mikudagur 30. mars 1994síða 25

Tíðindablaðið CD Nr. 62 — 30. MARS 1994 Sida 25 Dagsins tekstur Langa friggjadag Henda heilaga lesturin skrivar Jesaja profetur, 53. kap. Hver trúði tí, sum okkum varð boðað, og hverjum varð armur Harrans opinberaður? Hann rann upp eins og kvistur fyri ásjón hans og sum rótarskot úr turrari jørð. Hann var hverki fagur ella glæsiligur, so at tað kundi vera hugaligt hjá okkum at líta, og ikki ásýniligur, so at vit kundu hava hugnað í honum. Vanvirdur var hann, skýggjaður av fólki, harma- maður, royndur í sjúkdómum, líkur manni, sum tey krógva andlit sítt fyri, vanvirdur, og vit mettu hann fyri einki; men tó, — vårit sjúkdómar vóru tað, sum hann bar, og várar kvalir, sum hann legði á seg; vit hildu hann revsaðan, slignan av Guði og gjørdan neyðarsligan. Men hann varð særdur vára synda vegna og sundur- brotin våra misgerða vegna; okkum til friðar kom revsingin niður á hann, og av sárum hans fingu vit heilsu- bót. Allir vit viltust sum seyðir, hildu hver sína leið; men Harrin læt koma niður á hann ta skuld, sum lá á okkum øllum. Hann varð nivdur, men stillisliga bar hann tað, og hann læt ikki upp munn sín eins og lamb, ið verður leitt at verða dripið, eins og seyður, ið er tigandi, tá ið teir royta hann; hann læt ikki upp munn sín. Frá trongdog dómi varð hann burtur tikin; men hver av samtíðarmonnum hans hugsaði um tað, tá ið hann varð ryktur burtur úr landi teirra livandi, at hann fyri synda sakir fólks míns varð raktur? Millum gudleysa teir góvu honum grev, legstað hjá ríkum“), og tó at hann ongan órætt hevði gjørt, og svik ikki vóru í munni hans. Men Harranum hugaði at ráma hann við sjúku; tá ið sål hans hevði framborið sektar- offur, skuldi hann fáa avkom at síggja, liva langa ævi, og Harrans vilja við hans hond verða framdur. Fyri sålarmødi sína skal hann fáa tað at síggja og verða mettaður. Tá ið hann verður kendur, skal hann, hin rættvísi tænari mín, gera mangar rættvísar, hann, sum bar misgerðir teirra. Tí gevi eg honum mangar í lut, og hann skal fáa máttugar sum herfong, fyri tað at hann tømdi sál sína til deyða og varð taldur millum misgerðarmanna, — hann, sum bar syndina hjá mongum og bað fyri misgerðarmonnum. *) ella: hjá illgerðarmonnum 1. á 2. páskadag verður FRAMSÝNING av MODELLBÁTUR , -SKIPUM & -SLUPPUM í NSÍ-húsinum í ITROTTARHØLLINI í Runavík frá kl. 14-20 Atgongd kr. 20 NSÍ hava allar | DA deildir okkara "Rusdrekkasøla Landsins Páskadag Kollekt. Latum okkum øll biðja: Harra, vår Guð, himmalski faðir. Vær tøkkum tær fyri stóru náði og miskunn tína, at tú hevur givið upp son tín fyri syndir okkara og reist hann upp frá deyðum, okkum til æviga rættvísi. Vær biðjum teg: gev okkum heilaga anda tín, sum kann leiða og stýra okkum eftir vilja tínum og av náði varðveita okkum í sannari og livandi trúgv, varða okkum frá øllum syndum og eftir hetta lív vekja okkum upp til hitt æviga lívið fyri elskuliga son tín, Jesus Krist, váran harra, sum við tær livir og ræður í einleika heilaga andans, ein sannur Guð um aldur og ævir allar! Amen. Sálmaskaldið skrivar, 118. sálmur, 19. v. og út. Latið upp fyri mær rættvísisportur, at eg kann fara inn og Harranum lova! Hetta er Harrans portur, rættvísir her ganga inn! Eg tær lovi, tí at tú meg bønhoyrdi, og tú mær til frelsu ert vorðin! Steinurin, ið smiðirnir vrakaðu, er vorðin hornasteinur. Frá Harranum hetta er komið, tað er undurfult í várum eygum. Hetta er dagurin, ið Harrin hevur gjørt, latum okkum fegnast og gleðast á honum! Áh, * Harri, gev tú tá frelsu! Áh, Harri, lat tað tá eydnast! Vælsignaður veri hann, sum kemur í Harrans navni! Frá Harrans húsi vit tykkum vælsigna. Harrin er Guð, og hann gjørdi tað ljóst fyri okkum! Sláið ring við greinum, og dansið at altarsins hornum! Guð mín ert tú, eg vil tær lova. Guð mín, eg vil tær lovprisa! Harranum lovið, tí at góður hann er, tí at miskunn hans varir um ævir! Epistulin skrivar Pætur ápostul í fyrra brævi sínum, 1. kap.3.--9.v. Lovaður veri Guð og faðir várs Harra Jesus Krists, sum eftir miklu miskunn síni hevur endurføtt okkum til livandi vónar fyri uppreisn Jesu Krists frá deyðum, til ein 6forgongiligan og óspilliligan og 6følnandi arv, sum er goymdur í himlunum til tykkara, — tit sum við Guðs kraft verða varðveittir við trúnni til ta frelsu, sum er liðug at verða opinberað í teirri síðstu tíðini, sum tit skulu fegnast um, tó at tit nå eina skamma stund, um so skal vera, kenna harm í mongum ymsum royndum, fyri at tykkara roynda trúgv, sum er nógv dýrmætari enn hitt forgongiliga gullið, sum tó verður roynt í eldi, má verða funnin til lovs og dýrdar og heiðurs í opinbering Jesu Krist, hann, sum tit ikki hava sæð, men tó elska, hann, sum tit, tó at tit ikki nú hava hann fyri eygum tykkara, tó inigva á, skulu fegnast um við ósigiligari og dýrmettari gleði, tá ið tit náa málinum fyri trúgv tykkara, frelsu sálanna. Hetta heilaga evangeliið skrivar Matteus evangelistur, 28. kap. 18. v. Men eftir hvíludagin, tá ið tók at lýsa av fyrsta degi í vikuni, komu Maria Magdalena og hin Maria út at hyggja eftir grøvini. Og sí, tá varð landskjálvti mikil, tí at eingil Harrans kom niður av himli og steig fram og velti steinin frá og setti seg á hann. Men útsjónd hansara var sum snarljós, og klæði hansara hvít sum fonn. Men vaktarmenninir skulvu av ræðslu fyri honum og vórðu sum deyðir. Men eingilin tók til máls og segði við kvinnurnar: »Tit mega ikki ræðast! Tí at eg veit, at tað er eftir Jesusi, hinum krossfesta, tit leita. Hann er ikki her, tí at hann er risin upp, sum hann hevur sagt. Komið higar og síggið staðin, har sum Harrin lá! Og skundið tykkum og farið og sigið lærusveinum hansara: > Hann er risin upp frå deyðum; og sí, hann fer undan tykkum til Galileu; har skulu tit síggja hann! Sí, eg havi sagt tykkum tað<. Og tær fóru í skundi burtur frá grøvini við óttaog miklari gleði, og tær runnu at bera lærusveinum hansara boð um hetta. Til solu 20' konteynari, frystiboks 600 | og ka- loriefera/hitablásari — til sølu. Tlf. 17759 Annan påskadag Kollekt. Latum okkum øll biðja: Harra, vár Guð, himmalski faðir! Tú, sum opinberaði son tín fyri teimum báðum lærusveinunum, sum fóru til Emmaus, vær biðjum teg, at tú við orði tínum og heilaga anda tínum eisini vilt upplýsa hjørtu okkara, so at vit kunnu verða føst og áhaldandi í trúnni og halda fast við orð títt, brúka tað hugaliga og fegin tala um tað, og soleiðis gjøgnum alla trongd og neyð okkara ganga leið okkara á enda og saman við øllum hinum útvaldu tínum finnast heima hjá tær fyri elskuliga son tín, Jesus Krist, váran harra, sum við tær livir og ræður í einleika heilaga andans, ein sannur Guð um aldur og ævir allar! Amen. Epistulin skrivar Paulus ápostul í fyrra brævi sínum til Korintmanna, 15. kap. 1220. v. Men tá ið nú verður prædikað, at Kristus er risin upp frá deyðum, hvussu kunnu tá summir tykkara millum siga, at uppreisn av deyðum er ikki til? Men er uppreisn av deyðum ikki til, tá er Kristus ikki heldur risin upp; men er Kristus ikki risin upp, tá er prædika okkara fáfongd, tá er eisini trúgv okkara fáfongd. Men vit koma tá eisini at roynast sum lygivitni um Guð, av tí at vit hava vitnað móti Guði, at hann reisti upp Krist, sum hann ikki hevur reist upp, so framt sum deyð ikki rísa upp. Tí at rísa ikki deyð upp, táer Kristus heldur ikki risin upp; men er Kristus ikki risin upp, á er trúgv tykkara til einkis, tá eru tit enn í syndum tykkara, og tá eru eisini tey glatað, sum sovnað eru burtur í Kristi. Er tað bert í hesum lívi, at vit hava sett vón okkara til Krists, tá eru vit tey syndarligastu av øllum menniskjum. Men nú er Kristus risin upp frå deydum sum frumgróðurin av teimum, sum sovnað eru burtur. Hetta heilaga evangeliið skrivar Jóhannes evangelistur, 20. kap. 1 18. v. Men fyrsta dagin í vikuni kemur Maria Magdalena tíðliga á morgni, meðan tað enn er myrkt, til grøvina, og hon sær, at steinurin er tikin burtur frá grøvini. Hon fer tá rennandi og kemur til Símu Pætur og til hin lærusveinin, hann sum Jesus elskaði, og sigur við teir: »Teir hava tikið Harran úr grøvini, og vit vita ikki, hvar teir hava lagt hann<. Tá fór Pætur út og hin lærusveinurin, og teir komu til grøvina. Men teir runnu báðir saman, og hin lærusveinurin rann undan, skjótari enn Pætur, og kom fyrr at grøvini. Og tá ið hann kagaði inn, sá hann línklæðini liggja har, men fór tó ikki inn. Tá kemur eisini Símun Pætur, sum fylgdi aftan á honum, og hann gekk inn í grøvina; hann sá línklæðini liggja har og sveittadiikin, sum hann hevði havt um hevdið, sá hann liggja, ikki saman við línklæðunum, men samanballaðan á einum staði fyri seg sjálvan. Tá fór nú eisini hin lærusveinurin inn, sum fyrr var komin til grøvina, og hann sá og trúði. Tí at enn hevdu teir ikki skilt skriftina, at hann átti at rísa upp frá deyðum. Lærusveinarnir fóru tá heim aftur til sín sjålvs. Men Maria stóð uttanfyri við grøvina og græt. Sum hon nú græt, kagaði hon inn í grøvina, og hon sær tveir einglar í hvítum klæðum sita har, annan við hevdalagið og annan við fótalagið, har sum Jesu likam hevði ligið. Og teir siga við hana: >Kvinna, hví grætur tú?< Hon sigur við teir. »Ti at teir hava tikið harra mín, og eg veit ikki, hvar teir hava lagt hann«. Tá ið hon hevði sagt hetta, vendi hon sær vid, og hon sær Jesus standa har, og hon visti ikki, at tað var Jesus. Jesus sigur við hana: >Kvinna, hví grætur tú? Hverjum leitar tú eftir?< Hon hugsaði, at hetta mundi vera urtagarðsmaðurin, og sigur við hann: >Harri, hevur tú borið hann burtur, tá sig mær, hvar tú hevur lagt hann, og eg skal taka hann«. Jesus sigur við hana: >Maria!<Hon vendir sær á og sigur við hann á hebråiskum: >Rabbuni!< (tað merkir: meistari). Jesus sigur við hana: >Nem ikki við meg; tí at eg eri enn ikki farin upp til faðirin; men far til brødur mínar og sig teimum: Eg fari upp til faðirs míns og faðirs tykkara, til Guðs míns og Guðs tykkara<. Maria Magdalena kemur og boðar lærusveinunum: »Eg havi sæð Harran!« og at hann hevði sagt henni hetta.