leygardagur 5. februar 1994síða 20

Síða 20 Nr. 25 —5. FEBRUAR 1994 Lagt til ræftis: Oddbjerg Djór í Bíbliuni Hvat djór var tað sum... … Svølgdi Jónas? … freistadi Evu? ... fann eitt oljublað til Nóa? — — Góðu mamma og babba' Hjartaliga tillukku við 20 ára brúdleypsdegnum 2. febr.! Heiisan, John. Mirjam, Sølvi og Atli Góða, elskaða omma! Hjartaliga tillukku á 60 ára degnum 7. febr., og alt tað besta framyvir. Eisini ein heilsan til abba og øll hini. Bestu ynski, Katla HejBjarni Hjartaliga tillukku við 6 ára fóðingardegnum 4. febr. Heilsan, Dania omma Góði abbi Hjartaliga tillukku við 80 ára degnum í dag, 8. febr., ynskja Mary og Gerda P.S. Ólíka hevði verið at staðið um borð her aftur. Allarbesta Marjun! Hjartaliga tillukku við 7 ára degnum. Jesus pápi signi fram- tíð tína Blíðar heilsanir, mamma, babba og systkini Góði Jóanes Hjartaliga tillukku við 50 ára degnum, ið var tann 29. jan. Eisini ein heilsan til Jan, ið fylti sama dag, og til lítla beiggja Eyðfinn, ið fylti 2. jan. Heilsan, Heidi og Dia Sámal úr Skúoy Johansen, Hovi, hevur fingið sveinabræv sum radiomekanikari. Hann lærdi hjá Tema Radio í Havn, lærimeistari var Niels Nielsen. Elisabeth Samuelsen, Vági, hevur á skúlanum í Brøndby ikið prógv sum sosiasundheits assistentur Tidindabladid CSE Fimta sunnudag eftir trettanda Kollekt. Latum okkum øll bidja: Harra, vår Gud, himmalski fadir, vær tøkkum tær fyri, at tå við einborna syni tínum hevur sáað títt góða sáð mitt í heimsins veltu, og vær sannum fyri tær, at eisini hjá okkum hevur fíggindin sáað illgras upp í hveiti tína. Tí biðjum vær teg, tå sum kennir tíni: Varðveit hitt góða sáðið, lat tað sleppa at búnast til heystar og einaferð at verða savnað í lødu hjá tær fyri elskuliga son tin, Jesus Krist, váran harra, sum við tær livir og ræður í einleika heilaga andans, ein sannur Guð um aldur og ævir allar! Amen. Epistulin skrivar Paulus ápostul í fyrra brævi sínum til Korintmanna, 3. kap. 3.—17. v. Tí at tå ið øvund og trætnaður er tykkara mill- um, eru tit tá ikki holdligir og fara at á manna vísi? Tí at tá ið ein sigur: >Ég eri í parti Paulus- ar,< og annar: »Eg eri í parti Ápollosar,< eru tit tá ikki menniskjur? Hvat er tá Ápollos? Og hvat er Paulus? Tænarar, sum fingu tykkum til at taka við trúgv, og tað eftir sum Harrin gav hverjum fyri seg. Eg setti niður, Ápollos vætti, men Guð gav vøkst. So er tá hvørki tann nakað, sum setur niður, ella tann, sum vætir, men Guð, sum gevur vøkst. Men tann, sum setur niður, og tann, sum vætir, eru eitt; men ein og hvør skal fáa sína egnu løn eftir sínum egna arbeiði. Tí at Guðs starvs- felagar eru vit; Guðs akurlendi, Guðs bygningur eru tit. Eftir teirri Guðs náði, sum mær er givin, havi eg sum ein kønur húsasmiður lagt grundvøll; men annar byggir omaná; men ein og hvør gevi gætur, hvussu hann byggir omaná. Tí at annan grundvøll kann eingin leggja enn tann, sum lagd- ur er, og hann er Jesus Kristus. Men um einhver byggir oman á grundvøllin gull, silvur, dýrar steinar, træ, hoyggj, hálm, tá skal verkið hjá ein- um og hverjum verða eyðsýnt; tí at dagurin skal sýna tað, av tí at hann verður opinberaður við eldi; og hvussu verkið hjá einum og hverjum er, tað skal eldurin prógva. Um verkið hjá einum- hvørjum, sum hann bygdi omaná, verður stand- andi, tá skal hann fáa løn. Um verkið hjá einum- hvørjum brennur upp, tå skal hann missa hana; men sjálvur skal hann verða frelstur, men tó sum úr eldri. Vita tit ikki, at tit eru Guðs tempul, og at andi Guðs býr í tykkum? Um einhver oyðir Guðs tempul, tá skal Guð oyða hann; tí at heilagt er Guðs tempul, og tað eru tit Hetta heilaga evangeliið skrivar Matteus evangelistur, 13. kap. 44.-52. v. Himmiriki er likt einum dyrgripi, sum lå fjald- ur í jørdini; ein maður fann hann og krógvaði hann, og av gleði um henda fund fór hann avstað og seldi alt tað, ið hann átti, og keypti hesa jórð- ina. Uppaftur er himmiríki líkt einum keypmanni, ið sóknaðist eftir vøkrum perlum. Og tá ið hann fann eina sera dýrabæra perlu, fór hann avstað og seldi alt tað, ið hann átti, og keypti hana. Uppaftur er himmiríki líkt eini nót, ið er sett í sjógvin og savnar saman fisk av øllum sløgum; tá ið hon er so full, draga teir hana á land og seta seg at henta teir góðu fiskarnar upp í flåt; men teir, ið ikki eru etandi, kasta teir út aftur. Soleiðis skal tað verða við veraldar enda. Einglarnir skulu fara út og skilja tey illu burtur úr teimum rættvísu, og teir skulu kasta tey í eldovnin; har verður grátur og tannagrísi. Fataðu tit hetta alt?< Teir siga við hann: »Ja«. Men hann segði við teir: >Tess vegna er ein og hver skriftlærdur, sum er vorðin læru- sveinur í himmiríki, líkur einum húsbónda, ið tekur fram úr goymslum sínum nýt og gamlalt«.