fríggjadagur 25. februar 1994síða 16

( Lesarabrøv | Síða 16 Nr. 39 — 25. FEBRUAR 1994 Eitt maktspæl Tekniski Skúlin í Klaksvík skuldi hava nýggjan leiðara herfyri. Skúlastýrið innstillaði tríggjar persónar, harav tveir høvdu handverksliga bak- grund. Tá talan er um ein vinnu- skúla ella rættari, ein hand verkaraskúla, so skuldi tað verið sambæriligt, at fólk við handverksbakgrund fingu til- roknað ein ávísan fyrimun av tí førleikanum. Skúlastýrið í Klaksvík inn stillaði sostatt kvalifiseraðar og samfelagsliga vælvirkandi persónar. Men Landsskúla- fyrisitingin hevði sínar egnu ætlanir og vrakaði innstilling ina úr Klaksvík. Skúlastýrið í Klaksvík mót- mælti, og so hvert grundgev- ingarnar hjá Landsskúlafyri- sitingini vórðu afturvístar sum óhaldbarar, so flutti Lands- skålafyrisitingin bara sínar grundgevingar longur burtur frá tí, sum málið (starvslýsing- in) snúði seg um. Tað seinasta, sum frættist var, at komandi leiðarin á tekniska skúla í Klaksvík skuldi eisini kunna brúkast til leiðara á eini HF-útbúgving. Tað var sum at síggja eitt spæl við »Master Mind«, tá Lands- skålafyrisitingin flutti teir lit- aðu pinnamar, soleiðis at endaúrslitið so hvert kom at passa. skúlaráðið, ið er mannað av vanligum bernaskúlalærarum, undir sákkynari vegleiing on einum lærara í sjálvari fyrisit- ingini, gjørdi eina nýggja inn- stilling, sum var ætlanin hjá GT eftir A nússmus atterheg verkaragrundaðu útbúgving- arnar eru lítið í metum, tá leið- arin á einum »fiskivinnu- skúla< í Vestmanna, sum hev- ur høga teoretiska útbúgving, vinnur á fleiri gørum, sum hava høga teoretiska/fakliga útbúgving við stæði í hand- verksvinnuligum greinum. Tað er sostatt manipulatión, tað sum fer fram, og Lands- skúlafyrisitingin er eitt reiður, sum nørir atsær m.a. við at seta nóg mikið av »sinum egnu« rundan um seg. Tað er hóast alt skiljandi, tí á henda hátt kann Landsskúlafyrisitingin — liva sína egnu friðarligu tilveru uttan stríð frá hesum órógv andi handverkaraútbúgving- unum Spumingurin er bara, hvar eru handverkaraumboðini í øllum hesum samanhangin um? Skulu læriplåssini ul leggjast ein minni týdning, meðan >»skulalæran« skal vinna fram? Hevur tað ailar stærsta tydning, at tað hoyrist so lítið sum gjørligt til hand- verkaravinnuna — at hon bindur frið? Tað tykist sum um Lands- skúlafyrisitingin veit hvat hon vil, har tey yvirumboðaðu teori- og skúlafakini støðugt og róliga flyta teir litaðu pinnar- nar, soleiðis at talvið so spaku- liga gongur upp. Skal vinnulívið finna seg í hesum? Nei. Skal vinnan binda frið og lata hini forma tilverna hjá sær? Nei. Tá tað nú ferð eftir ferð vísir seg at skúlalærarar hava nógv lívinum enn sjálv vinnan, so má tíðin vera komin til at gera støduna upp. Upprunaliga | innstillingin hjá skúlaleiðsluni var faktiskt í lagi. Tilsvarandi i høvdu verið góðtiknar í Dan- mark, Hollandi, Onglandi, as gørum londum. okkara LANDS- SKÚLAFYRISTTING — tí hon ætlaði nakað annað. Tá landsskúlaráðið, undir serkønari vegleiðing og stu8l- að av liðugtskrivaðum skjølum frá fyrisitingini tekur og ger nýggja innstilling, so er málið fult. Fyrisitingin fortelur ráðnum, at tað stendur tí frítt at velja og vík. Hetta høvi& nýta teir til Tíðindabiaðið kl: TO BO ILL = A II LO ILL = IE Neyðugt er nú við politiskum trýsti á strandferðslugkinum Einasta farleið norðoyinga er nú skerd so nógy, at um- sitingin eigur at fáa greitt at vita, at strandferðsluumsit- ingin er farin ov langt. Av og á kunnu vit seta okkum spurningin, hvat virði almenna umsitingin setur í Norðoyggj- ar. Leirviksfjørbur er einasta farleið hjá okkum millum Norðoyggjar og meginlandið. Vit vita, at seinastu árini hevur henda farleið givið fitt avlop til at reka aðrar leiðir fyri í Før- oyum. Vit hava sæð, at meðan nýggjar leiðir verða settar í verk millum bygd og bý har fastland er — sum geva hall — og ferðasamband er áðrenn, verð- sjálvir at gera sína egnu irn- stilling. Og bara soleiðis til- vildarliga passa pengarnir. Landsskúlaráðið fær sitt í- gjøgnum. Tá ráðið stendur frítt mótvegis innstillingini úr Klaksvík, so merkir tað ikki, at stilling. Tað merkir, at teir ur leiðin um Leirviksfjørd skerd ríviliga, um vit hyggja at seinastu árunum. Norðoya legtingsmenn og býráðið í Klaksvík hava tosað væl og virðiliga um hetta vandamál, og «lagt tað fyri strandferðsluumsitingina og landsstýrið, tí hetta er álvar- samt mál bæði tá ræður um vinnulívið og livsmøguleikar annars. Umframt tað, hevur býráðið verið á fundi við strandferðsl- una fyrr um henda spurning. Útróðrarbát frá 1940'unum Eg fari tí at heita á strandferðs!- una, landsstýrið og teir Norð- oya tingmenn, sum í dag sita í standa fríir at viðgera og meta um tað arbeiði, sum stýrið fyri tekniska skúla í Klaksvík hevur gjørt. Hitt er jú púra burturvið og verður mótmælt sum óseri- øs jongulering fyri at trysta egin áhugamál fgjøgnum. Øll skilja, at hetta hevur einki við Tekniska Skúla í Klaksvík sum meiriluta landsstýrisins, at syrgja fyri atskerja skrivstovu og bureaukratisku umsitingina og geva TERNUNI ekt túratal eftir ynskjunum vit hava sent inn. Hóast einstakir túrar eru í so tunnir við ferðafólki, ber ikki til at tit leggja túr fyri og túr eftir niður, sum tíðin gongur. Leirvíksfjørður er einasta farleið okkara, og vit fara í framtíðini ikki at finna okkum í, at vit spakuliga verða skerdir, og at far, sum í 1940' og S0'unum varð brúkt sum út- róðrarbátur = — nevniliga >Barsskorð< — nú verður settur inn ávísar túrar um Leirviks- fjørð slíkan at gera— her eru heilt aðr- ar ætlanir upp á spæl. Eitt makt- spæl. Ein og hver kann ringja til Landsskúlafyrisitingina og spyrja, um teir hava vrakað innstillingina úr Klaksvík. Nei, tað hava teir als ikki. Teir hava bara gjørt eina nýggja, tí teir Eiga íkki at lata okkum hetta lynda Tí verður enn einaferð álagt tingmonnunum í Norðoyggj um, ið sita í meiriluta løgting- sins, at syrgja fyri at fáa túra- talið sum ynskt. Tíverri er eina ferð enn neyð- ugt við politiskum trýsti, av teirri orsøk, at umsitingin ikki kendi sína vitjunartíð, at lækka umsitingarútreiðslurnar heldur enn at lækka ferða- mannatænastuna, sum gevur avlop. Jógvan við Keldu býráðsformaður standa fríir í tílíkum málum. Stikk den... Petur Olsen byggifreðingur Vónsvikin Hvar bleiv at fólkið av, sum lovaði at koma á fund í Norð- urlandahúsinum, tá Landsfe- lagið Sethúsaeigarar bleiv stovnað? Sovnaðu tit, ella eru fólk ikki vaknað við enn? Hvussu skal stødan vera, tá vit ikki kunnu standa saman um okkara heim. Rokna tit við at hini skulu gera alt fyri tykkum, og bíða og bíða, vita hvat hend- ir. Nei, nei, altso føroyingar, tað er enn sama lagið: >tað kravt av tykkum, tá hevur man onki sagtog er úr eygsjón. Følir nakar seg raktan? Ja, tað betra, og tit sethúsaeigarar klára tykkum so væl. Nei, tað túgvi eg onki uppá men hverja hjálp vænta tit at fáa, tá tit ikki so frægt sum meta á fund? Tað hevði verið áhuga- vert at frætt aftur frá fólki, her í blaðnum. Ein vónsvíkin límur í L. F. Sethúsaelgarar