mikudagur 30. mars 1994síða 18

Síða 18 Nr. 62—30. MARS 1994 Tíðindablaðið (SHU Páskasólin vermir syndug menniskjahjørtu Tað, sum er gjørt síðani tann fyrsta páskadagin, er at boða orðið um Harran Jesus Kristus. Tað er lív í deyða, ljós í myrkri, gleðt í sorg, vón í vónloyst Páskaprædika eftir Petur Martin Rasmussen Blaða vit sálmabókina igjøgnum, L.V.S. páskasálmarnar, anda teir allir samlir av miklari gleði og næstan ovfarakæti. Kristus reis frá deyðum, líkafram rópar ein av teim- um út yvir heimin. Og tað merkir fyri hvort menniskja her á folkd, at vit eru hjálpt úr teirri størstu neyð, vit nakrantíð koma í, longu áðrenn vit eru komin í hana. Sálma- skaldið sær Jesus fyri sær berjast við deyð- an, og Jesus fellir hann, og harvið eru øll heljarbond slitin, sum vit eru bundin við í synd og deyða. Og tí endar hvor regla við hesi lovsongsstrofuni: Heiður fái Guð hátt á himni. Ella sálmurin hjá Fríðriki Petersen: Deyði, hvar er nú broddur tín? Eisini hann sær tað, sum hendir Langafríggjdag og Páskamorgun sum eitt drama, ein bardaga millum Jesus ødrumegin og deydan og helviti hinumegin. Og Jesus er tann, sum sigrar. Deyðin liggur eftir á vali. Háðandi rópar hann tí til deyðan: Deyði, hvar er nú broddur tín? Helviti, hvar er sigur tín? Og hvorki deyðin ella helviti fáa svarað, tí tey eru vunnin. Og so heldur hann fram: Tað er ti, at frelsari mín er risin upp úr grøvini, sum hann var lagdur í. Deyðin helt seg hava sigrað, tá ið Jesus var lagður í grøvina. Men nei, í staðin fyri deyðans myrkur roðar nú páskasól í fjøll. Og í staðin fyri deyðans kleima kulda, ermir páskasólin syndig menniskjahjørtu. Tí kann hann takka Gudi fyri lívi í einum durlagi, sum klingar sum ein sigurstóni í hverjum grindi. Eingin er nú so ússaligur, at hann ikki rkar at ganga livsgøtuna, tí at tann livandi Jesus leiðir meg. Og sjålvt tað óndasta, sum hendir mær, kann ikki gera mær nakran veruligan skaða, tí at hin upprisni Kristus ylgir mær á ferðini gjøgnum lívið. Og so syngur hann um songin, sum berst im hav og land, um páskaboðskapin, sum ljóðar sjålvt yvir ta opnu grøvina, tá ið alt sær vónleysast út í mannaeygum. Alt er vorðið so bjart, tí at frelsari mín er risin av grøvini, og deyðans broddur er brotin. Jú, hann kennir alla grund til at takka Guði fyri lívið. Hetta er páskatónar, sigurstónar, sum tóku at ljóða, tá ið alt tóktist at vera lagt í sor Langafríggjadag. Hetta eru lívstónar, sum tóku seg upp, tá ið deyðin hevði lagt sína køldu hond á alt lív. Hetta eru sigurstónar, sum fingu veingir at flúgva á gjøgnum mannaheimin, tá ið vónloysi seig seg sum ongantíð áður yvir menniskjað. Hetta eru gleðitónar, sum føddust í ruinini av teirri sorg, sum nivdi mannasålina. Hetta eru ljóstónar, sum fóru at lýsa, tá ið myrkur legðist um alt landið. Hesir sálmar eru føddir av trúgv beint eftir at vantrúgvin hevði vunnið sín størsta sigur úti á Golgata Langafríggjadag. Fara vit frá páskasálmunum til sjálva frá- Petur Martin Rasmussen, dómpróstur, saman við abbadóttrini uttan fyri Dómkirkjuna søgnina í Mk.ev. sum er prædikutekstur og sigur frá tí, sum hendir páskamorgun, te. uppreisnarmorgunin, so er tað týðuligt, at hon hevur ein heiltannan dám. Ikki av gleði, men av sorg, ikki av vón, men av vónloysi, ikki av trúgv, men av vantrúgv. Tó má sig- ast, at tað kemur ein glotti av vón út móti endanum á søguni, men hesin vónarglottin birtist ikki í mannahjørtum, men menn- iskjunum við grøvina verður henda vónin givin við orðinum hjá einglinum: Jesus er risin upp og hann fer undan tykkum til Galilea, har skulu tit síggja hann. Hetta er sjálvur påskabodskapurin, sum ljóðar páskamorgun. Men tað er kortini ikki fyrr enn seinni, tað rættuliga gongur upp fyri nøkrum, hvat veruliga hendi páskamorgun. Tað fyrsta vit hoyra um eru tríggjar konur, sum vit allar kenna frammanundan, Maria Magdalena, Maria, móðir Jákups, og Sá- lóma. Tað næsta vit hoyra er at tær keypa væl- angandi smyrsl til tess at fara út til grøvina at salva líkið av ti deyða Jesusi. Tad hevði verið nøkunlunda tað sum at vit høvdu lagt nakrar blómur á grøvina. Men tað, sum er avgerandi her, er, at tær eru vissar í, at Jesus framvegis er deyður og framvegis liggur í grøvini. Her er eingin vón um lív. Her er eingin trúgv á, at tað, sum Jesus hevði sagt um, at hann skuldi rísa upp, fór at ganga út. Her er einki uttan vónloysi og sorg um ein deyðan vin. Vit fáa at vita, atkonurnar gera hetta >tá ið hvíludagurin er farin«. Vit lata ein nýggjan dag byrja á miðnátt. Men israelittar á Jesu tíð, lótu dagin enda, tá ið sólin setu um kveldið, og tað vil siga, at ein nýggjur dagur byrjar kl. 6 á kveldi. Og tað merkir aftur, at konurnar keyptu smyrsi leygarkveldið, sum vit nevna tað, men hjá teimum var sunnudagurin longu byrjaður. Hetta gera tær fyri at fara so tíðliga sum gjørligt út til grøvina. Og sunnnumorgunin hitta vit tær so aftur, longu um sólarris, tað er um 6 tíðina. Tá eru tær við grøvina. Og her fáa vit enn eina váttan fyri, at tað var eitt lík, tær fóru út til grøvina at finna og ikki tann livandi harran og meistaran Jesus Krist: Hver skal velta okkum steinin frá gravarmunnanum? Hann er so stórur! Men tá fáa tær tann fyrsta skelkin. Tá ið tær hyggja upp, síggja tær, at steinunn longu er veltur frá grøvini, og lagt verður afturat, at hann var ógvuliga stórur Tær fara so innar í grøvina. Her mugu vit minnast til, at grøvin ikki var grivin niður í jørdina sum hjá okkum, men høgd inn í grótvegg. Inni í grøvini fåa tær tann næsta SKEIKIN. Har situr ein ungur maður. 7 ær ræddust verður sagt. Tað er ikki tann ungi maðurin í sær sjálvum, sum ræðir tær, men tað at hann er í síðum, hvítum klæðum. Klæðini siga teimum straks, at hetta ikki er ein sjón av hesum heimi, men av himni. Vit hitta fleiri ferðir í Halgubók, at Guð kemur til menn- iskjuni sum ein ungur maður í hvítum klæð- um, og hetta hava konurnar verið kunnigar við. Tí vita tær straks, tá ið tær síggja tey hvítu klæðini, at her er Guð, her er eitt sendiboð frá Guði, ella ein eingil. Og so hava vit eisini nakað her, sum altíð er í Halgubók, tá ið Guð metir menniskjum. At tey verða rødd. Og Guðs fyrsta orð er tí eisini altíð: Ræðist ikki. Áðrenn Guð fer at tala, má hann taka óttan burtur, fyri at menniskjuni kunnu hoyra, hvat hann sigur. So fer eingilin, Guð at tala, og hann sigur viðtær: Titleita eftir Jesusi úr Nasarett, tí =D