leygardagur 9. apríl 1994síða 8

Síða 8 Nr. 67 — 9. APRÍL 1994 »Vinkonan gav avboð — ti gjørdist eg sangari< Tad var upprunaliga vinkona Yasmin, id skuldi byrja sum sangari í einum bólki. Men vinkonan, Terese, fekk kaldar fótur, tá hon skuldi standa sína roynd, og so tók hon í evstu løtu og segði frå, at hon átti eina vinkonu, ið eisini dugdi at syngja. Soleiðis endaði tað við, at Yas- min, ið hevur føroyska mammu, gjørdist sangari. „Men so løgið tað ljóðar, var tað eisini vinkona mín, ið syrgdi fyri, at eg nú eri komin til Føroya fyri aðru ferð í lívinum, av tí at hon tilvildarliga hitti Páll Arge niðri í Keypmannahaun,< sigur Yasmin. >Og nú eru vit so báð- ar komnar til Føroya. Higartil hevur ferðin verið g60.« Einsamallar við eitt borð á Atlantis matstovuni á Hotel Føroyum sita tvær ungar kvinnur í friði og náðum. Tær eru hálvavegna lidn- ar vid døgurdan, ið er borð- reiddur fyri teimum. Tá blaðmaðurin nakrar minuttir yvir níggju hós- kveldið kemur inn í mat- stovuna, er mestsum ikki neyðugt at spyrja, um ein songkvinna skuldi sitið her onkunstaðni, ið kallast Y as- Yasmin (vinstrumegin) og vinkona hennara, Te- resa, ið bæði syrgdi fyri, at Yasmin gjørdist sang- ari og at hon nú er kom- in til Føroya fyri aðru ferð í lívinum min, tí øll hini borðini eru fullkomuliga órógvað. Her eru ikki aðrir gestir hesa løt- una. Kortini spyr hann ein av tænarunum, um Yasmin er tilstaðar í matstovuni. Hes- in tænarin, ein ung myrk- hærd genta, veit ikki rætti- liga, men skal fara at spyrja ein av hinum tænarunum. Men longu áðrenn hon er afturkomin við svarinum, hevur Yasmin sjálv gjørt vart við seg, har hon situr við borðið. Hin kvinnan, ið situr saman við henni, er hennara besta vinkona. Tær hava kenst frá barnaárum av, kemur fram seinni, tá samrødan er farin á glid. Tað er ikki júst nakað stjórnukent yvir 24 ára gomlu Yasmin, ið alt lív sítt — síðani hon var fødd á Rík- ishospitalinum i Keyp- mannahavn — hevur búð í danska hgvuðsstaðnum. Her er einki yvirdrivið gull og glitur, men ein heilt náttúrlig ung kvinna, ið er blíðsníðað og smílandi ein stóran part av tíðini, sam- rødan fer fram. Heldur ikki besta vinkona hennara, Terese, hevur upp- átikna medferðella ger nak- að burtur úr sær sjálvari. Tað er, sum hevur tú kent tær leingi, og at hetta bert er eitt vanligt prát, sum tað so ofta kann koma fyri, tá tú hittir fólk, ið tú kennir, á gøtuni, til handils ella aðra- staðni. Væl uppløgd — Vit høvdu eina góða ferð til Føroya, og tað tókt- ist eitt sindur løgid, men tó spennandi, at koma til eitt land, har tú hevur tínar rgt- ur, men kortini ikki hevur vitjað so ofta, sigur Yasmin. Hon hevur einaferð fyrr verið í Føroyum, men tað eru mong ár síðani. — Tåeg varð konfirmerað, fekk eg eina summarferð til Føroya í konfirmatións- gávu frá ommu míni í Vest- manna, og her var eg so í einar tvær ella triggjar vik- ur. Eg var tá fjúrtan ára gomul, so eg hefti meg ikki akkurát so nógv við, hvussu hetta góða landið sá út, men tað geri eg nú. Her er veru- liga vakurt. Ovfarnar av náttúruni Bæði Yasmin og vinkona hennara eru ovfarnar av før- oysku náttúruni, og Terese heldur, at tað er ótrúligt, sum føroyingar hava dugað væl at verið diskretir, tá teir hava gjørt vegir og tunlar. — Tað er ikki sum aðra- staðni, at trgini í skógini verða barberað burtur ogein breiður motorvegur verður lagður mitt gjøgnum alt tað, ið var vakurt frammanund- an. Her hevur náttúran fing- ið frið, heldur hon. Ferðin til Føroya — ella kanska rættari til Havnar — Tíðindablaðið (ST, gjørdist drúgvari, enn hon hevði roknað við framman- undan. — Fyrst sótu vit jú í tveir tímar í flogfarinum, men tó var ferðin ikki liðug, tá flog- farið hevði sett seg. Tá fóru vit víðari í bussi, ferju og aftur bussi, áðrenn vit nakr- ar tímar seinni komu vegin fram til hotellid. Av tilvild at Yasmin byrjadi at syngja Tad var mestsum av ber- ari tilvild, at Yasmin gjørd- ist sangari og tann vegin kom at uppliva alt tað, hon hevur gjørt hesi seinnu ár- ini. — Terese skuldi byrja at syngja við einum bólki, men tá tað kom til stykkið, tordi hon ikki kortini, men so segði hon fyri hinum í bólkinum, at hon hevði eina vinkonu, ið eisini sang, og sum hon skuldi spyrja, for- telur Yasmin, ið hevur eftir- navnið hjá mammuni Berg- ljót, ið er Jacobsen. --Eg tók av, og síðani havi eg verið sangari. Áðrenn havi eg ikki beinleiðis fing- ið ta bakgrund, ið fleiri aðrir sangarar kanska hava, at hava verið við í kóri og so framvegis, men kortini hava eg og Terese altíð havt áhuga fyri sangi. Sum smágentur spældu tær í bakgarðinum, har tær búðu í Keypmannahavn, og tá kom meira enn so fyri, at tær trivu í onkran sang av og á, eitt nú Abba, Bee Gees og annað, ið tá var framm i í tíð- ini. — Sum tíðin leið, funnu vit eisini uppá at syngja tví- røddad, og hesum høvdu vit stóran stuttleika av. Men tað hevur fyri mítt viðkom- andi ongantíð verið tann traditionella bakgrundin, tó at mær altíð hevur dámað væl at sungið og fingist við tónleik. Yasmin sigur, at hon onk- untíð tey seinnu árini hevur gingið til sang, men at hon ikki hevur bindini til tað. — Eg eri ov bráð. Alt skal henda so skjótt, og eg havi als ikki tol til sovorðið. Og so er tað eisini tað, at eg helst vil royna eitt sindur av hvørjum, og tá verður tað oftast til tað, at einki kemur burturúr, sigur hon. — Men eg havi verið aftur til sangundirvísing nakrar ferðir, tá eg havi hildið, at røddin hevur havt gott av eitt sindur av avpussing. Meira tilvild At Yasmin nú er komin til Føroya og í gjårkvøldid var í Gundadalshøllini í sam- bandi við kappingina um Ársins Songrødd, er eins nógv av tilvild, og tað var, at hon yvirhøvur byrjaði sum sangari. Og enn einaferð hevur