplex, eitt nýtt slag, teir brúka ta IRA Eg hugdi at honum. Ha Í sigursælur og væl nøgdur út. Nústaðni sk M maðurin, sum sat undir lið logandi óður í høvdinum Ræðsla kom á meg Ég veit, hvat tú hugsar, segði Lukas Tori eg at senda teg oman aftur í byin, hóast tú ert fullvitandi um, hver framdi hasa 6 bótagerðina? Eg kundi ikki dylja fyri, at hetta var so Pythagoreararnir høvdu tagnarskyldu Sama regla má galda fyri tey heilagu á 21. aldarmóti Tagnarskyldan galt innanfelags, ikki fyri uttanfelags vidurskiftir Eg fekk næstan ikki tosað, sum eg ristist Kann vera. Men fer ein nýklaktur píla grímur at dálka sín sálarfrið við at smetta fyri løgregluni? Eg segði einki Eg skilji, segði Lukas — Einki svar er eisini eitt svar. Men um so er, veit eg bara eimi ráð. Tad var nú spell Hann fór við hondini niður í eina tasku og kom uppaftur við einum revolvara. Eitt samfall var millum tað skyggjandi brúna skeftið og logan í brúnu eygum hansara Hann siktadi móti pannuni á mær. Hann skeyt Í somu løtu fór M/S Nirvana á annan bógvin, høvdid á mær brast í kantin á borð- inum, og smørskålin ók útav og fór í smild ur. Eg sprakk upp og gníggjaði mær um høgru tinning, har eg hevði fingið snuddin Vit eru í rúmum sjógvi, rópti Amos, sCinastu umir tu at Koma og loysa meg av Eina løtu stóð eg og summaði meg, með an eg risu marrudreymin av mær Eg fór fram í stýrhúsið og tók um róðrið Vit komu fram við nøkrum oyggjum aftrat Og ast eg Ikkr sá ir einsamallur saman við náttini merki elur KTAn lOuTA, Sá cg á ongan teuTa tekin um vr ru viðfarnar sum tempul hjá halg Inda r LÆT hugan renna. Og hann tók ovnaði g hugsaði um ta fyrstu. keldu urtlaknaðum tjaldi, í oysregni. Dagin eftir rðirnar nidan var SÓ g ki u * Við f grannur MØaN á alpul røum løtur, har sangur hjá føgrum gentum og ringlan av neyta- bjøllum ljómaðu. Eg hugsaði um meistar- ans ord um hetta kynstrið, sum var so torført | so umráðandi: at beina burtur markið | nillum eygleitt og eygleiðara. Og í ein- seminum, meðan tann seinasta oyggin hvarv við øllum hørgum sínum, komu tvær reglur úr eini yrking fram fyri meg: og So reistu vit aftur mastur við ladbergsklett og sigldu inn í dýrd hina kvirru nátta. Úr yrk Fagraskógi føroyskt ni »Papar« eftir Dávið Stefánsson frå Hans Dalsgaard tyddi yrkingina ul Nr DESEMBER 1993 Síða 11 Hesi eru nýggj- arsynskini hjá politikarunum Tíðindablaðið Sosialurin hevur fingið at vita frá foroysku floksformonnunum, hvat teirra storstu nýggjársynski eru fyri tað komandi ári — 1994 248 — 30 hava í huga, tá farið ú ! tvil sk í Kunna KOMå um gátuna I su, vil eru s i kr + kk » i 1 5 KK illa k | í ; at y 3 ål KANSK kk [ : á Þýð kann i ' gera ! r á » - 19 3 sk ølium TiuKstor D Má kk tyri [ kk Hergeir Nielsen, formað ; » x Lar i k k , i , ur Tjóðveldisfloksins ið, I ; kh kki hóska Mi . | 4 fit hægsta ynski er. at ta i I hóa t H . sum sk 4 var at fås px k oð f | Ég á . ari aftur i€ á | a at siga KI iu } í ggnumtø ir ” . 3 Få þ Få orðum, ey må (Li + rå ciur iy KÍ gu partvis, og lå klokk k > ká = K | avist evstamark i kk kk ; , lætta Uu Ulvegurit ; . ; Í ' Be | geva teira ynski utt: ik Rn Á að slag av styttingum £ tað u LI . » r ot | Tað eydnaðist okku . 3 | j > i i verði ikki at fåa fatur á teir ; SO Og ' - no | um øllum 7 ; i på | FOlkaflokkir p . NaISDCTE v ' ; k Í CiInasti a . P . * ) KK! ál L i kk ara stað rað 5 ok á g R , ' F ki OX já KA n du ng al - 5 . x Marita Pe , #g . k ur mn mað x á flok h udd 5 € á NA - k K, V k k kunnu 1 P bade kjá KD10IK ” á 1 lá í x TAG SK UK 4 nyd lin arbeiðsloys v fr * Po » *; m n stcOgast g Lad rer r þ » , verour veru hinvegin, og at vit kunnu fáa nøkur fleiri fólk ul arbeiðis aftur Framhald á síðu 28 Jógvan Sundstein, fyrr- verandi formaður Fólka- nygg Gr yr KU? 4 rf Fa aanir gevast al EI Få ' . ovYar K KE *lá KA AF på » h | rr arbeiða ut ra OKKA ir „ org VIL *